samenleven met vier nationaliteiten en zeven persoonlijkheden

het kot van calle la lila is beroemd, of eerder... berucht. Veruit het grootste kot van alle erasmuskoten. De meeste mensen leven met drie-vier personen samen, wij met zeven... En dat dat soms voor vuurwerk zorgt, kan wel duidelijk zijn.

Ik heb altijd geweten dat Italianen fel zijn, maar er samen mee leven toonde me dat fel soms een beetje radicaal is. En hevig zijn, ze, dat is zeker. Federica en Martina. Ik zie hen graag, en zij mij. We doen dat goed, samenleven, maar af en toe... Ben ik blij dat ik hier ook andere vrienden heb. Meer mijn-soort-mensen.
Federica is stapelgek op Nicolas (ook een kotgenoot) en kan dus heel smerig doen tegen elk meisje dat ook maar in de buurt komt. Dat is heel jammer, want bvb Margaux zagen we veel, enkele weken geleden. Maar dat ze gestopt is met langskomen is niet helemaal toevallig... De Italianen kijken echt vies naar haar, elke keer dat ze langskomt. Ze kunnen het niet laten lelijke dingen over haar te zeggen (soms wilde ik dat ik minder Italiaans verstond... Want ik versta al een boel, na een maand.) Hen graag zien is een beetje dubieus, dus. Want ik durfde bijna niet zeggen dat ik deze avond met Margaux ga voetballen (meisjesteam, yeah. Eerste keer, dus ik weet nog niet hoe dat zal uitdraaien. Normaal gezien twee keer per week) en dat lijkt me niet echt een goeie basis voor een vriendschap. Temeer dat hun grapjes meestal niet grappig zijn, ook die tegen mij zijn er soms een beetje over...

Ander verhaal is Mathieu. Hoewel de drie jongens knap zijn, heeft Mathieu de mooiste ogen. Is nog een toffe kerel ook, dus ik kwam er nog goed mee overeen. Hij had 3 (?) weken een relatie met Annika. (een Duitse vriendin van mij, ik zie ze niet zo heel vaak, één keer per week ofzo, maar ´t is een heeeele toffe. We weten altijd direct wat verteld. Ze lijkt echt op mij.) Die twee hadden echt iets moois. Of ik er altijd gelukkig mee was, was wat anders, want als zij samen waren kreeg ik noch aandacht van de één, noch van de ander. Maar het was wel iets moois om te zitten observeren. Tot een dag of vier geleden. Mathieu beslist dat hij hier geen novia (lief) wil, en zet er een punt achter. Dat tot daar, maar nu gedraagt hij zich echt als een varken. Hele avonden zit hij allerlei meisjes te kussen voor de ogen van Annika... Zelfs Fede en Marty, de stommerikken, hebben hem gekust. Hoe flauw kan je zijn. Want zij zijn zich er toch ten zeerste van bewust dat dat pijn moet doen voor Annika... Ik zit dat dus een beetje met lede ogen te observeren en verbaas me erover dat Mathieu vindt dat hij niks misdoet... Want hij heeft het toch eerst uitgemaakt vooraleer hij andere meisjes begon te kussen? Dezelfde dag al, maar toch... :-S

Ons harmonisch samenwonen van weleer wordt dus al langsom vaker eens door elkaar geschud... Al doen we het nog altijd goed: we kopen bijna alles samen (wat ook wel eens voor discussies zorgt, maar dat is altijd heel open, en zorgt niet voor wrange gevoelens) en koken quasi elke avond samen. Altijd is er wel iemand die kookt, en samen eten is één van de gezelligste dingen die bestaan. Heel vaak hebben we bezoek, zodat we meestal met acht of negen zijn voor het eten. Maar da´s gezellig. Geniet ik echt van... Ook op andere momenten doen we veel dingen samen. Toen het zaterdag een prachtige dag was (nouja, namiddag, want van de voormiddag hebben we niet veel gezien) zijn we samen naar Gijon geweest (Stad-met-strand. op 45 minuten van oviedo, denkik) en hebben we gepicknickt op het strand. (kleine ontgoocheling wel toen bleek dat het in Gijon 10 graden kouder was en heel bewolkt. Maar dat heeft de meerderheid niet tegengehouden van te zwemmen -tof, joh-) En zondag hebben we lekker niks gedaan (geslapen tot drie uur ´s middags ofzo, en dan ontbeten in het zonnetje op het terras, en de keuken opgekuist) Ook dat doen we samen. We zitten in de living of de keuken en zitten te babbelen, koken,...

Ben er eens vandoor. Het internetpoint van de fac geneeskunde sluit om 13u. Internet op kot komt, stapje voor stapje, maar ik (en jullie) zullen toch nog even wat geduld moeten hebben... Ik schrijf zeker een joepie-mail, dan weten jullie meteen wanneer ik kan skypen... En dan kunnen er eindelijk ook foto's op de blog...

tot de volgende!
karen