het kot van calle la lila is beroemd, of eerder... berucht. Veruit het grootste kot van alle erasmuskoten. De meeste mensen leven met drie-vier personen samen, wij met zeven... En dat dat soms voor vuurwerk zorgt, kan wel duidelijk zijn.
Ik heb altijd geweten dat Italianen fel zijn, maar er samen mee leven toonde me dat fel soms een beetje radicaal is. En hevig zijn, ze, dat is zeker. Federica en Martina. Ik zie hen graag, en zij mij. We doen dat goed, samenleven, maar af en toe... Ben ik blij dat ik hier ook andere vrienden heb. Meer mijn-soort-mensen.
Federica is stapelgek op Nicolas (ook een kotgenoot) en kan dus heel smerig doen tegen elk meisje dat ook maar in de buurt komt. Dat is heel jammer, want bvb Margaux zagen we veel, enkele weken geleden. Maar dat ze gestopt is met langskomen is niet helemaal toevallig... De Italianen kijken echt vies naar haar, elke keer dat ze langskomt. Ze kunnen het niet laten lelijke dingen over haar te zeggen (soms wilde ik dat ik minder Italiaans verstond... Want ik versta al een boel, na een maand.) Hen graag zien is een beetje dubieus, dus. Want ik durfde bijna niet zeggen dat ik deze avond met Margaux ga voetballen (meisjesteam, yeah. Eerste keer, dus ik weet nog niet hoe dat zal uitdraaien. Normaal gezien twee keer per week) en dat lijkt me niet echt een goeie basis voor een vriendschap. Temeer dat hun grapjes meestal niet grappig zijn, ook die tegen mij zijn er soms een beetje over...
Ander verhaal is Mathieu. Hoewel de drie jongens knap zijn, heeft Mathieu de mooiste ogen. Is nog een toffe kerel ook, dus ik kwam er nog goed mee overeen. Hij had 3 (?) weken een relatie met Annika. (een Duitse vriendin van mij, ik zie ze niet zo heel vaak, één keer per week ofzo, maar ´t is een heeeele toffe. We weten altijd direct wat verteld. Ze lijkt echt op mij.) Die twee hadden echt iets moois. Of ik er altijd gelukkig mee was, was wat anders, want als zij samen waren kreeg ik noch aandacht van de één, noch van de ander. Maar het was wel iets moois om te zitten observeren. Tot een dag of vier geleden. Mathieu beslist dat hij hier geen novia (lief) wil, en zet er een punt achter. Dat tot daar, maar nu gedraagt hij zich echt als een varken. Hele avonden zit hij allerlei meisjes te kussen voor de ogen van Annika... Zelfs Fede en Marty, de stommerikken, hebben hem gekust. Hoe flauw kan je zijn. Want zij zijn zich er toch ten zeerste van bewust dat dat pijn moet doen voor Annika... Ik zit dat dus een beetje met lede ogen te observeren en verbaas me erover dat Mathieu vindt dat hij niks misdoet... Want hij heeft het toch eerst uitgemaakt vooraleer hij andere meisjes begon te kussen? Dezelfde dag al, maar toch... :-S
Ons harmonisch samenwonen van weleer wordt dus al langsom vaker eens door elkaar geschud... Al doen we het nog altijd goed: we kopen bijna alles samen (wat ook wel eens voor discussies zorgt, maar dat is altijd heel open, en zorgt niet voor wrange gevoelens) en koken quasi elke avond samen. Altijd is er wel iemand die kookt, en samen eten is één van de gezelligste dingen die bestaan. Heel vaak hebben we bezoek, zodat we meestal met acht of negen zijn voor het eten. Maar da´s gezellig. Geniet ik echt van... Ook op andere momenten doen we veel dingen samen. Toen het zaterdag een prachtige dag was (nouja, namiddag, want van de voormiddag hebben we niet veel gezien) zijn we samen naar Gijon geweest (Stad-met-strand. op 45 minuten van oviedo, denkik) en hebben we gepicknickt op het strand. (kleine ontgoocheling wel toen bleek dat het in Gijon 10 graden kouder was en heel bewolkt. Maar dat heeft de meerderheid niet tegengehouden van te zwemmen -tof, joh-) En zondag hebben we lekker niks gedaan (geslapen tot drie uur ´s middags ofzo, en dan ontbeten in het zonnetje op het terras, en de keuken opgekuist) Ook dat doen we samen. We zitten in de living of de keuken en zitten te babbelen, koken,...
Ben er eens vandoor. Het internetpoint van de fac geneeskunde sluit om 13u. Internet op kot komt, stapje voor stapje, maar ik (en jullie) zullen toch nog even wat geduld moeten hebben... Ik schrijf zeker een joepie-mail, dan weten jullie meteen wanneer ik kan skypen... En dan kunnen er eindelijk ook foto's op de blog...
tot de volgende!
karen
maandag, oktober 30, 2006
donderdag, oktober 19, 2006
za 14 okt: nog een prachtige dag zonder foto's
Arriondas... bekend om alle kayakmogelijkheden... Toen we in de trotter/guide du routard zaten te bladeren op zoek naar een plek om te bezoeken, dat weekend, kwamen we in beide talen op dezelfde plek terecht: we gaan kayakken!
we, dat is aurélie, virginie, siri en ik. Aurelie en Virginie zijn zowat de enige Belgen die ik ken (er is er nog ééntje, heb er al 4 woorden mee gewisseld!), uiteraard van Wallonië (iemand daarboven bedacht dat het belangrijk was dat ik mijn talen oefende). Siri is van Noorwegen (ondertussen kan ik de kleuren van de regenboog in het Noors... Iemand die me nadoet? :-) )
Supervroeg vertrekken, geen goed plan als je gewend bent rond 2u te gaan slapen en rond 11u op te staan... Het was dus een behoorlijk slaapdronken karen die op de rest stond te wachten aan het station om 8u30... (had drie uur geslapen) Grootste voordeel: in het doregaan is het me nooit opgevallen dat het anderhalf uur ver was... Heb bijna de hele trip geslapen.
Aangekomen in Arriondas is het koud, grijs, donker... We geven het al op te kunnen kayakken... Een wandelingetje door het stadje doet ons besluiten dat er niks te zien is, en dat het lelijk is... We gaan al op zoek naar de trein naar Ribadesella om dan verder te trekken naar Villaviciosa, waar we die avond zouden logeren... De trein reed echter enkel op weekdagen, en rond een uur of 12 merkten we dus dat we nog heel wat uren te wachten hadden eer we naar Ribadesella & Villaviciosa konden. Ondertussen was het wat opgeklaard, en omdat meer dan 4 uur wachten erg saai is, (we hadden ons al anderhalf uur moeten bezighouden) beslisten we er toch voor te gaan... Een juiste keuze, zo bleek. Hoewel de rivier op zich niet zo veel anders was dan de vele rivieren die ik in België al afkayakte, hebben we een pracht van een dag gehad. Blauwe lucht, groene bergen, vrolijke meisjes... Siri had het lef haar toestel (in 3 plastic zakjes) mee te nemen in de ton van de kayak, en we maakten prachtige foto's... De twee meiden met zonnebril en oranje haarband... Fijn, echt knap... We genoten met volle teugen...
Terug in Arriondas bleek dat er geen trein of bus meer was die ons tot in Villaviciosa kon brengen (de bus naar Ribadesella kwam aan om 10 na 8, en die naar Villaviciosa vertrok al om 5 na 8) Altenatieven werden gezocht, en er zijn duidelijk nog veel boeiende plekken te ontdekken in Asturias... Maar voor de ene heb je meer tijd nodig, op andere plekken waren de goedkoperen slaapplaatsen gesloten... Moe en voldaan als we waren, beslisten we naar Oviedo terug te keren. we hadden een prachtdag gehad, maar het was niet per sé nodig er nog iets aan te breien...
Op de trein terug bekeken we Siri's foto's. Prachtig. Knap, die kleuren. Veel foto's met echt gelukkige gezichten, mooie composities. Mooie foto's van samen, mooie foto's van elk apart... Ik beeldde me al in hoe ze op A4formaat eruit zouden zien... Tot Siri haar camera (onbewust) herformatteerde... En we dus al die prachtige foto's kwijt zijn. Sneu-sneu-sneu...
Klein beetje in mineur geëindigd, dus, onze prachtige dag... Maar de herinneringen zijn er, en die pakt niemand ons af.
we, dat is aurélie, virginie, siri en ik. Aurelie en Virginie zijn zowat de enige Belgen die ik ken (er is er nog ééntje, heb er al 4 woorden mee gewisseld!), uiteraard van Wallonië (iemand daarboven bedacht dat het belangrijk was dat ik mijn talen oefende). Siri is van Noorwegen (ondertussen kan ik de kleuren van de regenboog in het Noors... Iemand die me nadoet? :-) )
Supervroeg vertrekken, geen goed plan als je gewend bent rond 2u te gaan slapen en rond 11u op te staan... Het was dus een behoorlijk slaapdronken karen die op de rest stond te wachten aan het station om 8u30... (had drie uur geslapen) Grootste voordeel: in het doregaan is het me nooit opgevallen dat het anderhalf uur ver was... Heb bijna de hele trip geslapen.
Aangekomen in Arriondas is het koud, grijs, donker... We geven het al op te kunnen kayakken... Een wandelingetje door het stadje doet ons besluiten dat er niks te zien is, en dat het lelijk is... We gaan al op zoek naar de trein naar Ribadesella om dan verder te trekken naar Villaviciosa, waar we die avond zouden logeren... De trein reed echter enkel op weekdagen, en rond een uur of 12 merkten we dus dat we nog heel wat uren te wachten hadden eer we naar Ribadesella & Villaviciosa konden. Ondertussen was het wat opgeklaard, en omdat meer dan 4 uur wachten erg saai is, (we hadden ons al anderhalf uur moeten bezighouden) beslisten we er toch voor te gaan... Een juiste keuze, zo bleek. Hoewel de rivier op zich niet zo veel anders was dan de vele rivieren die ik in België al afkayakte, hebben we een pracht van een dag gehad. Blauwe lucht, groene bergen, vrolijke meisjes... Siri had het lef haar toestel (in 3 plastic zakjes) mee te nemen in de ton van de kayak, en we maakten prachtige foto's... De twee meiden met zonnebril en oranje haarband... Fijn, echt knap... We genoten met volle teugen...
Terug in Arriondas bleek dat er geen trein of bus meer was die ons tot in Villaviciosa kon brengen (de bus naar Ribadesella kwam aan om 10 na 8, en die naar Villaviciosa vertrok al om 5 na 8) Altenatieven werden gezocht, en er zijn duidelijk nog veel boeiende plekken te ontdekken in Asturias... Maar voor de ene heb je meer tijd nodig, op andere plekken waren de goedkoperen slaapplaatsen gesloten... Moe en voldaan als we waren, beslisten we naar Oviedo terug te keren. we hadden een prachtdag gehad, maar het was niet per sé nodig er nog iets aan te breien...
Op de trein terug bekeken we Siri's foto's. Prachtig. Knap, die kleuren. Veel foto's met echt gelukkige gezichten, mooie composities. Mooie foto's van samen, mooie foto's van elk apart... Ik beeldde me al in hoe ze op A4formaat eruit zouden zien... Tot Siri haar camera (onbewust) herformatteerde... En we dus al die prachtige foto's kwijt zijn. Sneu-sneu-sneu...
Klein beetje in mineur geëindigd, dus, onze prachtige dag... Maar de herinneringen zijn er, en die pakt niemand ons af.
woensdag, oktober 18, 2006
donderdag 12 oktober : EL PILAR
vraag me niet wat "el pilar" betekent, wat voor historische banden Spanje ermee heeft, of het katholiek getint is of niet... ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat we allemaal een dagje vrij hadden...
Nicolas (van mijn kot) liet tegen Lucie vallen dat we dan misschien wel weer eens een feestje konden geven... Waaruit Lucie besloot dat er op woensdagavond een feestje was in Calle La Lila... Ik werd samen met de rest van het kot ingelicht op dinsdagavond. Nou, een feestje, da's altijd leuk... De feestjes bij mij op kot zijn de beste gelegenheid om meer mensen te leren kennen, wist ik al op te merken... Dus had ik er niet echt iets op tegen...
Die avond zaten we met z'n zevenen nog te eten, toen het volk begon binnen te stromen... Niet echt hartelijk van ons, maar ze kunnen er tegen... Steeds opnieuw ging die bel, en steeds opnieuw stonden er vijf, zes, tien mensen voor de deur... Ruwe schatting: zo'n 80-90 man... 't is wat. Je kon over de koppen lopen...
Tof feestje, dat wel. Al is het later die nacht een beetje uit de hand gelopen. Ik was in Calle Mon (de uitgangsbuurt van Oviedo) beland met een paar vrienden, en de meeste van mijn kotgenoten waren -ondanks nog 30 feestvierders- in hun bed gekropen... En de mensen die er om 5u30 (6u30? Ik weet het niet meer precies) nog waren, waren stiepelzat, en hadden weinig respect voor de buren... Dat de kotbaas boos was achteraf, is helemaal gegrond: je gooit geen plastic bekertjes op het terras van de onderburen, je speelt geen djembe in een appartementsgebouw op zo'n uur, je bouwt geen feestjes in de traphal...
Nieuwe regel, dus: na 22u mag hij niémand anders dan ons 7 betrappen op ons kot... Jammer van de feestjes, maar vooral jammer van de echte vrienden... In principe kunnen we dus geen vrienden meer uitnodigen voor het avondeten (we hebben les tot 9 uur, en dus eten we zelden voor 11 uur), en ook de vriendinnetjes en vriendjes (jaja, dat gaat hier rap. Al drie van mijn kotgenoten hebben hier een bedgenoot gevonden) mogen in principe niet meer thuis uitgenodigd worden... Soit. We houden ons er min of meer aan, en als de kotbaas komt, sturen we Anika/Katarina/Mathieu2 richting slaapkamer...
Op dat feestje ontmoette ik Uli en Till (duitsland), die de volgende dag gingen surfen. Toen ik zei dat ik dat ook ooit eens wilde doen, nodigden ze me uit om mee te gaan met hen... Ook Pelle (zweden) zou meegaan, maar die was om 4 uur de volgende middag nog niet uit zijn bed.
Zo zat ik daar ineens op de trein, met twee lange surfers... Knap, hoor. Zo jongens met een surfplank onder hun arm. San Juan de las nievas ligt in een oud industriepark, de meeste gebouwen zijn ondertussen krotten, maar ik vond ze prachtig... echt een filmset. En aan het strand kon je er niks meer van zien: daar was alleen zee, rotsen, strand, duinen... Heeemels. Bleek dat je ginds helemaal niks kon huren om te surfen, dus deze meid heeft weinig gesurft (jammer, jammer, maar ik heb noch een surfplank, noch zo'n thermisch pak)... Maar het zwemmen was heeeerlijk: tussen de reuzegolven van de Atlantische Oceaan, kopje-onder, meegesleurd en dan terug boven... Ik heb genoten, met volle teugen. Later zelfs vijf minuutjes mogen proberen met de surfplank van Till... Lijkt me een heerlijke sport. Vastbesloten af en toe eens naar Gijon te trekken en een dagje les te volgen... (Al zal dat niet meer voor deze maand zijn, want het geld vloeit een beetje te vlot, de laatste tijd)
Echt koud was het niet, maar toch wel om je direct weer om te kleden als je uit het water kwam... Beeld je dus maar geen strandsituaties in met allemaal zonnende mensen... Uiteindelijk is het ook hier al half oktober...
De beelden waren prachtig, maar ik heb geen foto's. Reden: toen ik donderdag mijn fototoestel zocht (nicolas had het gebruikt de dag ervoor, en had me verteld dat het veilig lag op een kamer) vond ik het nergens. Bleek dat Nicolas het mee had naar Covadonga... Da´s wat. Zit ik aan een prachtig strand, met twee knappe surfers (nou, ik vind ze eerder sympathiek dan knap, maar de reacties van mijn omgeving als ik hen hallo ga zeggen, geven toch eerder aan dat ze knap zijn), en kan ik geen foto's nemen omdat mijn compañero de piso mijn fototoestel mee heeft... 't is wat, 't is wat...
Nicolas (van mijn kot) liet tegen Lucie vallen dat we dan misschien wel weer eens een feestje konden geven... Waaruit Lucie besloot dat er op woensdagavond een feestje was in Calle La Lila... Ik werd samen met de rest van het kot ingelicht op dinsdagavond. Nou, een feestje, da's altijd leuk... De feestjes bij mij op kot zijn de beste gelegenheid om meer mensen te leren kennen, wist ik al op te merken... Dus had ik er niet echt iets op tegen...
Die avond zaten we met z'n zevenen nog te eten, toen het volk begon binnen te stromen... Niet echt hartelijk van ons, maar ze kunnen er tegen... Steeds opnieuw ging die bel, en steeds opnieuw stonden er vijf, zes, tien mensen voor de deur... Ruwe schatting: zo'n 80-90 man... 't is wat. Je kon over de koppen lopen...
Tof feestje, dat wel. Al is het later die nacht een beetje uit de hand gelopen. Ik was in Calle Mon (de uitgangsbuurt van Oviedo) beland met een paar vrienden, en de meeste van mijn kotgenoten waren -ondanks nog 30 feestvierders- in hun bed gekropen... En de mensen die er om 5u30 (6u30? Ik weet het niet meer precies) nog waren, waren stiepelzat, en hadden weinig respect voor de buren... Dat de kotbaas boos was achteraf, is helemaal gegrond: je gooit geen plastic bekertjes op het terras van de onderburen, je speelt geen djembe in een appartementsgebouw op zo'n uur, je bouwt geen feestjes in de traphal...
Nieuwe regel, dus: na 22u mag hij niémand anders dan ons 7 betrappen op ons kot... Jammer van de feestjes, maar vooral jammer van de echte vrienden... In principe kunnen we dus geen vrienden meer uitnodigen voor het avondeten (we hebben les tot 9 uur, en dus eten we zelden voor 11 uur), en ook de vriendinnetjes en vriendjes (jaja, dat gaat hier rap. Al drie van mijn kotgenoten hebben hier een bedgenoot gevonden) mogen in principe niet meer thuis uitgenodigd worden... Soit. We houden ons er min of meer aan, en als de kotbaas komt, sturen we Anika/Katarina/Mathieu2 richting slaapkamer...
Op dat feestje ontmoette ik Uli en Till (duitsland), die de volgende dag gingen surfen. Toen ik zei dat ik dat ook ooit eens wilde doen, nodigden ze me uit om mee te gaan met hen... Ook Pelle (zweden) zou meegaan, maar die was om 4 uur de volgende middag nog niet uit zijn bed.
Zo zat ik daar ineens op de trein, met twee lange surfers... Knap, hoor. Zo jongens met een surfplank onder hun arm. San Juan de las nievas ligt in een oud industriepark, de meeste gebouwen zijn ondertussen krotten, maar ik vond ze prachtig... echt een filmset. En aan het strand kon je er niks meer van zien: daar was alleen zee, rotsen, strand, duinen... Heeemels. Bleek dat je ginds helemaal niks kon huren om te surfen, dus deze meid heeft weinig gesurft (jammer, jammer, maar ik heb noch een surfplank, noch zo'n thermisch pak)... Maar het zwemmen was heeeerlijk: tussen de reuzegolven van de Atlantische Oceaan, kopje-onder, meegesleurd en dan terug boven... Ik heb genoten, met volle teugen. Later zelfs vijf minuutjes mogen proberen met de surfplank van Till... Lijkt me een heerlijke sport. Vastbesloten af en toe eens naar Gijon te trekken en een dagje les te volgen... (Al zal dat niet meer voor deze maand zijn, want het geld vloeit een beetje te vlot, de laatste tijd)
Echt koud was het niet, maar toch wel om je direct weer om te kleden als je uit het water kwam... Beeld je dus maar geen strandsituaties in met allemaal zonnende mensen... Uiteindelijk is het ook hier al half oktober...
De beelden waren prachtig, maar ik heb geen foto's. Reden: toen ik donderdag mijn fototoestel zocht (nicolas had het gebruikt de dag ervoor, en had me verteld dat het veilig lag op een kamer) vond ik het nergens. Bleek dat Nicolas het mee had naar Covadonga... Da´s wat. Zit ik aan een prachtig strand, met twee knappe surfers (nou, ik vind ze eerder sympathiek dan knap, maar de reacties van mijn omgeving als ik hen hallo ga zeggen, geven toch eerder aan dat ze knap zijn), en kan ik geen foto's nemen omdat mijn compañero de piso mijn fototoestel mee heeft... 't is wat, 't is wat...
dinsdag, oktober 03, 2006
adres en ander fijns
Karen Vandensteen
Calle la Lila 14, planta 5
E -33002 Oviedo (ASTURIAS)
Spanje
0034 659 26 50 68
kaaaren@gmail.com
(soms wel makkelijker dan mijn móvil, want ik ben er niet zo goed in, in die bij houden en ernaar luisteren en...)
Calle la Lila 14, planta 5
E -33002 Oviedo (ASTURIAS)
Spanje
0034 659 26 50 68
kaaaren@gmail.com
(soms wel makkelijker dan mijn móvil, want ik ben er niet zo goed in, in die bij houden en ernaar luisteren en...)
twee weken in oviedo
Ik wilde wachten met deze blog up-to-date te houden tot ik internet op kot had, maar dat blijkt langer te duren dan gepland... Een beetje nieuws vanuit de ciber van recht-over-de-deur, dus.
De 21e. Ineens stond ik daar. In de stad waar ik al maanden over babbelde, maar waarover ik niks wist. Met 44kg bagage, uitgeschud door een nacht bus (die duidelijk een pak minder comfortabel was dan de bussen van Argentinië... We hebben wat te leren)
Temidden in een feestende stad bracht een taxi me tot aan het beduimelde pensionnetje. Het feest was de directe oorzaak van het veel te dure en stoffige pension: de stad was vol.
De volgende dag begin van de queeste. Een kot zoeken helemaal op je eentje, in een land waar je de gewoontes niet kent, en waar je geen thuis hebt. Wanneer je er één móet vinden, en liefst zo snel mogelijk. Zonder iemand om te overleggen. En alle dueños zeggen hetzelfde: beslis snel, want er zijn veel gegadigden. Uiteindelijk een kot laten schieten dat beter gelegen was, waar we maar met drie zouden leven (en geloof me, soms is dat een voordeel) en beter onderhouden was, voor een kot met internet. In het centrum heeft ook zijn voordelen: dichter bij feestjes en ander fijns, maar duidelijk verder van den unief. Met zeven (ook al waren er officieel maar 6 kamers, de logeerkamer is ondertussen ook verhuurd) op een appartemet-met-twee-verdiepingen. En dat internet. Nouja. Komt wel, denkik. Moet.
Al weet ik dat ik er niet meer weg ga, zelfs als er geen internet komt. Niet alleen omdat de meeste mooie koten al weg zijn. Ook omdat ik me gehecht heb aan het leven in La Lila. Aan mijn compañeros de piso (überplaatselijk handig afgekort tot CDP), aan mijn zelfgeschilderde kamer. Aan het balkon met een beetje uitzicht op de bergen (al is er ook veel uitzicht op lelijke gebouwen)
De tijd voor de lessen begonnen was onvergetelijk. Knap om te zien hoe 7 compleet-onbekenden op zo'n korte tijd een groep kunnen vormen. ´s Avonds feestjes, of simpelweg een filmpje kijken. Lang slapen, nieuwe mensen ontmoeten. Ons kot is veruit het grootste van alle erasmuskoten in Oviedo, dus algemeen bekend als dé plaats om feestjes te geven. Of dat altijd een voordeel is, weet ik niet... Maar ik ben blij dat de vorige keer (en de enige totnutoe) dat er iemand anders een feestje gaf bij ons (en er een man of 50-60 was), we met de hele bende samen de boel hebben opgekuist. Iedereen neemt verantwoordelijkheid voor de plaats waar we leven, en doet op zijn beurt eens de afwas. Dat doet goed, na 3 jaar op een kot waar iedereen dacht dat "iemand anders het wel eens zou doen"...
Oviedo is prachtig. Heel mooi oud deel, waar ik keer op keer sta te kijken hoe mooi het wel niet is, en een "trendy" (dat is misschien wel een beetje sterk uitgedrukt) deel met veeel winkels, altijd overal mensen, veel feestjes,... Superleuk om hier rond te lopen. (en sinds vandaag: ook rond te fietsen! JOEPIE! ik heb een fiets)
Ondertussen zijn de lessen dus wel al begonnen. Vandaag tweede lesdag. Alles nog op het gemakje: de practica zijn nog niet begonnen, de seminaria ook nog niet, en evenmin de stage... Zodra die begint, zal het wel meer afzien zijn... Elke voormiddag om 9 uur in het ziekenhuis... Soit. Ergens niet nodig, want in Leuven hebben ze lang niet zo veel stage, maar interessant is het wel...
Lessen volgen is uiteraard lastiger dan gewoonlijk, ik heb veel meer energie nodig om gewoon de lessen te verstaan. Al sta ik keer op keer te kijken hoe fel mijn Spaans erop vooruit is gegaan, de laatste maanden. Lessen volgen gaat verbazend vlot. Zelfs noteren valt best mee. Al heb ik natuurlijk niet alles, en daar wringt het schoentje: meestal volgen ze geen boek of cursus... Zal dus op één of andere manier aan kopies van cursussen van vorig jaar moeten geraken. En gemakkelijk is dat niet, temeer ik in drie verschillende jaren zit... Maar ik sla me er wel door. Tot nu toe heb ik in de twee vakken die ik volg ook een mede-erasmusser die met hetzelfde probleem zit, en dat maakt het een pak makkelijker.
De rest is voor een volgende keer, ik probeer ook een paar foto's mee te sturen, dan...
groeten
karen
in oviedo
De 21e. Ineens stond ik daar. In de stad waar ik al maanden over babbelde, maar waarover ik niks wist. Met 44kg bagage, uitgeschud door een nacht bus (die duidelijk een pak minder comfortabel was dan de bussen van Argentinië... We hebben wat te leren)
Temidden in een feestende stad bracht een taxi me tot aan het beduimelde pensionnetje. Het feest was de directe oorzaak van het veel te dure en stoffige pension: de stad was vol.
De volgende dag begin van de queeste. Een kot zoeken helemaal op je eentje, in een land waar je de gewoontes niet kent, en waar je geen thuis hebt. Wanneer je er één móet vinden, en liefst zo snel mogelijk. Zonder iemand om te overleggen. En alle dueños zeggen hetzelfde: beslis snel, want er zijn veel gegadigden. Uiteindelijk een kot laten schieten dat beter gelegen was, waar we maar met drie zouden leven (en geloof me, soms is dat een voordeel) en beter onderhouden was, voor een kot met internet. In het centrum heeft ook zijn voordelen: dichter bij feestjes en ander fijns, maar duidelijk verder van den unief. Met zeven (ook al waren er officieel maar 6 kamers, de logeerkamer is ondertussen ook verhuurd) op een appartemet-met-twee-verdiepingen. En dat internet. Nouja. Komt wel, denkik. Moet.
Al weet ik dat ik er niet meer weg ga, zelfs als er geen internet komt. Niet alleen omdat de meeste mooie koten al weg zijn. Ook omdat ik me gehecht heb aan het leven in La Lila. Aan mijn compañeros de piso (überplaatselijk handig afgekort tot CDP), aan mijn zelfgeschilderde kamer. Aan het balkon met een beetje uitzicht op de bergen (al is er ook veel uitzicht op lelijke gebouwen)
De tijd voor de lessen begonnen was onvergetelijk. Knap om te zien hoe 7 compleet-onbekenden op zo'n korte tijd een groep kunnen vormen. ´s Avonds feestjes, of simpelweg een filmpje kijken. Lang slapen, nieuwe mensen ontmoeten. Ons kot is veruit het grootste van alle erasmuskoten in Oviedo, dus algemeen bekend als dé plaats om feestjes te geven. Of dat altijd een voordeel is, weet ik niet... Maar ik ben blij dat de vorige keer (en de enige totnutoe) dat er iemand anders een feestje gaf bij ons (en er een man of 50-60 was), we met de hele bende samen de boel hebben opgekuist. Iedereen neemt verantwoordelijkheid voor de plaats waar we leven, en doet op zijn beurt eens de afwas. Dat doet goed, na 3 jaar op een kot waar iedereen dacht dat "iemand anders het wel eens zou doen"...
Oviedo is prachtig. Heel mooi oud deel, waar ik keer op keer sta te kijken hoe mooi het wel niet is, en een "trendy" (dat is misschien wel een beetje sterk uitgedrukt) deel met veeel winkels, altijd overal mensen, veel feestjes,... Superleuk om hier rond te lopen. (en sinds vandaag: ook rond te fietsen! JOEPIE! ik heb een fiets)
Ondertussen zijn de lessen dus wel al begonnen. Vandaag tweede lesdag. Alles nog op het gemakje: de practica zijn nog niet begonnen, de seminaria ook nog niet, en evenmin de stage... Zodra die begint, zal het wel meer afzien zijn... Elke voormiddag om 9 uur in het ziekenhuis... Soit. Ergens niet nodig, want in Leuven hebben ze lang niet zo veel stage, maar interessant is het wel...
Lessen volgen is uiteraard lastiger dan gewoonlijk, ik heb veel meer energie nodig om gewoon de lessen te verstaan. Al sta ik keer op keer te kijken hoe fel mijn Spaans erop vooruit is gegaan, de laatste maanden. Lessen volgen gaat verbazend vlot. Zelfs noteren valt best mee. Al heb ik natuurlijk niet alles, en daar wringt het schoentje: meestal volgen ze geen boek of cursus... Zal dus op één of andere manier aan kopies van cursussen van vorig jaar moeten geraken. En gemakkelijk is dat niet, temeer ik in drie verschillende jaren zit... Maar ik sla me er wel door. Tot nu toe heb ik in de twee vakken die ik volg ook een mede-erasmusser die met hetzelfde probleem zit, en dat maakt het een pak makkelijker.
De rest is voor een volgende keer, ik probeer ook een paar foto's mee te sturen, dan...
groeten
karen
in oviedo
Abonneren op:
Posts (Atom)
