niet echt natuurlijk, maar het contrast is groot:
vorige week zware dagen. van 9 tot 6, meestal geen pauze. Eten tussen twee lessen door, snel naar binnen schrokken van een klein broodje (pincho) in de 5 minuten lerarenwissel.
Boeiend, dat wel. Stages psychiatrie, waar ik niet alleen bijleerde over de "speciale gevallen" (schizofrenie, mensen met een trastorno obsesivo-compulsivo), maar eigenlijk over het leven zelf.
Over wat een mens kan dragen, en wanneer het niet meer kan.
Over hoe scheven gezinssituaties jongeren onderuit kunnen helpen.
Over hoe sommige mensen sneller neigen tot barsten en echt minder kunnen dragen dan anderen.
Over hoe een depressie/drankprobleem niet alleen voor problemen zorgt voor de patiënte zelf, maar ook voor haar dochter, en kleinzoon... En dan vooral voor de onderlinge relatie... Wat dan weer het genezingsproces van de depressie eerder achteruit helpt...
(Maar zou jij je 5jarig kind nog eens achterlaten bij je moeder als je hem bij het ophalen hoort zeggen dat "oma op bed ligt en zegt dat ze dood wil"?)
Over kleine gevoeligheden van een moeder die eigenlijk niet meer wil dat haar 16jarige zoon terug bij haar komt wonen, maar haar toch niet gepasseerd wil voelen als het over die zoon gaat... Want ze is toch de moeder...
Over mensen. Over intermenselijke relaties.
Over wat kan en wat niet kan
Over wat lukt en wat niet lukt.
Mooi.
Deze week plotsklaps veel minder les. Geen stages in de voormiddag, geen verplichte seminaries in de namiddag. Zo'n abrupt en groot verschil dat ik in vakantiesfeer kom.
Veerle is hier, en ook dat helpt. Want zij is op reis, en zo voelt het ook een beetje voor mij.
Een dag naar zee gaan wandelen, en ondanks slechtgekozen strand (slechte aanrader van het toeristisch bureau) wel genoten. Van het zicht, de geur, de geluiden...
Geluk gehad, bleek achteraf, want in Oviedo was het uuuren eerder beginnen regenen.
Verder ook eens naar het theater geweest. Was amateurtheater en het was eraan te zien. Heel fel het typische "schooltoneelniveau". Maar ik heb genoten. Met momenten echt grappig, en 't is nog goed voor ons Spaans...
Nog leuk aan een stageloze week is dat ik eindelijk net als alle erasmussers me 's avonds geen zorgen hoor te maken over vroeg-opstaan (madrugar) en dat lang-babbelen iets "slechts" zou kunnen zijn. Veerle en ik babbelen en babbelen en babbelen... en genieten :-)
Deze avond een etentje met een aantal vrienden, bij mij thuis. Ik ben al een beetje zenuwachtig. Want het zou moeten lekker zijn. Maar de chocomousse was lekker gisteren, dus ik heb het volste vertrouwen dat veerle en ik er wel weer in slagen het eiwit en de room omhoog te krijgen.
Een boel mensen die niet kunnen komen door examens of andere aangelegenheden, maar ik heb bedacht dat wachten-tot-iedereen-kan utopisch is. En ik voel me echt een beetje vreemd tov Michal, Aurélie en Cristina (resp Duitsland, België-Wallonië, Madrid) dat ik daar al zo vaak meeat. En me realiserend dat het er bij mij nog nooit van kwam omdat ik steeds maar uitstelde tot een "beter moment"...
Bij deze dus: deze avond.
Tof.
En ik ben benieuwd.
dinsdag, maart 27, 2007
dinsdag, maart 13, 2007
update
Hm.
"Verhuisd" heet mijn laatste bericht... en ik woon al meer dan een maand in Calle Arturo Alvarez Buylla... Ben het hier hopeloos aan het verwaarlozen. 'k zou mijn best-wel-talrijke examens kunnen aanhalen, in combinatie met een internetloos kot... Maar 't is dat ik het nooit heb voorgenomen op andere internettijd, realiseer ik me eigenlijk.
Ok. In het kort:
- examen gehad op 26 februari van Oftalmologie. Had ik heel flink heel goed voorbereid, maar de laatste dagen niet meer echt de fut gevonden om me op de laatste details te storten. En dus ondanks een goed voorbereide blok, slecht voorbereid naar het examen gegaan... Ben geslaagd, maar niet echt schitterend. Een 5,0 op 10. Dat is maar heel net geslaagd. Soit. Oftalmologie heeft me nooit echt geroepen, en Diana was apetrots dat ze een 5,0 had, en zij spreekt spaans... Dus misschien nog niet zo extreem slecht. Maar ik was wel ontevreden. Over het resultaat, en over mijn blokwerk, dat er een causaal verband mee heeft.
- op 2 maart was er een partieel examen van farmacologie: als je dat deel slaagde, hoefde het niet opnieuw. Partieel klinkt klein, maar het was veel. En veel details (jah, farma)... Dus toen ik in januari een week ziek viel, besliste ik al er niet voor te gaan. Eind februari-begin maart was al heel druk vóór ik over het partieel examen hoorde praten. Dus jah...
Ik heb wel meegedaan. Op aanraden van de professor, die vond dat ik toch eens moest kijken hoe de vragen eruit zagen. -Vóór ik met haar ging praten, twijfelde ik een beetje: ik wilde ook geen slechte indruk geven. Maar met dat zij aandrong...-
Het was nog leuk, dat examen maken. Boeiende vragen, zo hier en daar, en van de twee hoofdstukken die ik grondig gelezen had, kon ik toch de meeste vragen beantwoorden. Uiteindelijk 25 van de 64 vragen beantwoordt... Wat uiteraard veel te weinig is om te slagen (We hadden 38,4 punten nodig om te slagen. +1 voor een goed antwoord, - weetikveel voor een slecht antwoord), maar ik heb er wel iets uit geleerd. En daar ben ik blij om...
-op 12 maart (gisteren!) examen nefro-urologie. Uro was te gemakkelijk (voelde me een beetje bekocht: ik had bijlange niet zoveel moeten blokken... En toch ga ik niet écht veel punten hebben, want bij die multiple choice steken ze ook af en toe een paar van die onmogelijke dingen...), Nefro was zoals verwacht moeilijk. Maar ben wel tevreden naar buiten gewandeld. 'k Weet niet of ik hier in Spanje misschien een beetje te snel tevreden ben, maar ik hoop maar dat het een goed teken is.
-vorig weekend zijn de italiaanse meisjes naar huis vertrokken (heel vroeg op 11 maart. Naar la lila normen eigenlijk nog 10 maart: 7uur) Voor altijd. Al komen ze waarschijnlijk wel ergens in mei eens terug op bezoek. Maar toch. Het was vreemd...
Ook ik was uiteraard uitgenodigd op de twee afscheidsmalen (op vrijdag en op zaterdag), en ondanks mijn pre-examenstatus ben ik wel geweest: 't was mooi. Zij hadden voor ons allemaal een roze T-shirt gekocht en er "100% italiana/o" op gestift... Want roze T-shirts voor jongens... dat is Italia! :-) (check en ik kregen een meisjesversie)
Wij op onze beurt: een vlag en een paraplu met het typische blauw-met-geel van Asturias... Met onze commentaar op, uiteraard...
En wenen, wenen, wenen... Vreemd, hoor. Hun kamers leeghalen enzo...
Hm. La Lila zal wel helemaal anders zijn zonder hen. (Al zeggen Check en Nico dat ook over het ontbreken van mijn persoontje)
Ik moet heel eerlijk zeggen dat, hoewel ik genoten heb van de oprechte gevoelens die daar waren, en dat ik wel een beetje in de war was, toen ik de deur uitwandelde (zij waren niet echt van plan te slapen de laatste nacht. Maar ik dus wel), ik niet echt droevig ben. Misschien omdat ze niet echt mijn type mensen zijn -hoe graag ik hen ondertussen ook zie- of omdat ik het me nog niet realiseer, of omdat ze sowieso door míjn vertrek steeds minder deel uit maakten van mijn dagelijks leven... Maar verdriet heb ik er niet om. Het was mooi. Tijd voor een andere tijd.
-verder: nu ik eindelijk van een reeksje examens verlost ben, ga ik de drukke-dagen-tijd in. Zoals vandaag: stage/les/seminarie gehad van 8u30 tot 6u00 zonder pauze. Eten was door tussen twee lessen door snel een pincho (klein broodje, hapje) te gaan halen en dat dan in de les op te eten. Te laat gekomen in de farma-les omdat ik te lang bleef hangen in de psychiatrie-stage. Al was dat ook wel mijn schuld: had me gewoon sneller moeten realiseren hoe laat het was en een consultatie minder horen te volgen. Maar interessant is het wel...
Gelukkig maar voor 2 weken zo druk, erna een stageloze week (dan begin ik pas om 13u, die weken... Heeeemels is dat. Dan kan je én uitslapen én studeren... Al zal er van dat studeren die bepaalde week wat minder in huis komen wegens de aanwezigheid van een aangenaam persoontje: veeeeerleee). Dan semana sancta (mijn 1week lange paasvakantie) en dan de woensdag erna alweer examen. En dan twee weken later alweer examen... Dat alles met stages en lessen en seminaries...
ppfff... de geneeskundestudenten hier hebben niet echt hetzelfde leventje als de andere erasmussers... Het ware mooi geweest.
Soit. Ik leer veel bij, heb een boel nieuwe vrienden, zie een hoop dingen in andere perspectieven, realiseer me dat "Europeaan zijn" misschien een eenheid is als je op reis bent in India, maar dat er toch nog een boel onderlinge verschillen zijn... Dat iedereen het een beetje belachelijk vindt dat er zo veel onderlinge verschillen zijn tussen omze verschillende landsdelen (en ze hebben wel een beetje gelijk, me dunkt), dat...
Boeiende dingen, dus.
-verder weinig nieuws...
volgend weekend komen mama en meter op bezoek, en ik vermoed dat mijn kotgenoten denken dat ik een enorm mamaskindje ben, zo hard kijk ik ernaar uit...
pom-pom-pom...
ik ga naar huis.
Een bad.
Een beetje eten (njammie)
en vroeg in bed
"Verhuisd" heet mijn laatste bericht... en ik woon al meer dan een maand in Calle Arturo Alvarez Buylla... Ben het hier hopeloos aan het verwaarlozen. 'k zou mijn best-wel-talrijke examens kunnen aanhalen, in combinatie met een internetloos kot... Maar 't is dat ik het nooit heb voorgenomen op andere internettijd, realiseer ik me eigenlijk.
Ok. In het kort:
- examen gehad op 26 februari van Oftalmologie. Had ik heel flink heel goed voorbereid, maar de laatste dagen niet meer echt de fut gevonden om me op de laatste details te storten. En dus ondanks een goed voorbereide blok, slecht voorbereid naar het examen gegaan... Ben geslaagd, maar niet echt schitterend. Een 5,0 op 10. Dat is maar heel net geslaagd. Soit. Oftalmologie heeft me nooit echt geroepen, en Diana was apetrots dat ze een 5,0 had, en zij spreekt spaans... Dus misschien nog niet zo extreem slecht. Maar ik was wel ontevreden. Over het resultaat, en over mijn blokwerk, dat er een causaal verband mee heeft.
- op 2 maart was er een partieel examen van farmacologie: als je dat deel slaagde, hoefde het niet opnieuw. Partieel klinkt klein, maar het was veel. En veel details (jah, farma)... Dus toen ik in januari een week ziek viel, besliste ik al er niet voor te gaan. Eind februari-begin maart was al heel druk vóór ik over het partieel examen hoorde praten. Dus jah...
Ik heb wel meegedaan. Op aanraden van de professor, die vond dat ik toch eens moest kijken hoe de vragen eruit zagen. -Vóór ik met haar ging praten, twijfelde ik een beetje: ik wilde ook geen slechte indruk geven. Maar met dat zij aandrong...-
Het was nog leuk, dat examen maken. Boeiende vragen, zo hier en daar, en van de twee hoofdstukken die ik grondig gelezen had, kon ik toch de meeste vragen beantwoorden. Uiteindelijk 25 van de 64 vragen beantwoordt... Wat uiteraard veel te weinig is om te slagen (We hadden 38,4 punten nodig om te slagen. +1 voor een goed antwoord, - weetikveel voor een slecht antwoord), maar ik heb er wel iets uit geleerd. En daar ben ik blij om...
-op 12 maart (gisteren!) examen nefro-urologie. Uro was te gemakkelijk (voelde me een beetje bekocht: ik had bijlange niet zoveel moeten blokken... En toch ga ik niet écht veel punten hebben, want bij die multiple choice steken ze ook af en toe een paar van die onmogelijke dingen...), Nefro was zoals verwacht moeilijk. Maar ben wel tevreden naar buiten gewandeld. 'k Weet niet of ik hier in Spanje misschien een beetje te snel tevreden ben, maar ik hoop maar dat het een goed teken is.
-vorig weekend zijn de italiaanse meisjes naar huis vertrokken (heel vroeg op 11 maart. Naar la lila normen eigenlijk nog 10 maart: 7uur) Voor altijd. Al komen ze waarschijnlijk wel ergens in mei eens terug op bezoek. Maar toch. Het was vreemd...
Ook ik was uiteraard uitgenodigd op de twee afscheidsmalen (op vrijdag en op zaterdag), en ondanks mijn pre-examenstatus ben ik wel geweest: 't was mooi. Zij hadden voor ons allemaal een roze T-shirt gekocht en er "100% italiana/o" op gestift... Want roze T-shirts voor jongens... dat is Italia! :-) (check en ik kregen een meisjesversie)
Wij op onze beurt: een vlag en een paraplu met het typische blauw-met-geel van Asturias... Met onze commentaar op, uiteraard...
En wenen, wenen, wenen... Vreemd, hoor. Hun kamers leeghalen enzo...
Hm. La Lila zal wel helemaal anders zijn zonder hen. (Al zeggen Check en Nico dat ook over het ontbreken van mijn persoontje)
Ik moet heel eerlijk zeggen dat, hoewel ik genoten heb van de oprechte gevoelens die daar waren, en dat ik wel een beetje in de war was, toen ik de deur uitwandelde (zij waren niet echt van plan te slapen de laatste nacht. Maar ik dus wel), ik niet echt droevig ben. Misschien omdat ze niet echt mijn type mensen zijn -hoe graag ik hen ondertussen ook zie- of omdat ik het me nog niet realiseer, of omdat ze sowieso door míjn vertrek steeds minder deel uit maakten van mijn dagelijks leven... Maar verdriet heb ik er niet om. Het was mooi. Tijd voor een andere tijd.
-verder: nu ik eindelijk van een reeksje examens verlost ben, ga ik de drukke-dagen-tijd in. Zoals vandaag: stage/les/seminarie gehad van 8u30 tot 6u00 zonder pauze. Eten was door tussen twee lessen door snel een pincho (klein broodje, hapje) te gaan halen en dat dan in de les op te eten. Te laat gekomen in de farma-les omdat ik te lang bleef hangen in de psychiatrie-stage. Al was dat ook wel mijn schuld: had me gewoon sneller moeten realiseren hoe laat het was en een consultatie minder horen te volgen. Maar interessant is het wel...
Gelukkig maar voor 2 weken zo druk, erna een stageloze week (dan begin ik pas om 13u, die weken... Heeeemels is dat. Dan kan je én uitslapen én studeren... Al zal er van dat studeren die bepaalde week wat minder in huis komen wegens de aanwezigheid van een aangenaam persoontje: veeeeerleee). Dan semana sancta (mijn 1week lange paasvakantie) en dan de woensdag erna alweer examen. En dan twee weken later alweer examen... Dat alles met stages en lessen en seminaries...
ppfff... de geneeskundestudenten hier hebben niet echt hetzelfde leventje als de andere erasmussers... Het ware mooi geweest.
Soit. Ik leer veel bij, heb een boel nieuwe vrienden, zie een hoop dingen in andere perspectieven, realiseer me dat "Europeaan zijn" misschien een eenheid is als je op reis bent in India, maar dat er toch nog een boel onderlinge verschillen zijn... Dat iedereen het een beetje belachelijk vindt dat er zo veel onderlinge verschillen zijn tussen omze verschillende landsdelen (en ze hebben wel een beetje gelijk, me dunkt), dat...
Boeiende dingen, dus.
-verder weinig nieuws...
volgend weekend komen mama en meter op bezoek, en ik vermoed dat mijn kotgenoten denken dat ik een enorm mamaskindje ben, zo hard kijk ik ernaar uit...
pom-pom-pom...
ik ga naar huis.
Een bad.
Een beetje eten (njammie)
en vroeg in bed
Abonneren op:
Posts (Atom)
