twee weken in oviedo

Ik wilde wachten met deze blog up-to-date te houden tot ik internet op kot had, maar dat blijkt langer te duren dan gepland... Een beetje nieuws vanuit de ciber van recht-over-de-deur, dus.

De 21e. Ineens stond ik daar. In de stad waar ik al maanden over babbelde, maar waarover ik niks wist. Met 44kg bagage, uitgeschud door een nacht bus (die duidelijk een pak minder comfortabel was dan de bussen van Argentinië... We hebben wat te leren)
Temidden in een feestende stad bracht een taxi me tot aan het beduimelde pensionnetje. Het feest was de directe oorzaak van het veel te dure en stoffige pension: de stad was vol.
De volgende dag begin van de queeste. Een kot zoeken helemaal op je eentje, in een land waar je de gewoontes niet kent, en waar je geen thuis hebt. Wanneer je er één móet vinden, en liefst zo snel mogelijk. Zonder iemand om te overleggen. En alle dueños zeggen hetzelfde: beslis snel, want er zijn veel gegadigden. Uiteindelijk een kot laten schieten dat beter gelegen was, waar we maar met drie zouden leven (en geloof me, soms is dat een voordeel) en beter onderhouden was, voor een kot met internet. In het centrum heeft ook zijn voordelen: dichter bij feestjes en ander fijns, maar duidelijk verder van den unief. Met zeven (ook al waren er officieel maar 6 kamers, de logeerkamer is ondertussen ook verhuurd) op een appartemet-met-twee-verdiepingen. En dat internet. Nouja. Komt wel, denkik. Moet.

Al weet ik dat ik er niet meer weg ga, zelfs als er geen internet komt. Niet alleen omdat de meeste mooie koten al weg zijn. Ook omdat ik me gehecht heb aan het leven in La Lila. Aan mijn compañeros de piso (überplaatselijk handig afgekort tot CDP), aan mijn zelfgeschilderde kamer. Aan het balkon met een beetje uitzicht op de bergen (al is er ook veel uitzicht op lelijke gebouwen)

De tijd voor de lessen begonnen was onvergetelijk. Knap om te zien hoe 7 compleet-onbekenden op zo'n korte tijd een groep kunnen vormen. ´s Avonds feestjes, of simpelweg een filmpje kijken. Lang slapen, nieuwe mensen ontmoeten. Ons kot is veruit het grootste van alle erasmuskoten in Oviedo, dus algemeen bekend als dé plaats om feestjes te geven. Of dat altijd een voordeel is, weet ik niet... Maar ik ben blij dat de vorige keer (en de enige totnutoe) dat er iemand anders een feestje gaf bij ons (en er een man of 50-60 was), we met de hele bende samen de boel hebben opgekuist. Iedereen neemt verantwoordelijkheid voor de plaats waar we leven, en doet op zijn beurt eens de afwas. Dat doet goed, na 3 jaar op een kot waar iedereen dacht dat "iemand anders het wel eens zou doen"...

Oviedo is prachtig. Heel mooi oud deel, waar ik keer op keer sta te kijken hoe mooi het wel niet is, en een "trendy" (dat is misschien wel een beetje sterk uitgedrukt) deel met veeel winkels, altijd overal mensen, veel feestjes,... Superleuk om hier rond te lopen. (en sinds vandaag: ook rond te fietsen! JOEPIE! ik heb een fiets)

Ondertussen zijn de lessen dus wel al begonnen. Vandaag tweede lesdag. Alles nog op het gemakje: de practica zijn nog niet begonnen, de seminaria ook nog niet, en evenmin de stage... Zodra die begint, zal het wel meer afzien zijn... Elke voormiddag om 9 uur in het ziekenhuis... Soit. Ergens niet nodig, want in Leuven hebben ze lang niet zo veel stage, maar interessant is het wel...
Lessen volgen is uiteraard lastiger dan gewoonlijk, ik heb veel meer energie nodig om gewoon de lessen te verstaan. Al sta ik keer op keer te kijken hoe fel mijn Spaans erop vooruit is gegaan, de laatste maanden. Lessen volgen gaat verbazend vlot. Zelfs noteren valt best mee. Al heb ik natuurlijk niet alles, en daar wringt het schoentje: meestal volgen ze geen boek of cursus... Zal dus op één of andere manier aan kopies van cursussen van vorig jaar moeten geraken. En gemakkelijk is dat niet, temeer ik in drie verschillende jaren zit... Maar ik sla me er wel door. Tot nu toe heb ik in de twee vakken die ik volg ook een mede-erasmusser die met hetzelfde probleem zit, en dat maakt het een pak makkelijker.

De rest is voor een volgende keer, ik probeer ook een paar foto's mee te sturen, dan...

groeten
karen
in oviedo