over de aap en de mouw

ik loop al enkele dagen wat minder... Hoewel ik eigenlijk niet echt iets anders gedaan heb, heb ik vorig weekend op twee dagen evenveel geblokt als ik op één dag zou willen blokken. Vorige week ook zonder veel fut naar de les. De eerste dansles van het nieuwe semester gemist wegens “geen fut om ernaartoe te gaan”. (De volgende door een nefrologie-seminarie)
Ik liep er vervelend door: mijn dagelijks leven kostte me veel te veel energie, en ik was niet tevreden met wat ik gedaan kreeg... Maakte me zorgen over de periode die komt -veel examens, man. In combinatie met dagen van 's ochtends vroeg stage tot 's avonds laat seminaries, en ertussen les-, maar slaagde er niet in mezelf te motiveren vooruit te blokken voor die examens.
Hoopte gisterenavond stiekem dat ik de volgende ochtend niet meer zou wakker worden, dat er heel eventjes pauze was in mijn leven. Want je kan alles even opzij schuiven: een paar uren blokken, maar daarna ook zitten babbelen met kotgenoten. Of fietsen, maar even pauze nemen bij een drinkfonteintje. Of les volgen en weten dat het erna wel weer over is… Maar leven is daar zo’n uitzondering op. Je kán niet even op de pauzeknop duwen…

Tot ik vandaag om 5 uur besliste dat ik ziek was. Het gevecht opgegeven. Ervoor dacht ik echt dat ik alleen moe en lui liep...
Bij het toekomen in mijn kamer, merkte ik nochtans dat het klopte: een paar kousen in mijn bed -ik slaap nooit met kousen, maar die nacht dus belijkbaar wel-, de paracetamol op het nachtkastje, naast de puffers.
Ineens een plaats gegeven aan de buikpijn die me zo nu en dan overviel vorig weekend...
“Nu komt de aap uit de mouw”, dacht ik. Vandáár het verlies van levenslust, vandáár de futloosheid…

Ergens wel blij dat het nu een plaats heeft, mijn niet-lekker-voelen. Het moment dat je ziek bent, weet je dat het weer overgaat.
Maar in mijn bed daarnet gemerkt dat ik echt ziek ben: De koortsthermometer geeft 38,6 aan. Zal er dus nog wel een paar dagen aan hangen.

Nou, mijn pauze heb ik in ieder geval. Of ik nu echt blij ben dat ik de interessantste week stages mis (De arts stelt ons vragen, geeft ons opdrachten, en doet ons oefenen. We leren veel bij), weet ik nog zo niet. En dat verplichte seminarie van morgen… Er zijn maar twee urologie-seminaries, en ik mis er al één… Daar gaat mijn haal-je-punten-wat-op. (dat is enkel het geval als je àlle seminaries gevolgd hebt). En het farmacologieseminarie van donderdag had ik zelfs al voorbereid. Hoe ga ik weten of mijn oplossingen volledig zijn?
-nou. Nu alleen maar ziek. Oplossen van problemen is voor erna-

terug!

Ben dus terug, hier in Spanje, en ook terug in blog-land.

Het leven is hier snel weer normaal.
De eerste dagen wat vreemd
(niet meer echt gewend in zo'n vuil huis te wonen,
of de hele tijd andere talen te spreken,
en het sociaal-leven had toch ook een dag of 2 nodig om terug op gang te geraken)
maar nu weer als-altijd.

Al is er één ding echt anders:
ik heb beslist te veranderen van kot, ergens in februari.
Het leven hier is wervelend, en ik zie mijn kotgenoten echt graag.
maar het is niet compatibel met slagen-voor-examens
of een goede gezondheid...
En beslist dat dat wel belangrijke dingen zijn.
(Temeer dat mijn punten voor de examens nu
bepalend gaan zijn of ik later al dan niet een specialisme mag kiezen.
En dat geen-herexamens een voorwaarde zijn om in het zesde jaar in Latijns-Amerika 3 maanden stage te mogen lopen)
Sommige van mijn kotgenoten zijn nog aan het lobbyen om te blijven,
maar ik doe mijn best het been stijf te houden.
(wel een voordeel dat ik al een kamer op het oog heb bij een vriendin.
zij studeert burgelijk ingenieur - optie chemie, en heeft dus ook een boel werk,
en ze wonen maar met 3, en feesten wel, maar dan vooral buitenshuis)

verder:
gelukkig nieuwjaar voor iedereen

aan de mensen die ik gezien heb: tof! heb ik echt van genoten, al was het soms een beetje kort...
aan de mensen die ik niet gezien heb: een dikke zoen (en hele dikke) en tot in de zomer, he!


zoenen
karen

penisprothese

ik weet het, een minder-proper onderwerp
maar ik kan het niet laten
Interpreteer het maar als gebeten-door-mijn-vak

Deze week prácticas Urología
Tijdens de consultaties
komt een man langs.
En vertelt dat hij last heeft met plassen
-niet zo zeldzaam op urologie-
en dat hij al 10 jaar die prothese heeft.

Ik, stilletjes op mijn stoeltje,
vraag me af welke prothese invloed zou kunnen hebben op plassen.
Want een heupprothese zit daar écht te ver van.
Tot verder in het gesprek blijkt dat het over een penisprothese gaat.

Sommige mensen vinden het misschien gek dat ik niet wist dat dat bestond
maar ik ben zeker dat er ook nog andere zijn die en nog nooit van hoorden.
Dus: bij deze de uitleg:

in de penis zitten twee cilindertjes,
die verbonden zijn met een pompje dat in het scrotum zit,
wat op zijn beurt verbonden is met een reservoir dat naast je urineblaas zit.
Van buitenuit zie je niet rechtstreeks iets van de prothese
-de penis heeft misschien een beetje een rigiedere vorm-
maar: een doorgedreven impotentieprobleem wordt met stijl opgelost:
door een paar keer het scrotum samen te duwen,
krijgt de man in kwestie een erectie.
Via een ander duwsysteempje kan die ook weer ongedaan gemaakt worden.

Fantastisch, toch?