daa-aag Asturias!

Ik ben terug.
In België. Het huis in Destelbergen is weinig veranderd.
De figuren op onze tassen zijn vervaagd
en de nesquick die al altijd een grote doos is geweest, is nu ineens een klein geel doosje.
Elien haar haar is geknipt (snelle madam, zenne)
Annelies zie ik in juli waarschijnlijk niet, maar Jeroen is nog even ongelooflijk lang als ik me hem herinner van in maart.

mijn kamer is een kamertje van een 16jarige, waar ik nu een hele inboedel in probeer te krijgen (eerste werk: een keer goed kijken of ik met de jaren geen dingen heb bewaard die ik nooit meer ga bekijken of nodig hebben)

't is hier al druk geweest, mijn eerste dagen waren vol. Van hot naar her gehold... Nog geen tijd gehad om heimwee te hebben... Al voel ik het komen, 't zit in een klein achterhoekje van mijn hoofd... Een klein donker wezentje, klaar om op een onbewaakt moment toe te slaan... Ik hoop dat de Belgische vreugde sterker zal wezen... (het weer helpt in ieder geval al niet)

zoenen aan alle supporters

tussen haakjes

geen grote vertellingen, hier...
heb morgen examen, en ik verwacht binnen twee uren de reuze-adrenalinestoot en de hyperventilatieaanval.
maar zo ver is het nog niet...
(het laatste thema dat ik blokte, kende ik al: was de farmacologie van mijn examen van vorige week -ook geslaagd, trouwens-. Vandaar mijn plotse rust. Het geeft vertrouwen, een hoofdstuk dat je kent)
Na de pauze weer over naar de hoofdstukken die ik nog onvoldoende ken, en dat zal wat anders geven...

tot nu toe ben ik AL mijn examens geslaagd, en ben daarmee de ALLERENIGE van álle mensen die ik hier ken (en waarvan ik de resultaten ken, he)
Enige risicopunt: het examen van morgen. Door steeds door het jaar examens te hebben, heb ik het niet goed genoeg kunnen voorbereiden. Daarenboven heb ik niet kunnen meedoen met het partiële examen in maart (de week ervoor had ik een examen van het 5e, en de week erna één van het 4e. Nog een keer een examentje van het 3e ertussenwringen was gewoon technisch niet haalbaar), dus heb ik de héle kloeffer op mijn boterham. Én: ik heb een boel minder tijd gekregen tussen mijn laatste en dat van morgen dan de derdejaars (die dus alleen de tweede helft moeten leren). Het zal wringen, dat schoentje.
Maar ik heb de hoop en de moed niet opgegeven, en blijf geloven dat het kan. (jippie)

hieronder een oude foto van india,
d'er is een fotowedstrijdje op crefi, en ik kan 200 knopen winnen (het virtuele geld op onze website, heeft niet zo veel nut allemaal, hoor, maar 'k wil nog wel een keer proberen mee te doen). Dit is ongeveer de enige site die ik heb om een foto te posten (op crefi rechtstreeks mag hij niet groter zijn dan 20 kb, dus dat zou een beetje moeilijk zijn...)

korte update

alweer lang geleden dat ik hier iets liet weten...
Examens, weet u wel. Zo erg veel is er daarover niet te vertellen.
Donderdag had ik er één. Traumatologie en Reumatologie. Was moeilijk, en om te slagen mag je niet veel fouten maken. Maar 'k heb wel nog goeie hoop... Duimen maar.

Tot nu toe slaagde ik elk examen. Daar ben ik trots op, want er zijn niet veel erasmussers die me nadoen. De overgrote meerderheid heeft al een aantal buizen aan zijn rekkers, of daagde gewoon niet op op een aantal examens. (of allebei) Een derde categorie heeft 30 studiepunten gekozen voor het hele jaar...
Niet gemakkelijk, altijd maar het enige voorbeeldige meisje spelen...
Maar 'k ben er dus bijna vanaf: laatste examen op 28 juni, maar dat wordt spannend. Farmacologie is sowieso niet echt mijn ding, en ik heb eigenlijk echt weinig tijd. 'k Wéét echt wel dat ik meer had moeten blokken in het jaar, maar er waren altijd andere examens ook... Dus nam ik die voor...

Enkele foto's van de afgelopen maand:

Afscheidsfeestje Susi vorige week.
Zij achter de kaart die ik voor haar maakte...
Was vreemd, het uitwuiven...
en ze is de eerste in een rij van velen...
(Michal heb ik ook al uitgewuifd. Dat was nog veel raarder, want zij is al één van mijn beste vriendinnen hier sinds vele vele maanden. Susi daarentegen heb ik maar de laatste maand goed leren kennen. Het klikte vlot, maar we hebben elkaar pas laat op het jaar ontmoet. En dan is het gelijk afscheid nemen van kampgenoten: vreemd, maar iets dat ik toch gelijk al ken)

op 3 juni (weekend na mijn psychiatrie-examen) voor een allerlaatste keer naar de bergen... Het weer is ons goedgezind gebleven... Of toch het grootste deel van de tijd (het heeft bijna niet geregend, en minder dan de helft van de tijd was het overtrokken)

hierboven: PJ (een Italiaan) op de top, aan het picknicken.

vier mensen op een rij. 't Was geen akkefietje, die tocht... De eigenlijke top niet zó heel hoog -een hoogteverschil van 800m denkik- maar veel op en af ervoor en erna. Veel uren goed doorgestapt...

Dressnight...

De drie op stap, in een kleedje. (maar dat zie je niet op deze foto, uiteraard)

Siri, ik en Aisling. (resp Noorwegen, België en Ierland)

bergen 7 mei

ik heb (eindelijk) een paar foto's te pakken gekregen van de bergen van 7 mei...

(het bergenweekend van 19 en 20 mei, dat zal nog een eindje langer duren...)

maar bij deze dus enkele sfeerbeelden:


ik, mijn evenwicht aan het bewaren... (me nooit gerealiseerd dat ik dat deed tot ik deze foto zag, maar soit)



Katalina en haar stok die zo zwaar was dat hij meer last gaf dan steun, maar tof was hij wel :-)
(tot hij gewoon in twee brak... Was zo rot als 't maar zijn kan)



Op de foto kan je niet echt zien hoe steil deze helling was, maar als je ziet hoe klein de mensjes zijn... dan weet je dat ze véél dieper lopen dan de fotograaf. (en: je ziet dat de mensen van links naar rechts lopen ipv rechtdoor...)



Bijna op de langverwachte top...
1500 m stijgen. Nou, dat is de moeite
(vooral als je dan ook zonder water valt)



Ook andere mensen komen toe...
(de laatste vezekers drie kwartier later dan ik... Wat me verbaasde, want we hadden -naar mijn gevoel- toch niet zo lang terug op elkaar gewacht. Wel goed voor mijn zelfvertrouwen voor deze zomer. (we gaan naar Oostenrijk)

Langs de rivier. (dat konden jullie ook wel zo zien, maarja...)

Achter mij: Aurélie en Georg.

bezoek jeroen (tweede helft paasvakantie)

Na mijn examen van aparato digestivo kwam Jeroen op bezoek, samen met Nele, een meisje van zijn klas.

Als hoogtepunt van het bezoek (dat verder vooral bestond uit rondwandelen in de stad, eten kopen en koken, kaarten en babbelen) op zaterdag naar Covadonga. Een heiligdom met een grot en een indrukwekkende kerk (nou, vooral indrukwekkend omdat ze op zo'n heuveltop staat. Op die manier ziet ze er echt groots uit, zonder groot te zijn) Na op spoedtempo de kerk en de grot bezocht te hebben, hebben we ons vooral geamuseerd door langs de rivier te klimmen, en een dam te maken, en met steentjes te gooien, en... Het klimmen en klauteren op rotsen langs een rivier met mijn broer deed me echt denken aan de vele keren dat we dat deden met het gezin. Ik heb echt genoten van die dag...


Bij deze een aantal foto's:

Langs de rivier in Canga de Onis. 45 minuten pauze tussen onze twee bussen. Nog een geluk dat het mooi weer was en dat Canga best mooi is. Al heb ik niet geklaagd over het feit dat de bus terug rechtstreeks naar Oviedo bolde. (Ook wel via Canga, maar zonder langere pauze dan 3 mensen laten opstappen)

de schaduw van jeroen, vanuit de grot, he. (Ik heb duidelijk niet veel interessants te vertellen)

Jeroen en Nele. En linksboven kan je door de bomen ook een beetje de kerk zien.
(is nog jammer dat het een scheve foto is, anders was hij echt leuk geweest. 't Ding is dat ik wél de kerk ook op de foto wilde, maar niet de meneer die een beetje verder naast Nele stond. Maar op zich vind ik het wel leuk, de compositie: allebei naar een ander punt in de verte aan het kijken)

Foto's van de rest heb ik niet: was zo intelligent geweest geen reservebatterijen mee te brengen... (*zucht*)

Galicië (28 april – 1 mei)

Ik vermeldde ons reisje al eens, maar hier toch een iets langer verslag...

1 mei is een vrije dag, ook in Spanje. Op maandag 30 april had ik bijna geen les, dus beslisten Aurélie en ik dat we het wel eens verdiend hadden. We wilden op reis. Vier dagen vrij, dat is ons niet vaak gegund. (Vooral niet zonder een examen heel kort erop)
Heel Spanje passeerde de revue: Andalucía staat al sinds het begin van het jaar op het to-do-lijstje, maar is toch te ver en te groot voor 4 dagen. Even dachten we te gaan surfen met een bendeke Duitsers, maar er waren al 10 gegadigden voor de 5 plaatsen in de auto, dus lieten we dat ook maar varen. San Sebastian/Bilbao/Santander leek ineens een beetje duur…

Het werd dus Galicië.

Op zaterdag uitslapen (ook nodig na een drukke periode) en daarna de bus op. Spanje is groot, realiseer ik me. Op de kaart ziet Vigo er helemaal niet zo ver uit (Oviedo is het dikke groene kruis, Vigo ligt net boven Portugal), maar tussen half 4 en 10 op de bus: dat zijn best veel uren. Daar aangekomen konden we het niet laten toch al even de stad in te dwalen. We waren op reis, he. Na wat rondgeslenter in het eerste beste cafeetje binnengewaaid… En wat blijkt? Ze kenden wat van bier, en van de 25 biersoorten op de kaart, was meer dan de helft (16!) Belgisch bier. Aurélie en ik delen dan wel niet dezelfde moedertaal, maar onze liefde voor Belgisch bier zeker wel. (Vooral in het buitenland, he) Op de foto: ik met mijn Duvel en Aurélies kriek. Een leuk begin van ons minireisje.


Op zondag toch vroeg op: we wilden de eerste boot richting “las islas Cíes” nemen. Na de boottocht van een uur kwamen we in het paradijs terecht. Prachtige stranden, veel vogels (vooral meeuwen, eigenlijk… Maar dat zijn ook vogels), een steeds-veranderende natuur. Geuren van bos, van weiland, van zee. Elke nieuwe heuvelrug had andere planten en kleuren… Echt leuk.

In de loop van de dag werd het zelfs warm… En ja, hoor. We hebben gezwommen… (maar die foto's zijn minder elegant ;-) )



Tijdens de boottocht terug begon het te regenen. Het is niet meer gestopt voor de rest van onze reis. (of toch nooit langer dan een half uur.)

Vigo zelf bezochten we zondagavond, in de regen. De meeste steden worden maar een troosteloos boeltje als de hemel grijs en de grond nat is. Vigo is daar zeker geen uitzondering op… (al heb ik wel een postkaartfoto)



Ook Santiago liet op maandag een beetje een troosteloze indruk na. Mooi, dat zeker. En de sfeer in de alberge de peregrinos was zeker fantastisch. Ik voelde me een beetje een indringer. Iedereen daar had het allemaal te voet gedaan. Kilometer na kilometer. Dag na dag. Als enig doel de volgende herberg bereiken. Het afzien van modder en regen. Maar ook het samen-beleven… Ik vond het hemels om een stukje te mogen proeven van de sfeer, van te babbelen in alle talen die ik machtig ben (jaja, zelfs een eindje in het Duits. Al was daar veel handen- en voetenwerk bij), van in de reusachtige slaapzaal te slapen, van thee te drinken, en later samen een fles wijn soldaat te slaan. De Camino van Santiago staat al lang op mijn lijstje, maar is die dag een beetje hoger gerangschikt geraakt.

(Aurélie voor de kathedraal van Santiago, met de paraplu in de hand -uiteraard-)


Ik aan de kust van A Coruña.
Hoewel de stad veel van zijn schoonheid verloor door de regen, bleef de zee massas interessant en indrukwekkend.
De kracht van het water, gebroken door de niet-opgevende rotsen ("Een rots in de branding" Nooit eerder bedacht ik hoe waar de vergelijking is)... Mooi-mooi-mooi

Beste Belgen

Jullie zijn het vergeten, naar ik hoor.
Maar ik niet. Asturias heeft een microklimaat en ik zal het geweten hebben.

Het leven in de regen.

Of hoe het voelt om altijd een paraplu bij te hebben (en te vloeken als je hem eens vergat)
Hoe het voelt 's ochtends toch weer je natte schoenen aan te trekken.
Hoe een stad druilerig wordt, en saai.

In het lange weekend van 1 mei (nou, officieel hadden we de maandag wel les, maar maar heel weinig, en ik bedacht dat ik wel eens wat vakantie verdiend had) trokken Aurélie en ik naar Galicië. Vigo en de Cíes-eilanden; Santiago de Compostella; A Coruña.
Op de eilanden hadden we geluk. Hoewel een beetje koud op de boot tijdens de heenrit, is het later opgeklaard en hebben we zelfs heel even kunnen zwemmen in de oceaan. (Binnenkort probeer ik foto's te posten, want ze zijn indrukwekkend). Maar bij het inschepen voor de terug-naar-het-platteland-rit, begon het te regenen. En eigenlijk is het dan niet meer gestopt voor de rest van onze reis. Zo nu en dan wel eens, hoor. Er zijn momenten geweest waarop we onze kaart konden uithalen zonder ze kapot te maken, maar zo ongelooflijk veel keren heeft de regen haar weeral om zeep geholpen...

-het is 13u, de zaal sluit. Later vervolg-

paasvakantie

"Heb jij ook een soort paasvakantie gehad?", komt er wel eens. Of "Qué tal la semana sancta?" En iedereen hoopt op een spectaculair antwoord: want een student in een ander land, die moet wel spectaculaire dingen doen.
Ik moet jullie ontgoochelen: mijn semana sancta (ik had enkel jullie eerste week vrij) was rustig. En studie-achtig. Op 11 april had ik een examen, dus heb ik bijna alle tijd daarin gestoken.
Terwijl vrienden hier ofwel op reis gingen (met Barcelona als absolute favoriet) ofwel thuis de mama een knuffel gingen geven, zat ik op mijn kamertje, omringd door boeken. Stapels boeken. Want er is het schrift waarin ik noteerde, en een boek dat op hetzelfde onderwerp openligt (tumoren van de dunne darm bvb. Want hoewel zeldzaam bestaan die ook). Dat boek vermeldt het "carcinoid syndroom" waardoor er nog een ander boek openligt op die ellende. Het medisch woordenboek wordt bijna vaker geraadpleegd dan de eigenlijke stof, en ook mijn Spaans-Nederlands prismaatje ligt niet ver weg.
Vreemd hoe je studerend in een eigen wereldje begint te leven. Je kamer wordt je leefruimte, waar je slechts heel zelden uitkomt... (Met je boeken als beste vrienden... -Bavolingers, jullie horen aan een leerkracht Nederlands te denken-)

Achteraf een goed examen gemaakt, dus 't was het wel waard...

Eén dagje skiën (1e zaterdag vd paasvakantie)

Vóór de paasvakantie (één weekje maar, hier) wist ik het niet zo goed… Mijn enige moment op het jaar waarin ik een beetje kon reizen in dit vreemde land, maar anderzijds lag ook dit moment aan sterke banden: de woensdag na de vakantie een examen.
Mee met Valérie en Marie kon ik dus niet, hoewel hun project van een stuk Camino de Santiago de Compostela te stappen me wel aansprak.
Naar huis wilde ik ook niet: te kort, te veel stress (met dat examen dat erbij zat) en die ene kans om híer eens een beetje te reizen.
Het plan om met Siri een aantal dagen naar Andalucía te trekken, viel in het water door veranderende plannen van haar ouders.
Iedereen die ik kende ging naar huis of trok voor lang ver weg: acht dagen Barcelona bijvoorbeeld. Maar zoveel vrijheid kon ik me niet permitteren, met dat digestivo-examen voor de deur.

Tot Aurélie langskwam en bleek dat ook zij nog niet echt iets te doen had in het begin van de paasvakantie. We zouden dan samen een paar daagjes reizen. Eerst nog niet beslist waarheen, later bedacht dat we de prachtkans dat er nu nog sneeuw ligt niet mochten laten liggen. Want zowel zij als ik hadden daar eerder geen tijd voor gehad. Een Belgische geneeskunde erasmus, weet u wel. (In Duitsland kan je er heel gemakkelijk voor kiezen gewoon wat minder vakken te doen. Zo ook in Oostenrijk. En andere richtingen, die hebben buiten de examenperiodes geen examens) Maar dan kwam de paasvakantie daar zo snel aangehold. En realiseerden we allebei dat we eigenlijk wel eerst een rustige Oviedodag hadden (kwestie van ook eens lekker uit te kunnen gaan de avond ervoor) ipv het allemaal rush-rush voor te bereiden.

De driedaagse van vrijdag-zaterdag-zondag werd een ééndaagse van zaterdag, met de eventuele optie om er zondag bij te nemen.

Donderdag, de laatste dag van het tweede trimester, dus met z’n allen naar de Fiesta van Medicina. (Niet zonder eerst nog eens te gaan dansen in de Divino, superchulo. Ben daar zelfs de mensen van mijn dansles tegen ’t lijf gelopen. Eventjes mijn eigen vrienden ontvlucht en met hen mee andere kleine danscafeetjes ontdekt. Superleuk. Ik had het nooit kunnen denken, maar alle momenten die ik hier al gedanst heb, zijn supertof geweest…) Op vrijdag uitgeslapen, en met een fris hoofd alle mogelijkheden opgezocht. (verschillende skigebieden, de busuren,…) Guacamole gemaakt (ik word er goed in) voor het een-hapje-en-een-drankje bij Cristina die avond. Siri geholpen bij de grote boodschappen (Haar ouders zijn op bezoek deze week, en dat wilde ze een beetje voorbereiden). Kortom, een rustige allerlei-dag.

Om dan op zaterdag vroeg-vroeg op te staan, de bus vertrok al om kwart voor 8. (Het piekte toch een beetje. Het hapje-en-drankje was meer uitgelopen dan gepland, de avond ervoor.) Rond 9 uur al in Pájares, tegen half 10 klaar met latten en al om er helemaal voor te gaan. Met het typische oei-dit-is-lang-geleden-gevoel het heuveltje af naar beneden naar de skilift. Een stoeltjeslift… Kou-kou-kou. Ik heb nog nooit zo’n kou gehad tijdens het skiën. De liftjes zelf helemaal vol stukken ijs, vormgegeven door de snijdende wind. Hoe hoger we kwamen, hoe meer we in elkaar doken, en hoe minder we zagen. Witte mist, witte sneeuw, witte lucht. Vreemd is dat. Ineens is alles om je heen wit. Geen idee hoe diep de afgrond onder je is. Een zielige 2 meter? Of 10? Heel zeker iets ertussen, maar het doet raar. Er is een strip van Kiekeboe waarin Konstantinopel ineens in het complete ijle terechtkomt. Alles om hem heen wit. Ik heb aan hem moeten denken. (Eén van de Vantommekes zou moeten weten uit welke strip dat is. Niet?)

Waar ik op de lift vooral last had van de koude (doet echt pijn aan je vingers… Als ik nog eens ga, koop ik toch eens betere handschoenen dan die hele duntjes van een euro uit Bolivië), had ik op de piste zelf vooral last van de ontbrekende zichtbaarheid. Niet weten hoe steil de piste is, noch hoe steil ze wordt. Weten dat je een ijsplek pas zal zien als je met beide benen in de lucht ligt. Ik kon er echt niet mee om. Waar het Aurélie stoorde, maar niet écht hinderde in het genieten van het skiën, werd ik plots op momenten een bang vogeltje. (ja, ik! Voor mij was het ook vreemd, hoor) Al heb ik later die dag de link wel gelegd. Eén keer was ik nog in de bergen, zonder te kunnen zien waar ik mijn voeten zette. Zonder enige zekerheid over de ondergrond onder mijn voeten. Het was donker toen, niet mistig. Maar de essentie is dezelfde. Het is tweeënhalf jaar geleden, maar ik doe nu nog af en toe een dankgebedje dat ik er toen goed ben uitgekomen. Met niks van blijvende schade. Alleen een angst voor onbekende-ondergrond-op-hellingen. Maar daar kan ik mee leven.

We hoopten dat de dag klaarheid zou brengen, maar niets was minder waar. Het zichtbare stukje onderaan de piste werd steeds korter, tot we zelfs ter hoogte van het begin van de lift helemaal geen steek voor ogen zagen. Als het dan later ook begon te sneeuwen, was het helemaal ok: de striemende sneeuw in je gezicht, de mist… Een ervaring die ik niet snel vergeet…

Hoewel ik ook moeite had met die sneeuw in mijn gezicht –ondanks pogingen mijn sjaal voor mijn gezicht te slaan, voelde ik ze striemen. En zag ik steeds minder, door de sneeuw die tegen mijn zonnebril bleef kleven-, had ik deze keer minder moeite dan Aurélie: ik was op z’n minst zeker van de ondergrond: verse sneeuw! Daarop val je niet zo gemakkelijk… En áls je valt, is het toch lekker zacht… Mijn zelfvertrouwen teruggevonden, en Aurélie naar beneden geloodst.
Jammer dat de sneeuw zoveel mensen deed benedenblijven. Ik vond het niet verantwoord naar boven te trekken als we de enige waren én er was veel te veel mist én het sneeuwde doodhard. (Ik heb mezelf ooit beloofd niet meer in van die onverantwoorde situaties te komen J En hoewel ik niet zeker ben of dat wel altijd zal lukken, ik doe mijn best) We zijn dus wat beneden blijven skiën, op een kort pannenkoekenlift-pistetje. En ons superhard geamuseerd, nog. Hoewel dat niet écht skiën is, oefen je toch je vaardigheden op je latten, en krijg je eens de mogelijkheid het achteruitskiën onder de knie te krijgen.

Door de slechte weersomstandigheden al snel beslist dat één dagje wel voldoende was. We hebben genoten van onze dag, ik vermoed dat we er nog nu en dan eens naar gaan verwijzen, maar het was goed geweest. Nog een sneeuwman gemaakt in de verse sneeuw. (correctie: sneeuwvrouw. Ze had borsten), en dan terug de bus op. Tegen 6 uur waren we terug in Oviedo. Daar was ik blij om, want daarmee kon ik nog mee naar de cinema met Laura en Miguel…

Op de foto’s:

Aurelie op de piste, op een splitsing. Eén van de weinige plaatsen met iets van referentiepunten. Meestal was er niets in de aard van dat hekken te zien. Mensen waren niet zichtbaar als ze niet dichter dan 10 meter waren. Meestal voel je je helemaal alleen in de weidse sneeuwvlaktes, al merk je dan ineens dat er superdichtbij een groepje skiërs of snowboarders stond/zat uit te rusten
Ik, trots, met onze sneeuwvrouw. Leuk. De sneeuw plakte niet écht goed (want rollen ging niet) maar wel goed genoeg om veel plezier te beleven tijdens ons laatste uurtje in de sneeuw)

foto's bezoek

Mijn mama,

Langs de noordkust van Spanje...

Leuk. Met de auto de langs de kust gereden, en ineens deze baai ontdekt... Genoten van het zonnetje. (Gelukkig maar, want nu is het al twee weken vooral regen)

Meter,

de kathedraal aan het observeren.

(maar die staat dus niet op de foto, he)

Veerle,
in het Parque San Francisco
(ook al een snelle madam)

Veel nieuws hoort daar niet bij:

het deed deugd Nederlands te spreken en bij mensen te zijn die me al langer kennen dan 6 maanden. Bij mensen die me hebben weten groeien, die niet alleen weten wie ik ben, maar ook wie ik was. En dat laatste heeft een grote invloed op het eerste.

onverwachte vakantie

niet echt natuurlijk, maar het contrast is groot:
vorige week zware dagen. van 9 tot 6, meestal geen pauze. Eten tussen twee lessen door, snel naar binnen schrokken van een klein broodje (pincho) in de 5 minuten lerarenwissel.
Boeiend, dat wel. Stages psychiatrie, waar ik niet alleen bijleerde over de "speciale gevallen" (schizofrenie, mensen met een trastorno obsesivo-compulsivo), maar eigenlijk over het leven zelf.
Over wat een mens kan dragen, en wanneer het niet meer kan.
Over hoe scheven gezinssituaties jongeren onderuit kunnen helpen.
Over hoe sommige mensen sneller neigen tot barsten en echt minder kunnen dragen dan anderen.
Over hoe een depressie/drankprobleem niet alleen voor problemen zorgt voor de patiënte zelf, maar ook voor haar dochter, en kleinzoon... En dan vooral voor de onderlinge relatie... Wat dan weer het genezingsproces van de depressie eerder achteruit helpt...
(Maar zou jij je 5jarig kind nog eens achterlaten bij je moeder als je hem bij het ophalen hoort zeggen dat "oma op bed ligt en zegt dat ze dood wil"?)
Over kleine gevoeligheden van een moeder die eigenlijk niet meer wil dat haar 16jarige zoon terug bij haar komt wonen, maar haar toch niet gepasseerd wil voelen als het over die zoon gaat... Want ze is toch de moeder...
Over mensen. Over intermenselijke relaties.
Over wat kan en wat niet kan
Over wat lukt en wat niet lukt.

Mooi.


Deze week plotsklaps veel minder les. Geen stages in de voormiddag, geen verplichte seminaries in de namiddag. Zo'n abrupt en groot verschil dat ik in vakantiesfeer kom.
Veerle is hier, en ook dat helpt. Want zij is op reis, en zo voelt het ook een beetje voor mij.
Een dag naar zee gaan wandelen, en ondanks slechtgekozen strand (slechte aanrader van het toeristisch bureau) wel genoten. Van het zicht, de geur, de geluiden...
Geluk gehad, bleek achteraf, want in Oviedo was het uuuren eerder beginnen regenen.

Verder ook eens naar het theater geweest. Was amateurtheater en het was eraan te zien. Heel fel het typische "schooltoneelniveau". Maar ik heb genoten. Met momenten echt grappig, en 't is nog goed voor ons Spaans...

Nog leuk aan een stageloze week is dat ik eindelijk net als alle erasmussers me 's avonds geen zorgen hoor te maken over vroeg-opstaan (madrugar) en dat lang-babbelen iets "slechts" zou kunnen zijn. Veerle en ik babbelen en babbelen en babbelen... en genieten :-)

Deze avond een etentje met een aantal vrienden, bij mij thuis. Ik ben al een beetje zenuwachtig. Want het zou moeten lekker zijn. Maar de chocomousse was lekker gisteren, dus ik heb het volste vertrouwen dat veerle en ik er wel weer in slagen het eiwit en de room omhoog te krijgen.
Een boel mensen die niet kunnen komen door examens of andere aangelegenheden, maar ik heb bedacht dat wachten-tot-iedereen-kan utopisch is. En ik voel me echt een beetje vreemd tov Michal, Aurélie en Cristina (resp Duitsland, België-Wallonië, Madrid) dat ik daar al zo vaak meeat. En me realiserend dat het er bij mij nog nooit van kwam omdat ik steeds maar uitstelde tot een "beter moment"...
Bij deze dus: deze avond.
Tof.
En ik ben benieuwd.

update

Hm.
"Verhuisd" heet mijn laatste bericht... en ik woon al meer dan een maand in Calle Arturo Alvarez Buylla... Ben het hier hopeloos aan het verwaarlozen. 'k zou mijn best-wel-talrijke examens kunnen aanhalen, in combinatie met een internetloos kot... Maar 't is dat ik het nooit heb voorgenomen op andere internettijd, realiseer ik me eigenlijk.

Ok. In het kort:

- examen gehad op 26 februari van Oftalmologie. Had ik heel flink heel goed voorbereid, maar de laatste dagen niet meer echt de fut gevonden om me op de laatste details te storten. En dus ondanks een goed voorbereide blok, slecht voorbereid naar het examen gegaan... Ben geslaagd, maar niet echt schitterend. Een 5,0 op 10. Dat is maar heel net geslaagd. Soit. Oftalmologie heeft me nooit echt geroepen, en Diana was apetrots dat ze een 5,0 had, en zij spreekt spaans... Dus misschien nog niet zo extreem slecht. Maar ik was wel ontevreden. Over het resultaat, en over mijn blokwerk, dat er een causaal verband mee heeft.

- op 2 maart was er een partieel examen van farmacologie: als je dat deel slaagde, hoefde het niet opnieuw. Partieel klinkt klein, maar het was veel. En veel details (jah, farma)... Dus toen ik in januari een week ziek viel, besliste ik al er niet voor te gaan. Eind februari-begin maart was al heel druk vóór ik over het partieel examen hoorde praten. Dus jah...
Ik heb wel meegedaan. Op aanraden van de professor, die vond dat ik toch eens moest kijken hoe de vragen eruit zagen. -Vóór ik met haar ging praten, twijfelde ik een beetje: ik wilde ook geen slechte indruk geven. Maar met dat zij aandrong...-
Het was nog leuk, dat examen maken. Boeiende vragen, zo hier en daar, en van de twee hoofdstukken die ik grondig gelezen had, kon ik toch de meeste vragen beantwoorden. Uiteindelijk 25 van de 64 vragen beantwoordt... Wat uiteraard veel te weinig is om te slagen (We hadden 38,4 punten nodig om te slagen. +1 voor een goed antwoord, - weetikveel voor een slecht antwoord), maar ik heb er wel iets uit geleerd. En daar ben ik blij om...

-op 12 maart (gisteren!) examen nefro-urologie. Uro was te gemakkelijk (voelde me een beetje bekocht: ik had bijlange niet zoveel moeten blokken... En toch ga ik niet écht veel punten hebben, want bij die multiple choice steken ze ook af en toe een paar van die onmogelijke dingen...), Nefro was zoals verwacht moeilijk. Maar ben wel tevreden naar buiten gewandeld. 'k Weet niet of ik hier in Spanje misschien een beetje te snel tevreden ben, maar ik hoop maar dat het een goed teken is.

-vorig weekend zijn de italiaanse meisjes naar huis vertrokken (heel vroeg op 11 maart. Naar la lila normen eigenlijk nog 10 maart: 7uur) Voor altijd. Al komen ze waarschijnlijk wel ergens in mei eens terug op bezoek. Maar toch. Het was vreemd...
Ook ik was uiteraard uitgenodigd op de twee afscheidsmalen (op vrijdag en op zaterdag), en ondanks mijn pre-examenstatus ben ik wel geweest: 't was mooi. Zij hadden voor ons allemaal een roze T-shirt gekocht en er "100% italiana/o" op gestift... Want roze T-shirts voor jongens... dat is Italia! :-) (check en ik kregen een meisjesversie)
Wij op onze beurt: een vlag en een paraplu met het typische blauw-met-geel van Asturias... Met onze commentaar op, uiteraard...
En wenen, wenen, wenen... Vreemd, hoor. Hun kamers leeghalen enzo...
Hm. La Lila zal wel helemaal anders zijn zonder hen. (Al zeggen Check en Nico dat ook over het ontbreken van mijn persoontje)
Ik moet heel eerlijk zeggen dat, hoewel ik genoten heb van de oprechte gevoelens die daar waren, en dat ik wel een beetje in de war was, toen ik de deur uitwandelde (zij waren niet echt van plan te slapen de laatste nacht. Maar ik dus wel), ik niet echt droevig ben. Misschien omdat ze niet echt mijn type mensen zijn -hoe graag ik hen ondertussen ook zie- of omdat ik het me nog niet realiseer, of omdat ze sowieso door míjn vertrek steeds minder deel uit maakten van mijn dagelijks leven... Maar verdriet heb ik er niet om. Het was mooi. Tijd voor een andere tijd.

-verder: nu ik eindelijk van een reeksje examens verlost ben, ga ik de drukke-dagen-tijd in. Zoals vandaag: stage/les/seminarie gehad van 8u30 tot 6u00 zonder pauze. Eten was door tussen twee lessen door snel een pincho (klein broodje, hapje) te gaan halen en dat dan in de les op te eten. Te laat gekomen in de farma-les omdat ik te lang bleef hangen in de psychiatrie-stage. Al was dat ook wel mijn schuld: had me gewoon sneller moeten realiseren hoe laat het was en een consultatie minder horen te volgen. Maar interessant is het wel...
Gelukkig maar voor 2 weken zo druk, erna een stageloze week (dan begin ik pas om 13u, die weken... Heeeemels is dat. Dan kan je én uitslapen én studeren... Al zal er van dat studeren die bepaalde week wat minder in huis komen wegens de aanwezigheid van een aangenaam persoontje: veeeeerleee). Dan semana sancta (mijn 1week lange paasvakantie) en dan de woensdag erna alweer examen. En dan twee weken later alweer examen... Dat alles met stages en lessen en seminaries...
ppfff... de geneeskundestudenten hier hebben niet echt hetzelfde leventje als de andere erasmussers... Het ware mooi geweest.
Soit. Ik leer veel bij, heb een boel nieuwe vrienden, zie een hoop dingen in andere perspectieven, realiseer me dat "Europeaan zijn" misschien een eenheid is als je op reis bent in India, maar dat er toch nog een boel onderlinge verschillen zijn... Dat iedereen het een beetje belachelijk vindt dat er zo veel onderlinge verschillen zijn tussen omze verschillende landsdelen (en ze hebben wel een beetje gelijk, me dunkt), dat...
Boeiende dingen, dus.

-verder weinig nieuws...
volgend weekend komen mama en meter op bezoek, en ik vermoed dat mijn kotgenoten denken dat ik een enorm mamaskindje ben, zo hard kijk ik ernaar uit...

pom-pom-pom...
ik ga naar huis.
Een bad.
Een beetje eten (njammie)
en vroeg in bed

verhuisd

Twee weken woon ik er al, op de achtste verdieping... (vanaf nu ga ik ook naar beneden met de lift. Bij 5 verdiepingen werd ik niet draaiierig, maar bij 8 wel)

En ik ben het al ferm gewend. Het zou weer ferm aanpassen worden, als ik nu terug naar La Lila moest.

Het toekomen was hemels. Samen met Nico, want er was toch meer achtergebleven dan ik dacht. De deur van de kamer open: BALLONNEN! en chocolaatjes op de schappen. Leuk-leuk-leuk.
Ik voelde me direct welkom, en dat betekende heel wat voor me... (Ik was een beetje onzeker toegekomen, eigenlijk. Dat lazen jullie al in het vorige bericht)

Het appartement: twee badkamers, een keuken, een woonkamer, drie slaapkamers. Zoals het hoort op een 3persoonsappartement (Hoewel de twee badkamers een luxe zijn). Allemaal niet-rokers (dat was de enige voorwaarde waaraan ik moest voldoen... Want Siri en Aisling hadden een beetje moeite met de verslaving van Giulia, mijn voorgangster.) Dat betekent: je kleren gewoon in de woonkamer kunnen laten drogen, minder astma-opstoten, geen ontbijt met een doordringend geurtje dat erop wijst dat er dichtbij een volle asbak staat... Leuk!

In La Lila zijn de twee Italiaanse meisjes op dieet. Niet dat ze niet meer snoepen, hoor. Alleen veel bedekter, stiekemer. Uitkomen voor het feit dat je eet, dat hoort niet. Toekomen op het nieuwe appartement, waar zowel Siri als Aisling midden in de blok bijna leefden op chocolade -en daar ook voor uitkwamen- was een hele verademing... Ineens veel minder op de vingers gekeken als je eet. Een leuk gevoel.

Vorig weekend Nele en Hanne op bezoek. Ik voelde me opeens op reis in eigen stad... Leuk-leuk-leuk.
Blij dat zij zich nu iets kunnen inbeelden wanneer ik praat over de salsa-lessen bij Sebastiaan (al was er deze week wel extreem-weinig volk door het verjaardagsfeestje van Stephane in La Lila), blij dat zij weten hoe Siri lacht, en hoe Aisling eruit ziet als ze zich opdoet. Dat ze weten dat het hier fel kan regenen (tem gisteren nog regen gehad, vandaag komt de zon erdoor), dat er een boel standbeelden staan, dat de stad proper is, dat ik ook nog niet overal écht mijn weg ken maar wel bijna overal, dat de chocolate hier nogal varieert van kwaliteit, hoe LaLila eruit ziet, en hoe ik daar leefde... Welke kleur mijn kamer daar had, en hoe ze kettingroken...

Ineens zijn mijn twee werelden geen twee werelden, maar een beetje één grote wereld. Mijn leven in België en mijn leven in Spanje. Mijn vrienden hier zullen zich beter kunnen voorstellen wie Hanne en Nele zijn, en hoe het Nederlands klinkt. Cool.

Op zaterdagavond een verjaardagsfeestje. Of een moving-in-feestje. Of gewoon een excuus voor Aisling en Siri die al lang een feestje wilden geven. Soit. Een feestje, dus.
Het toonde prachtig de dualiteit van mijn leven hier aan: Ik heb twee groepen vrienden. En had dus twee feestjes na elkaar.
Eén groep kwam toe rond een uur of 10-11. Rustig bij elkaar, babbelen. Cadeautjes opendoen. Een drankje, geen sigaret. En nog babbelen. Leuk van sfeer.
Tegen 12-1 uur vertrokken ze naar huis: moe van net-uit-examens, of moe-van-tijdens-examens, of gewoon zin-om-naar-huis.
Tegen 1 uur kwam de tweede groep toe. In grote bende, een man of 20, denkik. La Lila. En aanhangsels. Grappig, allemaal. Een drankje, een knuffel, een babbel. Een sigaret, en lach, een cadeautje. En ook leuk van sfeer. Helemaal anders, maar ik genoot evenzeer.

Nele en Hanne hebben bewezen dat het slimme meiden zijn: ondanks nog een basisspaans, verstonden ze zowat alles (applaus) en gaven zelfs nu en dan een antwoord in het Spaans... Maar met dat mijn nieuwe kotgenoten allebei veel beter Engels spreken dan Spaans (hoewel hun Spaans gezien de erasmusnormen goed is), werd er vooral in het Engels gecommuniceerd... En ik was blij te zien dat ik er niet altijd tussen hoefde te staan om te babbelen... (met dank aan de sociale vaardigheden van hanne en nele. :-D)

Ondertussen is de rust weergekeerd... Heb een allergieopstoot overgehouden aan mijn ietwat slordig omgaan met het kuisprogramma, maar daar geraak ik wel weer door. En tussen het snotteren en niezen door, is het blokken geblazen: maandag examen met het vijfde jaar. Dat lijkt nog even, maar er zijn stages en lessen en werkzittingen... man-man-man...
Maar ik kan het, geloof ik. Zo hier en daar wat details aanvullen, en in de tweede helft van de cursus ook nog grotere gaten. Maar ik geloof dat ik er nu ongeveer genoeg van kan om te slagen... Hoewel dat nog niet zo evident zal zijn: ik heb een 7,5 (op 10) nodig om te slagen... Nog even op de tanden bijten, dus...

verhuis!

deze middag verhuis ik mijn spullen. Of toch het overgrote deel.
Giulia veranderde het ik-geef-je-mijn-kamer-moment
wat ik niet erg vind,
maar 't had wel praktisch geweest als ze het me had gezegd...
Dus is het nu alleen nog maar dingen -boeken, en ander prut-
en volg ikzelf -met mijn donsdeken- dinsdag of woensdag.

het langverwachte adres
-papa geloofde al niet meer dat het nog zou komen-

Arturo Alvares Buylla 1, 8C
33005 Oviedo

(let op: ook de postcode is veranderd)

Post is altijd welkom! :-)

verder weinig nieuws onder de zon.
de weekdagen worden al langsom meer alleen school
(stages in voormiddag, daarna les, daarna seminaries, en daarna blokken.)
en dit weekend wordt vooral afscheid-nemen-van.
Het is vreemd,
want het is een keuze die ik zelf maak.
Mijn kotgenoten weten niet goed hoe zich te gedragen,
en ik ook niet.
Maar we amuseren ons, en weten dat we elkaar graag zien
-ondanks mijn keuze hen achter te laten-

Gisteren met z'n allen (behalve stephane die op één of andere manier erin geslaagd was om 9u 's avonds al zo dronken te zijn dat-ie niet meer op zijn benen kon staan) in een sidrería gaan eten, en ons echt geamuseerd.
Piso La Lila... 't is me er ééntje... :-)
Ik kom hier zeker nog vaak langs...

Maar tegelijk kijk ik uit naar een plek hebben om rust te zoeken. En plek waar je weet dat je in je bed kan, als je dat graag wil. Een plek waar het niet normaal is dat er overal bloem ligt na een bloemgevecht van vier dagen terug (is echt een vuiligheid). Waar de afwas wordt gedaan, waar er minder vaak schimmel op appelsienen-in-de-kast staat... Waar er geen schimmel in de douche hangt, waar je maar met 3 een wasmachine moet delen...

ik verhuis,
en voel me een beetje verloren.
gevangen tussen twee werelden.
want siri is nog niet mijn kotgenote,
maar ook la lila is niet meer echt mijn thuis...

over de aap en de mouw

ik loop al enkele dagen wat minder... Hoewel ik eigenlijk niet echt iets anders gedaan heb, heb ik vorig weekend op twee dagen evenveel geblokt als ik op één dag zou willen blokken. Vorige week ook zonder veel fut naar de les. De eerste dansles van het nieuwe semester gemist wegens “geen fut om ernaartoe te gaan”. (De volgende door een nefrologie-seminarie)
Ik liep er vervelend door: mijn dagelijks leven kostte me veel te veel energie, en ik was niet tevreden met wat ik gedaan kreeg... Maakte me zorgen over de periode die komt -veel examens, man. In combinatie met dagen van 's ochtends vroeg stage tot 's avonds laat seminaries, en ertussen les-, maar slaagde er niet in mezelf te motiveren vooruit te blokken voor die examens.
Hoopte gisterenavond stiekem dat ik de volgende ochtend niet meer zou wakker worden, dat er heel eventjes pauze was in mijn leven. Want je kan alles even opzij schuiven: een paar uren blokken, maar daarna ook zitten babbelen met kotgenoten. Of fietsen, maar even pauze nemen bij een drinkfonteintje. Of les volgen en weten dat het erna wel weer over is… Maar leven is daar zo’n uitzondering op. Je kán niet even op de pauzeknop duwen…

Tot ik vandaag om 5 uur besliste dat ik ziek was. Het gevecht opgegeven. Ervoor dacht ik echt dat ik alleen moe en lui liep...
Bij het toekomen in mijn kamer, merkte ik nochtans dat het klopte: een paar kousen in mijn bed -ik slaap nooit met kousen, maar die nacht dus belijkbaar wel-, de paracetamol op het nachtkastje, naast de puffers.
Ineens een plaats gegeven aan de buikpijn die me zo nu en dan overviel vorig weekend...
“Nu komt de aap uit de mouw”, dacht ik. Vandáár het verlies van levenslust, vandáár de futloosheid…

Ergens wel blij dat het nu een plaats heeft, mijn niet-lekker-voelen. Het moment dat je ziek bent, weet je dat het weer overgaat.
Maar in mijn bed daarnet gemerkt dat ik echt ziek ben: De koortsthermometer geeft 38,6 aan. Zal er dus nog wel een paar dagen aan hangen.

Nou, mijn pauze heb ik in ieder geval. Of ik nu echt blij ben dat ik de interessantste week stages mis (De arts stelt ons vragen, geeft ons opdrachten, en doet ons oefenen. We leren veel bij), weet ik nog zo niet. En dat verplichte seminarie van morgen… Er zijn maar twee urologie-seminaries, en ik mis er al één… Daar gaat mijn haal-je-punten-wat-op. (dat is enkel het geval als je àlle seminaries gevolgd hebt). En het farmacologieseminarie van donderdag had ik zelfs al voorbereid. Hoe ga ik weten of mijn oplossingen volledig zijn?
-nou. Nu alleen maar ziek. Oplossen van problemen is voor erna-

terug!

Ben dus terug, hier in Spanje, en ook terug in blog-land.

Het leven is hier snel weer normaal.
De eerste dagen wat vreemd
(niet meer echt gewend in zo'n vuil huis te wonen,
of de hele tijd andere talen te spreken,
en het sociaal-leven had toch ook een dag of 2 nodig om terug op gang te geraken)
maar nu weer als-altijd.

Al is er één ding echt anders:
ik heb beslist te veranderen van kot, ergens in februari.
Het leven hier is wervelend, en ik zie mijn kotgenoten echt graag.
maar het is niet compatibel met slagen-voor-examens
of een goede gezondheid...
En beslist dat dat wel belangrijke dingen zijn.
(Temeer dat mijn punten voor de examens nu
bepalend gaan zijn of ik later al dan niet een specialisme mag kiezen.
En dat geen-herexamens een voorwaarde zijn om in het zesde jaar in Latijns-Amerika 3 maanden stage te mogen lopen)
Sommige van mijn kotgenoten zijn nog aan het lobbyen om te blijven,
maar ik doe mijn best het been stijf te houden.
(wel een voordeel dat ik al een kamer op het oog heb bij een vriendin.
zij studeert burgelijk ingenieur - optie chemie, en heeft dus ook een boel werk,
en ze wonen maar met 3, en feesten wel, maar dan vooral buitenshuis)

verder:
gelukkig nieuwjaar voor iedereen

aan de mensen die ik gezien heb: tof! heb ik echt van genoten, al was het soms een beetje kort...
aan de mensen die ik niet gezien heb: een dikke zoen (en hele dikke) en tot in de zomer, he!


zoenen
karen

penisprothese

ik weet het, een minder-proper onderwerp
maar ik kan het niet laten
Interpreteer het maar als gebeten-door-mijn-vak

Deze week prácticas Urología
Tijdens de consultaties
komt een man langs.
En vertelt dat hij last heeft met plassen
-niet zo zeldzaam op urologie-
en dat hij al 10 jaar die prothese heeft.

Ik, stilletjes op mijn stoeltje,
vraag me af welke prothese invloed zou kunnen hebben op plassen.
Want een heupprothese zit daar écht te ver van.
Tot verder in het gesprek blijkt dat het over een penisprothese gaat.

Sommige mensen vinden het misschien gek dat ik niet wist dat dat bestond
maar ik ben zeker dat er ook nog andere zijn die en nog nooit van hoorden.
Dus: bij deze de uitleg:

in de penis zitten twee cilindertjes,
die verbonden zijn met een pompje dat in het scrotum zit,
wat op zijn beurt verbonden is met een reservoir dat naast je urineblaas zit.
Van buitenuit zie je niet rechtstreeks iets van de prothese
-de penis heeft misschien een beetje een rigiedere vorm-
maar: een doorgedreven impotentieprobleem wordt met stijl opgelost:
door een paar keer het scrotum samen te duwen,
krijgt de man in kwestie een erectie.
Via een ander duwsysteempje kan die ook weer ongedaan gemaakt worden.

Fantastisch, toch?