Over afscheid nemen

Kerstmis is familie,
dus gaan we terug
Naar Frankrijk. Naar Italië. Naar Engeland
Noorwegen, Oostenrijk, Portugal.
Duitsland, Zweden, België.

Twee weken terug even thuis
in je moedertaal
Leven met mensen die je al langer kent
dan drie maanden

Uitkijken-naar, ja.
Want oma maakt tongskes op kerstavond,
En zou Elien nu al groter zijn dan ik?
Vrienden omhelzen en steunen in de blok
Verjaardagen vieren.
Twee weken is kort.

En toch. Nu, hier in Oviedo
Laatste dagen -voor even toch-
We zijn ervan in de war.

Check vertrok als een dief in de nacht
zonder iets na te laten
Twee dagen lang bleef ik verwachten
dat ze de keuken binnen zou komen wandelen
terug van haar werk, terug van de universiteit,
terug van koffie-drinken-met-Hannah.

Gisterenavond afscheid van de Italianen
-vreemd, zeg-
Ik ben maar vlug naar bed gegaan
Lang afscheid nemen doet raar.
Deze ochtend, een mooie brief
En binnen twee weken zijn ze terug.
Dat is niet lang. Echt niet.
-of probeer ik mezelf te overtuigen?-

Deze voormiddag
afscheid van Nico.
Plots, want ik wist niet dat hij vandaag vertrok.
Ik zie hem binnen twee weken terug.
Waarom prikten mijn ogen dan even?

Eén voor één "vallen we af"
Vandaag Nico. Gisteren Fede en Marty.
Morgen Mathieu. Overmorgen ik.
Stephane blijft alleen achter.
Sloeg het aanbod af,
om naar Frankrijk, Engeland of Duitsland te gaan.
Wil echt hier Nochevieja vieren...
Al zal het ook voor hem raar doen.
Geen Katarina om bij te gaan slapen,
geen "hola tio, qué tal" van de compañeros de piso,
geen playstation-tegenspelers
-Favoriete bezigheid van onze jongens: wereldbeker!-
Benieuwd hoe hij het stelt.

Benieuwd hoe wij het stellen.
Maar vreemd doet het wel,
dat afscheid-voor-even
al zo'n groot iets is.

Even een stukje van een hersenhelft
de toelating gegeven
vooruit te denken naar juni.

En bedacht dat dat maar vreemd wordt.

Kerstmis

laat de foto's voor zich spreken...

Een kerstboom, met lichtjes
en versieringen op de ramen...

een kerstmaal, vorige week,
samen zingen -het hoeven niet altijd kerstliedjes te zijn-
samen koken, samen eten.
Samen blij, en samen trots op ons kot.

Want het mag dan af en toe een zottekot zijn
-meer dan eens heb ik al gedacht dat ik hier niet blijf-
die zes persoonlijkheden hebben me voor zich gewonnen
En als er één met een lief snoetje naar me kijkt,
of er is één of ander vreemd trekje dat ik herken,
dan weet ik dat áls ik ooit zou vertrekken,
ik het toch zou missen,
het zottekot van La Lila.

"La casa de locos" (het huis van de gekken, of dus zottekot)
is de Spaanse vertaling van "l' auberge espagnole"
maar slaat véél meer op ons kot
dan op het wervelende filmwereldje in Barcelona...

handschriften

Vandaag kon ik voor het eerst mijn eigen handschrift niet meer lezen.

Bedacht de Spanjaarden van wie ik cursussen kopieer/leen meer krediet te geven, de volgende keer dat ik mijn blad omdraai in de hoop dat ik het omgekeerd misschien wel ontcijferd krijg...

technische problemen :-)

ben mijn fotootje van mijn profiel kwijt, fileshack host het niet meer... vandaar dus hieronder nog eens mijn foto, kwestie dat ik hem terug in mijn profiel kan zetten. (komt wel een beetje narcistisch over, nee? een foto van jezelf en alleen jezelf. soit)

foto's salamanca

Er zijn een aantal belangrijke regels in het leven. Eén ervan: als internet explorer niet werkt, moet je het eens proberen met firefox... Bij deze dus wel de foto's...



Ik op vrijdagavond in de Irish Pub. Klinkt misschien een beetje vreemd, maar ik voelde me al een beetje thuis... (alle exkulakkers snappen dat wel)
Met Margaux en Nico, maar die staan niet op de foto :-)



Zicht op Salamanca. nou, of toch een stukje.
Zoals u ziet: een druilerige dag. Ben menig moment onder de paraplu van nico of de rector gekropen... Jammer, want in Salamanca regent het normaal minder dan in Oviedo... (Maar dat zegt niet zo heel veel. Ik denk dat wij in de meest regenachtige regio van Spanje wonen... Beetje België-weertje, hier...)



Foto speciaal voor Jeroen. (Nee, jeroen de clercq, voor mijn broer, die noemt ook jeroen) En ook een beetje omdat de rector daar zo trots op was.
In een oud gebouw dat perfect onderhouden is staan de allernieuwste computers. De katholieke universiteit van Salamanca is trots op zijn faculteit informatica... Deze computers worden elke twee jaar vervangen, omdat de ingenieurs-informatica hier een master-na-master maken...
Echt indrukwerkkend. Vooral omdat het in dat historisch kader zit. Mooi.



Dit vind ik de tofste foto van allemaal van ons salamancatripje.
vlnr:
Margaux, Nicolas, de rector, Miguel
de zaterdagvoormiddag dus...

salamanca

vorige week woensdagavond:
Nico: "karen, heb je geen zin om mee te gaan naar salamanca? Vrijdag en zaterdag." (op vrijdag was er Santa Catalina, weer een dagje vrijaf)
En met dat ik al niet mee ga deze week naar Andalucía, besliste ik dus mee te gaan.

donderdagnamiddag:
ik vertel bij het naar huis wandelen langs mijn neus weg aan Miguel dat we naar Salamanca gaan, en dat het wel tof is dat we de zondag nog over hebben. (Er was een groep erasmussers op reis voor de volle drie dagen, maar ik was niet mee omdat ik eigenlijk mijn weekends nodig heb om bij te slapen en wat te studeren en mijn kleren te wassen enzo). Miguel vindt dat wel een tof idee, en beslist dus mee te gaan... Maar niet voor Marca gebeld te hebben, een oude vriend van zijn vader. Die is rector van de Katholieke Universiteit van Salamanca, en Miguel wilde hem wel eens ontmoeten. "kom maar af" zei die, dus wij de volgende dag op de bus. Nico en Margaux hadden de moed gehad vroeg op te staan, maar ik en Miguel verkozen 'n beetje later toe te komen in Salamanca en eerst uit te slapen hier in Oviedo...
5 uren later stonden we daar, in een druilerige stad, regen-regen-regen. De rector met een groot papier met "Rettl", want de laatste keer dat hij Miguel zag, was die maar 4 jaar oud...

's Avonds is Michi (Miguel dus, ik zou me bij dezelfde namen moeten houden, he) bij de rector gebleven, en zijn die samen uitgegaan. Ik ben met Margaux en Nico gaan eten, en daarna hebben we samen de bende oviedo-erasmussers opgezocht die op die georganiseerde reis waren (en die de volgende dag naar Madrid zouden vertrekken). Fun-fun-fun. Ik volg met Aurélie danslessen (baile de salon, allerlei dansen-met-twee, dus) dus met haar in een bar terechtkomen is altijd fun. Zelfs als de muziek dik tegenvalt zijn we allebei gek genoeg om lekkergek te doen :-)

Volgende dag: wij vier en de rector op tocht. knap, joh. Overal binnen en buiten, op plekken van de universiteit komen waar heel zeker de meeste van de studenten ginds nog niet geweest zijn.
Ik wilde wachten om hier iets te schrijven tot ik Nico's foto's had van iedereen in de bureau van de rector, maar dat duurt me iets te lang :-)
Heb zelf ook een paar foto's, die best de moeite waard zijn om hier te posten, maar om één of andere reden lukt het niet echt. Een volgende keer.

Fijn, echt, die voormiddag. Kort, dat wel, om een stad als Salamanca te bezoeken, maar door de uitleg van de rector hebben we toch het belangrijkste mee, lijkt me...

Rond een uur of 2 vertrokken Margaux en Nico alweer naar huis. (de bus van 7 uur waar ik en Miguel een ticketje voor hadden was vol) Miguel en de rector gingen iets eten, maar toen ze zich realiseerden dat ik dan alleen achter bleef, mocht ik mee :-) Leuk-leuk-leuk. Op schok met de rector, de decaan van informatica en Miguel: tapas, vino, bier, en een heeeeeeeel lekker restaurant op het einde. Superleuk. (ook al omdat de rector alles betaalde) De sfeer zat er in, we hebben veel gelachen...

En dan terug naar huis...
Deed een beetje vreemd, om weer in Oviedo aan te komen, ook al was ik daar de vorige dag pas weggegaan...

espicha

ondertussen alweer twee weken geleden (op vrijdag), maar ik wil er toch even iets over kwijt...
De Spaanse "cultuur"
of misschien eerder: de Spaanse studentengewenten

Een botellón is samenkomst op een openbare plaats van een boel mensen met veel drank, die ze dan samen opdrinken. Illegaal, maar toch behoorlijk populair, hier in Spanje. Ben nog nooit naar een botellón geweest, voel er ook niet echt de behoefte toe. Overmaat aan drank is eens grappig zo nu en dan, maar ik heb mijn portie zo wel gehad, voor dit jaar... Dat ik bvb ook nu aan het waken ben bij een slapende zieke -nouja, noemt dat dan zieke?- helpt niet echt bij het zin-hebben-in...

Maar. Twee weken geleden sprak ik af met Siri om op vrijdagmiddag samen te eten in de buurt van onze campus (fac química is naast die van medicina). Toen een aantal van haar Spaanse klasgenoten haar uitnodigden om naar een "espicha" te gaan, hebben we die uitnodiging wel met beide handen aangenomen: alles wat ons een beetje helpt om meer Spaanse mensen te leren kennen, wordt nogal gretig aangenomen. Het is niet zo gemakkelijk om Spaanse vrienden te maken. Ze babbelen rap, hebben niet altijd zin om dingen te herhalen, hebben hier al hun eigen vriendenkring. Erasmussers spreken bijna allemaal een pierespaans, en zijn bijna allemaal quasi alleen gekomen: vrienden maken onder erasmussers is dan ook veel gemakkelijker.
Wij dus mee, naar die "espicha". Hadden geen idee waaraan ons te verwachten. Het enige wat we wisten is dat we daar ook konden eten en drinken... Dus, daar gingen we voor...

Komen we daar toe, en zien we: BOINK. Ineens 3000 feestende studenten




Om drie uur in de namiddag, wij komen rechtstreeks van de les... Echt impressionant.









siri (noorwegen. Noors lijkt trouwens best wel een boel op Nederlands):

(bij deze ook het bewijs dat wij rechtstreeks van de les kwamen)


Wij zijn gebleven tot een beetje voor 7, want om 7 uur hadden we de laatste Spaanse les: uitdeling van de punten (95% alsjeblieft. Applaus. Nou, heb niks bijgeleerd dat ik niet deze zomer al leerde van Cecilia in Córdoba, Argentinië, dus zoveel eer is er niet aan, maar 't is toch een cijfer dat sjiek klinkt, he... En bij deze ook het bewijs dat het hier niet alleen feestjes en reisjes is. Er wordt gewerkt)
Toen we na de Spaanse les nog een kijkje gingen nemen (hadden daar in de buurt dansles om 22u, en het was een beetje idioot om voor een half uurtje helemaal naar huis te gaan) was bijna alles opgeruimd. Dat vond ik wel knap om te zien... Dat die studenten er ook wel echt voor gaan om erna alles weer min of meer in orde achter te laten.

nog sprokkelhout

de picknick van de zaterdag-in-gijon...
op de voorgrond mathieu, op de achtergrond stephane-met-de-bal. (dat de meisjes hier af en toe zeggen dat onze jongens kinderen zijn, is niet echt uit de lucht gegrepen... Al moet ik zeggen dat die voetbal geen goed voorbeeld is, want daar hou ik ook van) :-D




SIDRA
de overpopulaire drank hier... Misschien ook wel omdat ze zo goedkoop is. De eerste keer dat ik Sidra dronk, hadden we met drie een fles leeggedronken... toen de camarero vertelde dat we twee euro moesten betalen, geloofden we het bijna niet, en gingen we ervanuit dat het 12 was... (dos en doce lijken nogal op elkaar)
Ik vind ze lekker, de Sidra... En het hele ritueel dat erbij hoort, daar hou ik ook best van. Je hoort de fles zo hoog mogelijk boven je hoofd te houden, en het glas zo laag mogelijk, en dan maar mikken... Niet de fles, maar het glas moet bewegen, wil je wat bijsturen...
Een foto van ons eigen probeersel. En Nico is er best goed in. (Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik andere kwaliteiten heb. Al is het echt niet waar dat bijna alles op de grond was: er zat een boel in mijn glas, en de fles was nog niet leeg...)




Martina en Federica in onze keuken. Veel anecdote is daar niet aan :-) maar een mooie foto is het wel




Check, ook al in onze keuken

sprokkelfoto's en anecdotes

Een sfeerbeeld van het Alonso-feest (jaja, ik weet het, ik ben ze hier allemaal door elkaar aan het posten. 't is dat het niet altijd lukt)
Gek, dat wel. Al die mensen in de fontein. Vooral omdat het die dag helemaal niet echt warm was... (Was dezelfde dag als de bergendag, en wij hadden verdomd koud gehad het moment we stopten met bewegen)


Nicolas in Gijon
Twee weken geleden, op een heeeeeeeel zonnige zaterdag beslisten we niet -zoals gepland- naar het standbeeld van Jezus te klimmen, maar te gaan surfen in Gijon... Want zoveel zon zouden we niet meer hebben voor lang...
Oviedo: meer dan 25°, prachtig zonnetje, geen wolkje aan de lucht.
Wij dus op naar Gijon, want daar is het strand... Met de bus 45 minuten ofzo... De Grote Ontgoocheling: grauw, mist (je zag het einde van zelfs een korte straat niet) en zeker 5 of zelfs 10 graden kouder... En de golven: identieke kopieën van onze noordzeegolven. Kan je dus niet op surfen, he... Nou, we hebben gepicknickt (zie een verdere foto) en de meeste van ons zijn toch even gaan zwemmen (jaja, tuurlijk ook ondergetekende)


Ons terras. dat van Mathieu en ikke. Nou, de rest mag er ook van genieten... :-) Zo zitten we nogal vaak te ontbijten op het terras, in het zonnetje (in het weekend, dan vooral, want in de week is het vroeg-op voor de stages) Tof-tof-tof. Nu is vandaag wel het weer omgeslaan en begint het echt koud te worden, dus ik denk dat het gedaan is met het buiten-ontbijten. (maar: jaja, dit weekend nog zat ik buiten...)
Ik hoop wel dat we nog een eindje onze kleren buiten kunnen drogen (af en toe wel rennen voor de regen, maar soit), want binnen hebben ze meer dan 48 uur nodig om te drogen... en nee, dan ruiken ze niet meer fris.

Foto's allerlei

Miguel op de Plaza de America. Als rasechte Asturianen (= de provincie waarin Oviedo ligt, en tevens de provincie van tweevoudig wereldkampioen formule één Alonso) zijn we op 22 oktober de overwinning van Alonso gaan vieren... Gek gedoe. De me al zo bekende fontein van de Plaza de America (vooral omdat de bus er passeert, onderweg naar den unief, en ik met mijn fietsje ook) ineens vól feestende mensen. Langs alle kanten de blauwe vlag met het gele kruis. En ook wij trots, op Alonso... Gek hoe snel dat gaat, je verbonden voelen met de stad waar je woont.





De dag in Arriondes. Er mogen dan meer dan 100 verdomd goeie foto's gedeleted zijn, ook ik heb enkele foto's getrokken... Dus we hebben wel gewone foto's van onze dag... (maar ojee, nog steeds veel te jammer, dat die hele goeie weg zijn)
Van links naar rechts: Aurelie (BE), Siri (Noorwegen) en Virginie (ook BE). Siri en Aurélie zijn twee van mijn beste vriendinnen hier ondertussen. Echt toffe meiden, beetje gek zo nu en dan, en daar geniet ik van. Hoewel landgenoten, communiceer ik in het Spaans met Virginie en Aurelie. Behalve als Aurelie en ik tandem aan het doen zijn: zij schaaft mijn Frans bij en ik haar Nederlands. Heerlijk is dat.






Begin oktober mama en papa op bezoek... De noordkust van Spanje is heel wat anders dan de o-zo-bekende costa brava, costa blanca enzo, maar zeker even mooi.







Ik en Britta op tocht in de bergen, twee weken geleden (of al drie? geen idee. Een heel eind, in ieder geval. 22 oktober, denkik...)
Ben in mijn leven nog zo nat niet geweest. Ongelooflijk. Detaillisten: onze wasmachine werkt duidelijk niet helemaal perfect. Thv mijn knieën ontdekte ik wat schuim, tegen het eind van de wandeling.

kotgenoten - mét foto's

Federica. Italiaanse van Pescara (zuiden) maar studeert in Milaan. Compleet gek, maar ik zie ze wel graag. Ze is stapel op Nicolas en kan dan ook soms echt flauw doen tegen elk mogelijk meisje dat over de vloer komt en een beetje van zijn aandacht krijgt. Politiek links, en gelooft dat Berlusconi zware maffia is. Is 21 jaar, studeert rechten en houdt (net als Martina) van roddelen, chocolade met amandelen en italiaanse pasta. Ze leert ons een boel Pescarisch, waar we zelfs in het grootste deel van Italië niks mee zijn, maar leuk is het wel: daarmee hebben we ons eigen kottaaltje. (En ik kan me niet meer inbeelden dat ik "vabu" kwijtgeraak... Bereid jullie maar voor)
Zij houdt niet van deze foto, maar ik vind hem wel leuk: al babbelend lijkt me typerend...(echt waar, ik heb hier moeite om er soms een speld tussen te krijgen. Ja, ik!)




Martina. Kan ongelooflijk attent zijn. Toen ik een dag een beetje droef was, ontdekte ik ineens een pakje ferero rocher op mijn deurklink. Heb er een halve dag van gestraald. Studeert net als Fede rechten en zal net als Fede in februari ons al verlaten. Dat zal raar zijn. Want al zijn zij de hoofdreden waarom ik soms blij ben af en toe het huis te verlaten, zij zijn misschien ook de hoofdreden waarom ik blij ben thuis te komen. Ze zijn een beetje raar af en toe, maar ook de max.
Martina houdt van italiaanse koffie (toen ze een weekje haar mama ging bezoeken omdat die een operatie onderging, hebben we een week geen koffie gedronken, want het is per definitie zij die voorstelt koffie te maken), Nutella, Ferero Rocher, Italiaanse pasta, tiramisu, chocomousse, slagroom...
Heeft politiek linkse ideeën, maar stemt rechts omdat die (in Italië) tenminste iets doen. Gelooft dat Berlusconi met een imagoprobleem te kampen heeft.




Check. Ofte Francesca. Maar zo noemen we haar nooit. Een hele toffe Engelse meid. Woont in Oxford, maar studeert in Leeds. (Oxford en Camebridge mogen dan van de beroemdste universiteiten zijn, daar binnengeraken is zelfs voor mensen die daar wonen niet evident) Zij is heel zeker de meid van het kot waar ik het meest mee gemeen heb. Niet dat we zo veel samen doen, maar als we elkaar tegenkomen zitten we snel op dezelfde lijn. Echt tof. Reisde door zuid-India in haar gap-year. Studeert talen (Spaans-Frans) en is dus net als ik behoorlijk bekwaam in het babbelen van alle mogelijke talen (nouja, toch een aantal. Mijn Duits is nog altijd ondermaats, en -hoewel ik er een boel van versta- ik spreek nog altijd geen woord Italiaans) Zij is de enige die op de campus "Milan" studeert (alle andere 5 studeren net als ik op campus "Cristo") en kent daardoor andere mensen dan ik. Al zal dat wel wat minderen als de Spaanse lessen eindelijk gedaan zijn. (Elke avond van 7 tot 9. Behoorlijk belastend op je dag, maar uitstekend om andere erasmussers te ontmoeten)
Maar dus in het kort: Check is de max.




Mathieu. Van Toulouse. Studeert ook al rechten. Heeft een eindje een relatie gehad met Annika (Een Duitse vriendin van mij, echt een hele toffe), en er dan een beetje vreemd een eind aan gemaakt, waardoor er wel een boel spanningen waren. Wij stonden met zijn vieren (de 4 meisjes van ons kot) achter Annika, maar moesten wel samenleven met Mathieu... Ondertussen is dat uitgeklaard, en leven we weer harmonisch samen. Daar ben ik echt blij om, want Mathieu kan echt een hele toffe kerel zijn. (Als hij niet te veel overdrijft met zijn grapjes die geen grapjes zijn) Maar ik kom er wel goed mee overeen.





Stephane. Ook al een Fransman (alledrie onze jongens... Je kan je voorstellen dat dat situaties geeft als: je zit met z'n allen te eten, en ineens begint er één van de drie een tv-spotje na te doen, en liggen ze met z'n drieën plat van het lachen. En wij zitten er maar een beetje voor spek en bonen bij), van Tours. Studeert empresiariaat (of zoiets, vind dat nu een echt moeilijk woord, zeg... Iets economie-achtig) Echt sympathieke kerel. Soms compleet geschift, maar zal wel zijn verantwoordelijkheden opnemen als het erop aan komt. En daar hou ik wel van. Heeft ondertussen een officiële relatie met Katarina, vriendin van Annika. Heel fijn.





Nicolas. Van Bordeaux, maar studeert in Lille (je moet goed gek zijn) Studeert hetzelfde als Stephane. Toffe kerel. Ik kom er goed mee overeen, we zijn goeie maten, zoals ze in Gent zeggen... Heeft het zielige kamertje van het kot... Want de kotbaas had een fout gemaakt en de kamer van Mathieu zowel aan Nicolas als aan Mathieu verhuurd... En Nicolas wilde zo graag bij ons wonen dat hij het kleine donkere logeerkamertje verkoos boven een ander kot te zoeken. (Als dat geen compliment is) En echt erg is het niet: we zijn meestal beneden (keuken, salon, gang...) en sinds hij er een tafel in gewurmd heeft, lijkt het meer op een kamer dan op een schoendoos... Een hele verbetering.


Vwalla, dat waren ze zowat.
Ons kot. We zijn een hechte bende, ondanks dat het er ook af en toe eens hevig aan toe kan gaan. We eten bijna altijd samen (en nogal vaak met gasten, maar die voorstellen zou me te ver leiden) en dat is echt fijn. Geniet ik met volle teugen van.


oja: voor de goeie opletters: ik was van plan foto's te posten zodra ik internet op kot had, dus jullie (de goede opletters dus) zouden kunnen veronderstellen dat ik ondertussen internet heb. Niet het geval dus. En sinds mijn zware ruzie met de kotbazin (ondertussen twee dagen geleden, maar ben er nog niet goed van) durf ik er niet meer echt naar te vragen. Ik weet niet of het nog komt. Zij blijft maar beweren van wel, en ik... ik weet dat ik nu toch helemaal geen zin meer heb om een ander kot te zoeken: de goeie koten zijn weg, mijn kot is geschilderd en mijn kotgenoten zijn me genegen...
Ik kan wel met mijn laptop op het netwerk van het cybercafé recht tegenover mijn deur, en dat is nog eens gratis ook. Nadelen: niet open in het weekend of op feestdagen, en hier in de zaal kan ik niet skypen (maakt duidelijk te veel lawaai). Als het niet regent, kan ik me misschien wel buiten zetten... Volgende week is de laatste week Spaanse les, dus vanaf de week erna ben ik thuis voor 9 uur (cibercentro sluit om 9u)... skypen lijkt me vanaf dan mogelijk, zo nu en dan... (maar ik blijf hopen op internet op kot... 'k Probeer alleen me niet meer zo ongelukkig te maken dat het er nog niet is)

samenleven met vier nationaliteiten en zeven persoonlijkheden

het kot van calle la lila is beroemd, of eerder... berucht. Veruit het grootste kot van alle erasmuskoten. De meeste mensen leven met drie-vier personen samen, wij met zeven... En dat dat soms voor vuurwerk zorgt, kan wel duidelijk zijn.

Ik heb altijd geweten dat Italianen fel zijn, maar er samen mee leven toonde me dat fel soms een beetje radicaal is. En hevig zijn, ze, dat is zeker. Federica en Martina. Ik zie hen graag, en zij mij. We doen dat goed, samenleven, maar af en toe... Ben ik blij dat ik hier ook andere vrienden heb. Meer mijn-soort-mensen.
Federica is stapelgek op Nicolas (ook een kotgenoot) en kan dus heel smerig doen tegen elk meisje dat ook maar in de buurt komt. Dat is heel jammer, want bvb Margaux zagen we veel, enkele weken geleden. Maar dat ze gestopt is met langskomen is niet helemaal toevallig... De Italianen kijken echt vies naar haar, elke keer dat ze langskomt. Ze kunnen het niet laten lelijke dingen over haar te zeggen (soms wilde ik dat ik minder Italiaans verstond... Want ik versta al een boel, na een maand.) Hen graag zien is een beetje dubieus, dus. Want ik durfde bijna niet zeggen dat ik deze avond met Margaux ga voetballen (meisjesteam, yeah. Eerste keer, dus ik weet nog niet hoe dat zal uitdraaien. Normaal gezien twee keer per week) en dat lijkt me niet echt een goeie basis voor een vriendschap. Temeer dat hun grapjes meestal niet grappig zijn, ook die tegen mij zijn er soms een beetje over...

Ander verhaal is Mathieu. Hoewel de drie jongens knap zijn, heeft Mathieu de mooiste ogen. Is nog een toffe kerel ook, dus ik kwam er nog goed mee overeen. Hij had 3 (?) weken een relatie met Annika. (een Duitse vriendin van mij, ik zie ze niet zo heel vaak, één keer per week ofzo, maar ´t is een heeeele toffe. We weten altijd direct wat verteld. Ze lijkt echt op mij.) Die twee hadden echt iets moois. Of ik er altijd gelukkig mee was, was wat anders, want als zij samen waren kreeg ik noch aandacht van de één, noch van de ander. Maar het was wel iets moois om te zitten observeren. Tot een dag of vier geleden. Mathieu beslist dat hij hier geen novia (lief) wil, en zet er een punt achter. Dat tot daar, maar nu gedraagt hij zich echt als een varken. Hele avonden zit hij allerlei meisjes te kussen voor de ogen van Annika... Zelfs Fede en Marty, de stommerikken, hebben hem gekust. Hoe flauw kan je zijn. Want zij zijn zich er toch ten zeerste van bewust dat dat pijn moet doen voor Annika... Ik zit dat dus een beetje met lede ogen te observeren en verbaas me erover dat Mathieu vindt dat hij niks misdoet... Want hij heeft het toch eerst uitgemaakt vooraleer hij andere meisjes begon te kussen? Dezelfde dag al, maar toch... :-S

Ons harmonisch samenwonen van weleer wordt dus al langsom vaker eens door elkaar geschud... Al doen we het nog altijd goed: we kopen bijna alles samen (wat ook wel eens voor discussies zorgt, maar dat is altijd heel open, en zorgt niet voor wrange gevoelens) en koken quasi elke avond samen. Altijd is er wel iemand die kookt, en samen eten is één van de gezelligste dingen die bestaan. Heel vaak hebben we bezoek, zodat we meestal met acht of negen zijn voor het eten. Maar da´s gezellig. Geniet ik echt van... Ook op andere momenten doen we veel dingen samen. Toen het zaterdag een prachtige dag was (nouja, namiddag, want van de voormiddag hebben we niet veel gezien) zijn we samen naar Gijon geweest (Stad-met-strand. op 45 minuten van oviedo, denkik) en hebben we gepicknickt op het strand. (kleine ontgoocheling wel toen bleek dat het in Gijon 10 graden kouder was en heel bewolkt. Maar dat heeft de meerderheid niet tegengehouden van te zwemmen -tof, joh-) En zondag hebben we lekker niks gedaan (geslapen tot drie uur ´s middags ofzo, en dan ontbeten in het zonnetje op het terras, en de keuken opgekuist) Ook dat doen we samen. We zitten in de living of de keuken en zitten te babbelen, koken,...

Ben er eens vandoor. Het internetpoint van de fac geneeskunde sluit om 13u. Internet op kot komt, stapje voor stapje, maar ik (en jullie) zullen toch nog even wat geduld moeten hebben... Ik schrijf zeker een joepie-mail, dan weten jullie meteen wanneer ik kan skypen... En dan kunnen er eindelijk ook foto's op de blog...

tot de volgende!
karen

za 14 okt: nog een prachtige dag zonder foto's

Arriondas... bekend om alle kayakmogelijkheden... Toen we in de trotter/guide du routard zaten te bladeren op zoek naar een plek om te bezoeken, dat weekend, kwamen we in beide talen op dezelfde plek terecht: we gaan kayakken!
we, dat is aurélie, virginie, siri en ik. Aurelie en Virginie zijn zowat de enige Belgen die ik ken (er is er nog ééntje, heb er al 4 woorden mee gewisseld!), uiteraard van Wallonië (iemand daarboven bedacht dat het belangrijk was dat ik mijn talen oefende). Siri is van Noorwegen (ondertussen kan ik de kleuren van de regenboog in het Noors... Iemand die me nadoet? :-) )

Supervroeg vertrekken, geen goed plan als je gewend bent rond 2u te gaan slapen en rond 11u op te staan... Het was dus een behoorlijk slaapdronken karen die op de rest stond te wachten aan het station om 8u30... (had drie uur geslapen) Grootste voordeel: in het doregaan is het me nooit opgevallen dat het anderhalf uur ver was... Heb bijna de hele trip geslapen.

Aangekomen in Arriondas is het koud, grijs, donker... We geven het al op te kunnen kayakken... Een wandelingetje door het stadje doet ons besluiten dat er niks te zien is, en dat het lelijk is... We gaan al op zoek naar de trein naar Ribadesella om dan verder te trekken naar Villaviciosa, waar we die avond zouden logeren... De trein reed echter enkel op weekdagen, en rond een uur of 12 merkten we dus dat we nog heel wat uren te wachten hadden eer we naar Ribadesella & Villaviciosa konden. Ondertussen was het wat opgeklaard, en omdat meer dan 4 uur wachten erg saai is, (we hadden ons al anderhalf uur moeten bezighouden) beslisten we er toch voor te gaan... Een juiste keuze, zo bleek. Hoewel de rivier op zich niet zo veel anders was dan de vele rivieren die ik in België al afkayakte, hebben we een pracht van een dag gehad. Blauwe lucht, groene bergen, vrolijke meisjes... Siri had het lef haar toestel (in 3 plastic zakjes) mee te nemen in de ton van de kayak, en we maakten prachtige foto's... De twee meiden met zonnebril en oranje haarband... Fijn, echt knap... We genoten met volle teugen...

Terug in Arriondas bleek dat er geen trein of bus meer was die ons tot in Villaviciosa kon brengen (de bus naar Ribadesella kwam aan om 10 na 8, en die naar Villaviciosa vertrok al om 5 na 8) Altenatieven werden gezocht, en er zijn duidelijk nog veel boeiende plekken te ontdekken in Asturias... Maar voor de ene heb je meer tijd nodig, op andere plekken waren de goedkoperen slaapplaatsen gesloten... Moe en voldaan als we waren, beslisten we naar Oviedo terug te keren. we hadden een prachtdag gehad, maar het was niet per sé nodig er nog iets aan te breien...

Op de trein terug bekeken we Siri's foto's. Prachtig. Knap, die kleuren. Veel foto's met echt gelukkige gezichten, mooie composities. Mooie foto's van samen, mooie foto's van elk apart... Ik beeldde me al in hoe ze op A4formaat eruit zouden zien... Tot Siri haar camera (onbewust) herformatteerde... En we dus al die prachtige foto's kwijt zijn. Sneu-sneu-sneu...
Klein beetje in mineur geëindigd, dus, onze prachtige dag... Maar de herinneringen zijn er, en die pakt niemand ons af.

donderdag 12 oktober : EL PILAR

vraag me niet wat "el pilar" betekent, wat voor historische banden Spanje ermee heeft, of het katholiek getint is of niet... ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat we allemaal een dagje vrij hadden...

Nicolas (van mijn kot) liet tegen Lucie vallen dat we dan misschien wel weer eens een feestje konden geven... Waaruit Lucie besloot dat er op woensdagavond een feestje was in Calle La Lila... Ik werd samen met de rest van het kot ingelicht op dinsdagavond. Nou, een feestje, da's altijd leuk... De feestjes bij mij op kot zijn de beste gelegenheid om meer mensen te leren kennen, wist ik al op te merken... Dus had ik er niet echt iets op tegen...
Die avond zaten we met z'n zevenen nog te eten, toen het volk begon binnen te stromen... Niet echt hartelijk van ons, maar ze kunnen er tegen... Steeds opnieuw ging die bel, en steeds opnieuw stonden er vijf, zes, tien mensen voor de deur... Ruwe schatting: zo'n 80-90 man... 't is wat. Je kon over de koppen lopen...
Tof feestje, dat wel. Al is het later die nacht een beetje uit de hand gelopen. Ik was in Calle Mon (de uitgangsbuurt van Oviedo) beland met een paar vrienden, en de meeste van mijn kotgenoten waren -ondanks nog 30 feestvierders- in hun bed gekropen... En de mensen die er om 5u30 (6u30? Ik weet het niet meer precies) nog waren, waren stiepelzat, en hadden weinig respect voor de buren... Dat de kotbaas boos was achteraf, is helemaal gegrond: je gooit geen plastic bekertjes op het terras van de onderburen, je speelt geen djembe in een appartementsgebouw op zo'n uur, je bouwt geen feestjes in de traphal...
Nieuwe regel, dus: na 22u mag hij niémand anders dan ons 7 betrappen op ons kot... Jammer van de feestjes, maar vooral jammer van de echte vrienden... In principe kunnen we dus geen vrienden meer uitnodigen voor het avondeten (we hebben les tot 9 uur, en dus eten we zelden voor 11 uur), en ook de vriendinnetjes en vriendjes (jaja, dat gaat hier rap. Al drie van mijn kotgenoten hebben hier een bedgenoot gevonden) mogen in principe niet meer thuis uitgenodigd worden... Soit. We houden ons er min of meer aan, en als de kotbaas komt, sturen we Anika/Katarina/Mathieu2 richting slaapkamer...

Op dat feestje ontmoette ik Uli en Till (duitsland), die de volgende dag gingen surfen. Toen ik zei dat ik dat ook ooit eens wilde doen, nodigden ze me uit om mee te gaan met hen... Ook Pelle (zweden) zou meegaan, maar die was om 4 uur de volgende middag nog niet uit zijn bed.
Zo zat ik daar ineens op de trein, met twee lange surfers... Knap, hoor. Zo jongens met een surfplank onder hun arm. San Juan de las nievas ligt in een oud industriepark, de meeste gebouwen zijn ondertussen krotten, maar ik vond ze prachtig... echt een filmset. En aan het strand kon je er niks meer van zien: daar was alleen zee, rotsen, strand, duinen... Heeemels. Bleek dat je ginds helemaal niks kon huren om te surfen, dus deze meid heeft weinig gesurft (jammer, jammer, maar ik heb noch een surfplank, noch zo'n thermisch pak)... Maar het zwemmen was heeeerlijk: tussen de reuzegolven van de Atlantische Oceaan, kopje-onder, meegesleurd en dan terug boven... Ik heb genoten, met volle teugen. Later zelfs vijf minuutjes mogen proberen met de surfplank van Till... Lijkt me een heerlijke sport. Vastbesloten af en toe eens naar Gijon te trekken en een dagje les te volgen... (Al zal dat niet meer voor deze maand zijn, want het geld vloeit een beetje te vlot, de laatste tijd)
Echt koud was het niet, maar toch wel om je direct weer om te kleden als je uit het water kwam... Beeld je dus maar geen strandsituaties in met allemaal zonnende mensen... Uiteindelijk is het ook hier al half oktober...

De beelden waren prachtig, maar ik heb geen foto's. Reden: toen ik donderdag mijn fototoestel zocht (nicolas had het gebruikt de dag ervoor, en had me verteld dat het veilig lag op een kamer) vond ik het nergens. Bleek dat Nicolas het mee had naar Covadonga... Da´s wat. Zit ik aan een prachtig strand, met twee knappe surfers (nou, ik vind ze eerder sympathiek dan knap, maar de reacties van mijn omgeving als ik hen hallo ga zeggen, geven toch eerder aan dat ze knap zijn), en kan ik geen foto's nemen omdat mijn compañero de piso mijn fototoestel mee heeft... 't is wat, 't is wat...

adres en ander fijns

Karen Vandensteen
Calle la Lila 14, planta 5
E -33002 Oviedo (ASTURIAS)
Spanje

0034 659 26 50 68

kaaaren@gmail.com
(soms wel makkelijker dan mijn móvil, want ik ben er niet zo goed in, in die bij houden en ernaar luisteren en...)

twee weken in oviedo

Ik wilde wachten met deze blog up-to-date te houden tot ik internet op kot had, maar dat blijkt langer te duren dan gepland... Een beetje nieuws vanuit de ciber van recht-over-de-deur, dus.

De 21e. Ineens stond ik daar. In de stad waar ik al maanden over babbelde, maar waarover ik niks wist. Met 44kg bagage, uitgeschud door een nacht bus (die duidelijk een pak minder comfortabel was dan de bussen van Argentinië... We hebben wat te leren)
Temidden in een feestende stad bracht een taxi me tot aan het beduimelde pensionnetje. Het feest was de directe oorzaak van het veel te dure en stoffige pension: de stad was vol.
De volgende dag begin van de queeste. Een kot zoeken helemaal op je eentje, in een land waar je de gewoontes niet kent, en waar je geen thuis hebt. Wanneer je er één móet vinden, en liefst zo snel mogelijk. Zonder iemand om te overleggen. En alle dueños zeggen hetzelfde: beslis snel, want er zijn veel gegadigden. Uiteindelijk een kot laten schieten dat beter gelegen was, waar we maar met drie zouden leven (en geloof me, soms is dat een voordeel) en beter onderhouden was, voor een kot met internet. In het centrum heeft ook zijn voordelen: dichter bij feestjes en ander fijns, maar duidelijk verder van den unief. Met zeven (ook al waren er officieel maar 6 kamers, de logeerkamer is ondertussen ook verhuurd) op een appartemet-met-twee-verdiepingen. En dat internet. Nouja. Komt wel, denkik. Moet.

Al weet ik dat ik er niet meer weg ga, zelfs als er geen internet komt. Niet alleen omdat de meeste mooie koten al weg zijn. Ook omdat ik me gehecht heb aan het leven in La Lila. Aan mijn compañeros de piso (überplaatselijk handig afgekort tot CDP), aan mijn zelfgeschilderde kamer. Aan het balkon met een beetje uitzicht op de bergen (al is er ook veel uitzicht op lelijke gebouwen)

De tijd voor de lessen begonnen was onvergetelijk. Knap om te zien hoe 7 compleet-onbekenden op zo'n korte tijd een groep kunnen vormen. ´s Avonds feestjes, of simpelweg een filmpje kijken. Lang slapen, nieuwe mensen ontmoeten. Ons kot is veruit het grootste van alle erasmuskoten in Oviedo, dus algemeen bekend als dé plaats om feestjes te geven. Of dat altijd een voordeel is, weet ik niet... Maar ik ben blij dat de vorige keer (en de enige totnutoe) dat er iemand anders een feestje gaf bij ons (en er een man of 50-60 was), we met de hele bende samen de boel hebben opgekuist. Iedereen neemt verantwoordelijkheid voor de plaats waar we leven, en doet op zijn beurt eens de afwas. Dat doet goed, na 3 jaar op een kot waar iedereen dacht dat "iemand anders het wel eens zou doen"...

Oviedo is prachtig. Heel mooi oud deel, waar ik keer op keer sta te kijken hoe mooi het wel niet is, en een "trendy" (dat is misschien wel een beetje sterk uitgedrukt) deel met veeel winkels, altijd overal mensen, veel feestjes,... Superleuk om hier rond te lopen. (en sinds vandaag: ook rond te fietsen! JOEPIE! ik heb een fiets)

Ondertussen zijn de lessen dus wel al begonnen. Vandaag tweede lesdag. Alles nog op het gemakje: de practica zijn nog niet begonnen, de seminaria ook nog niet, en evenmin de stage... Zodra die begint, zal het wel meer afzien zijn... Elke voormiddag om 9 uur in het ziekenhuis... Soit. Ergens niet nodig, want in Leuven hebben ze lang niet zo veel stage, maar interessant is het wel...
Lessen volgen is uiteraard lastiger dan gewoonlijk, ik heb veel meer energie nodig om gewoon de lessen te verstaan. Al sta ik keer op keer te kijken hoe fel mijn Spaans erop vooruit is gegaan, de laatste maanden. Lessen volgen gaat verbazend vlot. Zelfs noteren valt best mee. Al heb ik natuurlijk niet alles, en daar wringt het schoentje: meestal volgen ze geen boek of cursus... Zal dus op één of andere manier aan kopies van cursussen van vorig jaar moeten geraken. En gemakkelijk is dat niet, temeer ik in drie verschillende jaren zit... Maar ik sla me er wel door. Tot nu toe heb ik in de twee vakken die ik volg ook een mede-erasmusser die met hetzelfde probleem zit, en dat maakt het een pak makkelijker.

De rest is voor een volgende keer, ik probeer ook een paar foto's mee te sturen, dan...

groeten
karen
in oviedo

Bijna weg

Nog twee dagen, en ik vertrek...
Enkele laatste bezoekjes, nog eens twijfelen wat ik allemaal meeneem...
en dan is het zo ver.
Ik denk dat ik het me pas realiseer als ik op de bus zit