donderdag 12 oktober : EL PILAR

vraag me niet wat "el pilar" betekent, wat voor historische banden Spanje ermee heeft, of het katholiek getint is of niet... ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat we allemaal een dagje vrij hadden...

Nicolas (van mijn kot) liet tegen Lucie vallen dat we dan misschien wel weer eens een feestje konden geven... Waaruit Lucie besloot dat er op woensdagavond een feestje was in Calle La Lila... Ik werd samen met de rest van het kot ingelicht op dinsdagavond. Nou, een feestje, da's altijd leuk... De feestjes bij mij op kot zijn de beste gelegenheid om meer mensen te leren kennen, wist ik al op te merken... Dus had ik er niet echt iets op tegen...
Die avond zaten we met z'n zevenen nog te eten, toen het volk begon binnen te stromen... Niet echt hartelijk van ons, maar ze kunnen er tegen... Steeds opnieuw ging die bel, en steeds opnieuw stonden er vijf, zes, tien mensen voor de deur... Ruwe schatting: zo'n 80-90 man... 't is wat. Je kon over de koppen lopen...
Tof feestje, dat wel. Al is het later die nacht een beetje uit de hand gelopen. Ik was in Calle Mon (de uitgangsbuurt van Oviedo) beland met een paar vrienden, en de meeste van mijn kotgenoten waren -ondanks nog 30 feestvierders- in hun bed gekropen... En de mensen die er om 5u30 (6u30? Ik weet het niet meer precies) nog waren, waren stiepelzat, en hadden weinig respect voor de buren... Dat de kotbaas boos was achteraf, is helemaal gegrond: je gooit geen plastic bekertjes op het terras van de onderburen, je speelt geen djembe in een appartementsgebouw op zo'n uur, je bouwt geen feestjes in de traphal...
Nieuwe regel, dus: na 22u mag hij niémand anders dan ons 7 betrappen op ons kot... Jammer van de feestjes, maar vooral jammer van de echte vrienden... In principe kunnen we dus geen vrienden meer uitnodigen voor het avondeten (we hebben les tot 9 uur, en dus eten we zelden voor 11 uur), en ook de vriendinnetjes en vriendjes (jaja, dat gaat hier rap. Al drie van mijn kotgenoten hebben hier een bedgenoot gevonden) mogen in principe niet meer thuis uitgenodigd worden... Soit. We houden ons er min of meer aan, en als de kotbaas komt, sturen we Anika/Katarina/Mathieu2 richting slaapkamer...

Op dat feestje ontmoette ik Uli en Till (duitsland), die de volgende dag gingen surfen. Toen ik zei dat ik dat ook ooit eens wilde doen, nodigden ze me uit om mee te gaan met hen... Ook Pelle (zweden) zou meegaan, maar die was om 4 uur de volgende middag nog niet uit zijn bed.
Zo zat ik daar ineens op de trein, met twee lange surfers... Knap, hoor. Zo jongens met een surfplank onder hun arm. San Juan de las nievas ligt in een oud industriepark, de meeste gebouwen zijn ondertussen krotten, maar ik vond ze prachtig... echt een filmset. En aan het strand kon je er niks meer van zien: daar was alleen zee, rotsen, strand, duinen... Heeemels. Bleek dat je ginds helemaal niks kon huren om te surfen, dus deze meid heeft weinig gesurft (jammer, jammer, maar ik heb noch een surfplank, noch zo'n thermisch pak)... Maar het zwemmen was heeeerlijk: tussen de reuzegolven van de Atlantische Oceaan, kopje-onder, meegesleurd en dan terug boven... Ik heb genoten, met volle teugen. Later zelfs vijf minuutjes mogen proberen met de surfplank van Till... Lijkt me een heerlijke sport. Vastbesloten af en toe eens naar Gijon te trekken en een dagje les te volgen... (Al zal dat niet meer voor deze maand zijn, want het geld vloeit een beetje te vlot, de laatste tijd)
Echt koud was het niet, maar toch wel om je direct weer om te kleden als je uit het water kwam... Beeld je dus maar geen strandsituaties in met allemaal zonnende mensen... Uiteindelijk is het ook hier al half oktober...

De beelden waren prachtig, maar ik heb geen foto's. Reden: toen ik donderdag mijn fototoestel zocht (nicolas had het gebruikt de dag ervoor, en had me verteld dat het veilig lag op een kamer) vond ik het nergens. Bleek dat Nicolas het mee had naar Covadonga... Da´s wat. Zit ik aan een prachtig strand, met twee knappe surfers (nou, ik vind ze eerder sympathiek dan knap, maar de reacties van mijn omgeving als ik hen hallo ga zeggen, geven toch eerder aan dat ze knap zijn), en kan ik geen foto's nemen omdat mijn compañero de piso mijn fototoestel mee heeft... 't is wat, 't is wat...