Over afscheid nemen

Kerstmis is familie,
dus gaan we terug
Naar Frankrijk. Naar Italië. Naar Engeland
Noorwegen, Oostenrijk, Portugal.
Duitsland, Zweden, België.

Twee weken terug even thuis
in je moedertaal
Leven met mensen die je al langer kent
dan drie maanden

Uitkijken-naar, ja.
Want oma maakt tongskes op kerstavond,
En zou Elien nu al groter zijn dan ik?
Vrienden omhelzen en steunen in de blok
Verjaardagen vieren.
Twee weken is kort.

En toch. Nu, hier in Oviedo
Laatste dagen -voor even toch-
We zijn ervan in de war.

Check vertrok als een dief in de nacht
zonder iets na te laten
Twee dagen lang bleef ik verwachten
dat ze de keuken binnen zou komen wandelen
terug van haar werk, terug van de universiteit,
terug van koffie-drinken-met-Hannah.

Gisterenavond afscheid van de Italianen
-vreemd, zeg-
Ik ben maar vlug naar bed gegaan
Lang afscheid nemen doet raar.
Deze ochtend, een mooie brief
En binnen twee weken zijn ze terug.
Dat is niet lang. Echt niet.
-of probeer ik mezelf te overtuigen?-

Deze voormiddag
afscheid van Nico.
Plots, want ik wist niet dat hij vandaag vertrok.
Ik zie hem binnen twee weken terug.
Waarom prikten mijn ogen dan even?

Eén voor één "vallen we af"
Vandaag Nico. Gisteren Fede en Marty.
Morgen Mathieu. Overmorgen ik.
Stephane blijft alleen achter.
Sloeg het aanbod af,
om naar Frankrijk, Engeland of Duitsland te gaan.
Wil echt hier Nochevieja vieren...
Al zal het ook voor hem raar doen.
Geen Katarina om bij te gaan slapen,
geen "hola tio, qué tal" van de compañeros de piso,
geen playstation-tegenspelers
-Favoriete bezigheid van onze jongens: wereldbeker!-
Benieuwd hoe hij het stelt.

Benieuwd hoe wij het stellen.
Maar vreemd doet het wel,
dat afscheid-voor-even
al zo'n groot iets is.

Even een stukje van een hersenhelft
de toelating gegeven
vooruit te denken naar juni.

En bedacht dat dat maar vreemd wordt.

Kerstmis

laat de foto's voor zich spreken...

Een kerstboom, met lichtjes
en versieringen op de ramen...

een kerstmaal, vorige week,
samen zingen -het hoeven niet altijd kerstliedjes te zijn-
samen koken, samen eten.
Samen blij, en samen trots op ons kot.

Want het mag dan af en toe een zottekot zijn
-meer dan eens heb ik al gedacht dat ik hier niet blijf-
die zes persoonlijkheden hebben me voor zich gewonnen
En als er één met een lief snoetje naar me kijkt,
of er is één of ander vreemd trekje dat ik herken,
dan weet ik dat áls ik ooit zou vertrekken,
ik het toch zou missen,
het zottekot van La Lila.

"La casa de locos" (het huis van de gekken, of dus zottekot)
is de Spaanse vertaling van "l' auberge espagnole"
maar slaat véél meer op ons kot
dan op het wervelende filmwereldje in Barcelona...

handschriften

Vandaag kon ik voor het eerst mijn eigen handschrift niet meer lezen.

Bedacht de Spanjaarden van wie ik cursussen kopieer/leen meer krediet te geven, de volgende keer dat ik mijn blad omdraai in de hoop dat ik het omgekeerd misschien wel ontcijferd krijg...

technische problemen :-)

ben mijn fotootje van mijn profiel kwijt, fileshack host het niet meer... vandaar dus hieronder nog eens mijn foto, kwestie dat ik hem terug in mijn profiel kan zetten. (komt wel een beetje narcistisch over, nee? een foto van jezelf en alleen jezelf. soit)

foto's salamanca

Er zijn een aantal belangrijke regels in het leven. Eén ervan: als internet explorer niet werkt, moet je het eens proberen met firefox... Bij deze dus wel de foto's...



Ik op vrijdagavond in de Irish Pub. Klinkt misschien een beetje vreemd, maar ik voelde me al een beetje thuis... (alle exkulakkers snappen dat wel)
Met Margaux en Nico, maar die staan niet op de foto :-)



Zicht op Salamanca. nou, of toch een stukje.
Zoals u ziet: een druilerige dag. Ben menig moment onder de paraplu van nico of de rector gekropen... Jammer, want in Salamanca regent het normaal minder dan in Oviedo... (Maar dat zegt niet zo heel veel. Ik denk dat wij in de meest regenachtige regio van Spanje wonen... Beetje België-weertje, hier...)



Foto speciaal voor Jeroen. (Nee, jeroen de clercq, voor mijn broer, die noemt ook jeroen) En ook een beetje omdat de rector daar zo trots op was.
In een oud gebouw dat perfect onderhouden is staan de allernieuwste computers. De katholieke universiteit van Salamanca is trots op zijn faculteit informatica... Deze computers worden elke twee jaar vervangen, omdat de ingenieurs-informatica hier een master-na-master maken...
Echt indrukwerkkend. Vooral omdat het in dat historisch kader zit. Mooi.



Dit vind ik de tofste foto van allemaal van ons salamancatripje.
vlnr:
Margaux, Nicolas, de rector, Miguel
de zaterdagvoormiddag dus...

salamanca

vorige week woensdagavond:
Nico: "karen, heb je geen zin om mee te gaan naar salamanca? Vrijdag en zaterdag." (op vrijdag was er Santa Catalina, weer een dagje vrijaf)
En met dat ik al niet mee ga deze week naar Andalucía, besliste ik dus mee te gaan.

donderdagnamiddag:
ik vertel bij het naar huis wandelen langs mijn neus weg aan Miguel dat we naar Salamanca gaan, en dat het wel tof is dat we de zondag nog over hebben. (Er was een groep erasmussers op reis voor de volle drie dagen, maar ik was niet mee omdat ik eigenlijk mijn weekends nodig heb om bij te slapen en wat te studeren en mijn kleren te wassen enzo). Miguel vindt dat wel een tof idee, en beslist dus mee te gaan... Maar niet voor Marca gebeld te hebben, een oude vriend van zijn vader. Die is rector van de Katholieke Universiteit van Salamanca, en Miguel wilde hem wel eens ontmoeten. "kom maar af" zei die, dus wij de volgende dag op de bus. Nico en Margaux hadden de moed gehad vroeg op te staan, maar ik en Miguel verkozen 'n beetje later toe te komen in Salamanca en eerst uit te slapen hier in Oviedo...
5 uren later stonden we daar, in een druilerige stad, regen-regen-regen. De rector met een groot papier met "Rettl", want de laatste keer dat hij Miguel zag, was die maar 4 jaar oud...

's Avonds is Michi (Miguel dus, ik zou me bij dezelfde namen moeten houden, he) bij de rector gebleven, en zijn die samen uitgegaan. Ik ben met Margaux en Nico gaan eten, en daarna hebben we samen de bende oviedo-erasmussers opgezocht die op die georganiseerde reis waren (en die de volgende dag naar Madrid zouden vertrekken). Fun-fun-fun. Ik volg met Aurélie danslessen (baile de salon, allerlei dansen-met-twee, dus) dus met haar in een bar terechtkomen is altijd fun. Zelfs als de muziek dik tegenvalt zijn we allebei gek genoeg om lekkergek te doen :-)

Volgende dag: wij vier en de rector op tocht. knap, joh. Overal binnen en buiten, op plekken van de universiteit komen waar heel zeker de meeste van de studenten ginds nog niet geweest zijn.
Ik wilde wachten om hier iets te schrijven tot ik Nico's foto's had van iedereen in de bureau van de rector, maar dat duurt me iets te lang :-)
Heb zelf ook een paar foto's, die best de moeite waard zijn om hier te posten, maar om één of andere reden lukt het niet echt. Een volgende keer.

Fijn, echt, die voormiddag. Kort, dat wel, om een stad als Salamanca te bezoeken, maar door de uitleg van de rector hebben we toch het belangrijkste mee, lijkt me...

Rond een uur of 2 vertrokken Margaux en Nico alweer naar huis. (de bus van 7 uur waar ik en Miguel een ticketje voor hadden was vol) Miguel en de rector gingen iets eten, maar toen ze zich realiseerden dat ik dan alleen achter bleef, mocht ik mee :-) Leuk-leuk-leuk. Op schok met de rector, de decaan van informatica en Miguel: tapas, vino, bier, en een heeeeeeeel lekker restaurant op het einde. Superleuk. (ook al omdat de rector alles betaalde) De sfeer zat er in, we hebben veel gelachen...

En dan terug naar huis...
Deed een beetje vreemd, om weer in Oviedo aan te komen, ook al was ik daar de vorige dag pas weggegaan...