onverwachte vakantie

niet echt natuurlijk, maar het contrast is groot:
vorige week zware dagen. van 9 tot 6, meestal geen pauze. Eten tussen twee lessen door, snel naar binnen schrokken van een klein broodje (pincho) in de 5 minuten lerarenwissel.
Boeiend, dat wel. Stages psychiatrie, waar ik niet alleen bijleerde over de "speciale gevallen" (schizofrenie, mensen met een trastorno obsesivo-compulsivo), maar eigenlijk over het leven zelf.
Over wat een mens kan dragen, en wanneer het niet meer kan.
Over hoe scheven gezinssituaties jongeren onderuit kunnen helpen.
Over hoe sommige mensen sneller neigen tot barsten en echt minder kunnen dragen dan anderen.
Over hoe een depressie/drankprobleem niet alleen voor problemen zorgt voor de patiënte zelf, maar ook voor haar dochter, en kleinzoon... En dan vooral voor de onderlinge relatie... Wat dan weer het genezingsproces van de depressie eerder achteruit helpt...
(Maar zou jij je 5jarig kind nog eens achterlaten bij je moeder als je hem bij het ophalen hoort zeggen dat "oma op bed ligt en zegt dat ze dood wil"?)
Over kleine gevoeligheden van een moeder die eigenlijk niet meer wil dat haar 16jarige zoon terug bij haar komt wonen, maar haar toch niet gepasseerd wil voelen als het over die zoon gaat... Want ze is toch de moeder...
Over mensen. Over intermenselijke relaties.
Over wat kan en wat niet kan
Over wat lukt en wat niet lukt.

Mooi.


Deze week plotsklaps veel minder les. Geen stages in de voormiddag, geen verplichte seminaries in de namiddag. Zo'n abrupt en groot verschil dat ik in vakantiesfeer kom.
Veerle is hier, en ook dat helpt. Want zij is op reis, en zo voelt het ook een beetje voor mij.
Een dag naar zee gaan wandelen, en ondanks slechtgekozen strand (slechte aanrader van het toeristisch bureau) wel genoten. Van het zicht, de geur, de geluiden...
Geluk gehad, bleek achteraf, want in Oviedo was het uuuren eerder beginnen regenen.

Verder ook eens naar het theater geweest. Was amateurtheater en het was eraan te zien. Heel fel het typische "schooltoneelniveau". Maar ik heb genoten. Met momenten echt grappig, en 't is nog goed voor ons Spaans...

Nog leuk aan een stageloze week is dat ik eindelijk net als alle erasmussers me 's avonds geen zorgen hoor te maken over vroeg-opstaan (madrugar) en dat lang-babbelen iets "slechts" zou kunnen zijn. Veerle en ik babbelen en babbelen en babbelen... en genieten :-)

Deze avond een etentje met een aantal vrienden, bij mij thuis. Ik ben al een beetje zenuwachtig. Want het zou moeten lekker zijn. Maar de chocomousse was lekker gisteren, dus ik heb het volste vertrouwen dat veerle en ik er wel weer in slagen het eiwit en de room omhoog te krijgen.
Een boel mensen die niet kunnen komen door examens of andere aangelegenheden, maar ik heb bedacht dat wachten-tot-iedereen-kan utopisch is. En ik voel me echt een beetje vreemd tov Michal, Aurélie en Cristina (resp Duitsland, België-Wallonië, Madrid) dat ik daar al zo vaak meeat. En me realiserend dat het er bij mij nog nooit van kwam omdat ik steeds maar uitstelde tot een "beter moment"...
Bij deze dus: deze avond.
Tof.
En ik ben benieuwd.

update

Hm.
"Verhuisd" heet mijn laatste bericht... en ik woon al meer dan een maand in Calle Arturo Alvarez Buylla... Ben het hier hopeloos aan het verwaarlozen. 'k zou mijn best-wel-talrijke examens kunnen aanhalen, in combinatie met een internetloos kot... Maar 't is dat ik het nooit heb voorgenomen op andere internettijd, realiseer ik me eigenlijk.

Ok. In het kort:

- examen gehad op 26 februari van Oftalmologie. Had ik heel flink heel goed voorbereid, maar de laatste dagen niet meer echt de fut gevonden om me op de laatste details te storten. En dus ondanks een goed voorbereide blok, slecht voorbereid naar het examen gegaan... Ben geslaagd, maar niet echt schitterend. Een 5,0 op 10. Dat is maar heel net geslaagd. Soit. Oftalmologie heeft me nooit echt geroepen, en Diana was apetrots dat ze een 5,0 had, en zij spreekt spaans... Dus misschien nog niet zo extreem slecht. Maar ik was wel ontevreden. Over het resultaat, en over mijn blokwerk, dat er een causaal verband mee heeft.

- op 2 maart was er een partieel examen van farmacologie: als je dat deel slaagde, hoefde het niet opnieuw. Partieel klinkt klein, maar het was veel. En veel details (jah, farma)... Dus toen ik in januari een week ziek viel, besliste ik al er niet voor te gaan. Eind februari-begin maart was al heel druk vóór ik over het partieel examen hoorde praten. Dus jah...
Ik heb wel meegedaan. Op aanraden van de professor, die vond dat ik toch eens moest kijken hoe de vragen eruit zagen. -Vóór ik met haar ging praten, twijfelde ik een beetje: ik wilde ook geen slechte indruk geven. Maar met dat zij aandrong...-
Het was nog leuk, dat examen maken. Boeiende vragen, zo hier en daar, en van de twee hoofdstukken die ik grondig gelezen had, kon ik toch de meeste vragen beantwoorden. Uiteindelijk 25 van de 64 vragen beantwoordt... Wat uiteraard veel te weinig is om te slagen (We hadden 38,4 punten nodig om te slagen. +1 voor een goed antwoord, - weetikveel voor een slecht antwoord), maar ik heb er wel iets uit geleerd. En daar ben ik blij om...

-op 12 maart (gisteren!) examen nefro-urologie. Uro was te gemakkelijk (voelde me een beetje bekocht: ik had bijlange niet zoveel moeten blokken... En toch ga ik niet écht veel punten hebben, want bij die multiple choice steken ze ook af en toe een paar van die onmogelijke dingen...), Nefro was zoals verwacht moeilijk. Maar ben wel tevreden naar buiten gewandeld. 'k Weet niet of ik hier in Spanje misschien een beetje te snel tevreden ben, maar ik hoop maar dat het een goed teken is.

-vorig weekend zijn de italiaanse meisjes naar huis vertrokken (heel vroeg op 11 maart. Naar la lila normen eigenlijk nog 10 maart: 7uur) Voor altijd. Al komen ze waarschijnlijk wel ergens in mei eens terug op bezoek. Maar toch. Het was vreemd...
Ook ik was uiteraard uitgenodigd op de twee afscheidsmalen (op vrijdag en op zaterdag), en ondanks mijn pre-examenstatus ben ik wel geweest: 't was mooi. Zij hadden voor ons allemaal een roze T-shirt gekocht en er "100% italiana/o" op gestift... Want roze T-shirts voor jongens... dat is Italia! :-) (check en ik kregen een meisjesversie)
Wij op onze beurt: een vlag en een paraplu met het typische blauw-met-geel van Asturias... Met onze commentaar op, uiteraard...
En wenen, wenen, wenen... Vreemd, hoor. Hun kamers leeghalen enzo...
Hm. La Lila zal wel helemaal anders zijn zonder hen. (Al zeggen Check en Nico dat ook over het ontbreken van mijn persoontje)
Ik moet heel eerlijk zeggen dat, hoewel ik genoten heb van de oprechte gevoelens die daar waren, en dat ik wel een beetje in de war was, toen ik de deur uitwandelde (zij waren niet echt van plan te slapen de laatste nacht. Maar ik dus wel), ik niet echt droevig ben. Misschien omdat ze niet echt mijn type mensen zijn -hoe graag ik hen ondertussen ook zie- of omdat ik het me nog niet realiseer, of omdat ze sowieso door míjn vertrek steeds minder deel uit maakten van mijn dagelijks leven... Maar verdriet heb ik er niet om. Het was mooi. Tijd voor een andere tijd.

-verder: nu ik eindelijk van een reeksje examens verlost ben, ga ik de drukke-dagen-tijd in. Zoals vandaag: stage/les/seminarie gehad van 8u30 tot 6u00 zonder pauze. Eten was door tussen twee lessen door snel een pincho (klein broodje, hapje) te gaan halen en dat dan in de les op te eten. Te laat gekomen in de farma-les omdat ik te lang bleef hangen in de psychiatrie-stage. Al was dat ook wel mijn schuld: had me gewoon sneller moeten realiseren hoe laat het was en een consultatie minder horen te volgen. Maar interessant is het wel...
Gelukkig maar voor 2 weken zo druk, erna een stageloze week (dan begin ik pas om 13u, die weken... Heeeemels is dat. Dan kan je én uitslapen én studeren... Al zal er van dat studeren die bepaalde week wat minder in huis komen wegens de aanwezigheid van een aangenaam persoontje: veeeeerleee). Dan semana sancta (mijn 1week lange paasvakantie) en dan de woensdag erna alweer examen. En dan twee weken later alweer examen... Dat alles met stages en lessen en seminaries...
ppfff... de geneeskundestudenten hier hebben niet echt hetzelfde leventje als de andere erasmussers... Het ware mooi geweest.
Soit. Ik leer veel bij, heb een boel nieuwe vrienden, zie een hoop dingen in andere perspectieven, realiseer me dat "Europeaan zijn" misschien een eenheid is als je op reis bent in India, maar dat er toch nog een boel onderlinge verschillen zijn... Dat iedereen het een beetje belachelijk vindt dat er zo veel onderlinge verschillen zijn tussen omze verschillende landsdelen (en ze hebben wel een beetje gelijk, me dunkt), dat...
Boeiende dingen, dus.

-verder weinig nieuws...
volgend weekend komen mama en meter op bezoek, en ik vermoed dat mijn kotgenoten denken dat ik een enorm mamaskindje ben, zo hard kijk ik ernaar uit...

pom-pom-pom...
ik ga naar huis.
Een bad.
Een beetje eten (njammie)
en vroeg in bed

verhuisd

Twee weken woon ik er al, op de achtste verdieping... (vanaf nu ga ik ook naar beneden met de lift. Bij 5 verdiepingen werd ik niet draaiierig, maar bij 8 wel)

En ik ben het al ferm gewend. Het zou weer ferm aanpassen worden, als ik nu terug naar La Lila moest.

Het toekomen was hemels. Samen met Nico, want er was toch meer achtergebleven dan ik dacht. De deur van de kamer open: BALLONNEN! en chocolaatjes op de schappen. Leuk-leuk-leuk.
Ik voelde me direct welkom, en dat betekende heel wat voor me... (Ik was een beetje onzeker toegekomen, eigenlijk. Dat lazen jullie al in het vorige bericht)

Het appartement: twee badkamers, een keuken, een woonkamer, drie slaapkamers. Zoals het hoort op een 3persoonsappartement (Hoewel de twee badkamers een luxe zijn). Allemaal niet-rokers (dat was de enige voorwaarde waaraan ik moest voldoen... Want Siri en Aisling hadden een beetje moeite met de verslaving van Giulia, mijn voorgangster.) Dat betekent: je kleren gewoon in de woonkamer kunnen laten drogen, minder astma-opstoten, geen ontbijt met een doordringend geurtje dat erop wijst dat er dichtbij een volle asbak staat... Leuk!

In La Lila zijn de twee Italiaanse meisjes op dieet. Niet dat ze niet meer snoepen, hoor. Alleen veel bedekter, stiekemer. Uitkomen voor het feit dat je eet, dat hoort niet. Toekomen op het nieuwe appartement, waar zowel Siri als Aisling midden in de blok bijna leefden op chocolade -en daar ook voor uitkwamen- was een hele verademing... Ineens veel minder op de vingers gekeken als je eet. Een leuk gevoel.

Vorig weekend Nele en Hanne op bezoek. Ik voelde me opeens op reis in eigen stad... Leuk-leuk-leuk.
Blij dat zij zich nu iets kunnen inbeelden wanneer ik praat over de salsa-lessen bij Sebastiaan (al was er deze week wel extreem-weinig volk door het verjaardagsfeestje van Stephane in La Lila), blij dat zij weten hoe Siri lacht, en hoe Aisling eruit ziet als ze zich opdoet. Dat ze weten dat het hier fel kan regenen (tem gisteren nog regen gehad, vandaag komt de zon erdoor), dat er een boel standbeelden staan, dat de stad proper is, dat ik ook nog niet overal écht mijn weg ken maar wel bijna overal, dat de chocolate hier nogal varieert van kwaliteit, hoe LaLila eruit ziet, en hoe ik daar leefde... Welke kleur mijn kamer daar had, en hoe ze kettingroken...

Ineens zijn mijn twee werelden geen twee werelden, maar een beetje één grote wereld. Mijn leven in België en mijn leven in Spanje. Mijn vrienden hier zullen zich beter kunnen voorstellen wie Hanne en Nele zijn, en hoe het Nederlands klinkt. Cool.

Op zaterdagavond een verjaardagsfeestje. Of een moving-in-feestje. Of gewoon een excuus voor Aisling en Siri die al lang een feestje wilden geven. Soit. Een feestje, dus.
Het toonde prachtig de dualiteit van mijn leven hier aan: Ik heb twee groepen vrienden. En had dus twee feestjes na elkaar.
Eén groep kwam toe rond een uur of 10-11. Rustig bij elkaar, babbelen. Cadeautjes opendoen. Een drankje, geen sigaret. En nog babbelen. Leuk van sfeer.
Tegen 12-1 uur vertrokken ze naar huis: moe van net-uit-examens, of moe-van-tijdens-examens, of gewoon zin-om-naar-huis.
Tegen 1 uur kwam de tweede groep toe. In grote bende, een man of 20, denkik. La Lila. En aanhangsels. Grappig, allemaal. Een drankje, een knuffel, een babbel. Een sigaret, en lach, een cadeautje. En ook leuk van sfeer. Helemaal anders, maar ik genoot evenzeer.

Nele en Hanne hebben bewezen dat het slimme meiden zijn: ondanks nog een basisspaans, verstonden ze zowat alles (applaus) en gaven zelfs nu en dan een antwoord in het Spaans... Maar met dat mijn nieuwe kotgenoten allebei veel beter Engels spreken dan Spaans (hoewel hun Spaans gezien de erasmusnormen goed is), werd er vooral in het Engels gecommuniceerd... En ik was blij te zien dat ik er niet altijd tussen hoefde te staan om te babbelen... (met dank aan de sociale vaardigheden van hanne en nele. :-D)

Ondertussen is de rust weergekeerd... Heb een allergieopstoot overgehouden aan mijn ietwat slordig omgaan met het kuisprogramma, maar daar geraak ik wel weer door. En tussen het snotteren en niezen door, is het blokken geblazen: maandag examen met het vijfde jaar. Dat lijkt nog even, maar er zijn stages en lessen en werkzittingen... man-man-man...
Maar ik kan het, geloof ik. Zo hier en daar wat details aanvullen, en in de tweede helft van de cursus ook nog grotere gaten. Maar ik geloof dat ik er nu ongeveer genoeg van kan om te slagen... Hoewel dat nog niet zo evident zal zijn: ik heb een 7,5 (op 10) nodig om te slagen... Nog even op de tanden bijten, dus...

verhuis!

deze middag verhuis ik mijn spullen. Of toch het overgrote deel.
Giulia veranderde het ik-geef-je-mijn-kamer-moment
wat ik niet erg vind,
maar 't had wel praktisch geweest als ze het me had gezegd...
Dus is het nu alleen nog maar dingen -boeken, en ander prut-
en volg ikzelf -met mijn donsdeken- dinsdag of woensdag.

het langverwachte adres
-papa geloofde al niet meer dat het nog zou komen-

Arturo Alvares Buylla 1, 8C
33005 Oviedo

(let op: ook de postcode is veranderd)

Post is altijd welkom! :-)

verder weinig nieuws onder de zon.
de weekdagen worden al langsom meer alleen school
(stages in voormiddag, daarna les, daarna seminaries, en daarna blokken.)
en dit weekend wordt vooral afscheid-nemen-van.
Het is vreemd,
want het is een keuze die ik zelf maak.
Mijn kotgenoten weten niet goed hoe zich te gedragen,
en ik ook niet.
Maar we amuseren ons, en weten dat we elkaar graag zien
-ondanks mijn keuze hen achter te laten-

Gisteren met z'n allen (behalve stephane die op één of andere manier erin geslaagd was om 9u 's avonds al zo dronken te zijn dat-ie niet meer op zijn benen kon staan) in een sidrería gaan eten, en ons echt geamuseerd.
Piso La Lila... 't is me er ééntje... :-)
Ik kom hier zeker nog vaak langs...

Maar tegelijk kijk ik uit naar een plek hebben om rust te zoeken. En plek waar je weet dat je in je bed kan, als je dat graag wil. Een plek waar het niet normaal is dat er overal bloem ligt na een bloemgevecht van vier dagen terug (is echt een vuiligheid). Waar de afwas wordt gedaan, waar er minder vaak schimmel op appelsienen-in-de-kast staat... Waar er geen schimmel in de douche hangt, waar je maar met 3 een wasmachine moet delen...

ik verhuis,
en voel me een beetje verloren.
gevangen tussen twee werelden.
want siri is nog niet mijn kotgenote,
maar ook la lila is niet meer echt mijn thuis...

over de aap en de mouw

ik loop al enkele dagen wat minder... Hoewel ik eigenlijk niet echt iets anders gedaan heb, heb ik vorig weekend op twee dagen evenveel geblokt als ik op één dag zou willen blokken. Vorige week ook zonder veel fut naar de les. De eerste dansles van het nieuwe semester gemist wegens “geen fut om ernaartoe te gaan”. (De volgende door een nefrologie-seminarie)
Ik liep er vervelend door: mijn dagelijks leven kostte me veel te veel energie, en ik was niet tevreden met wat ik gedaan kreeg... Maakte me zorgen over de periode die komt -veel examens, man. In combinatie met dagen van 's ochtends vroeg stage tot 's avonds laat seminaries, en ertussen les-, maar slaagde er niet in mezelf te motiveren vooruit te blokken voor die examens.
Hoopte gisterenavond stiekem dat ik de volgende ochtend niet meer zou wakker worden, dat er heel eventjes pauze was in mijn leven. Want je kan alles even opzij schuiven: een paar uren blokken, maar daarna ook zitten babbelen met kotgenoten. Of fietsen, maar even pauze nemen bij een drinkfonteintje. Of les volgen en weten dat het erna wel weer over is… Maar leven is daar zo’n uitzondering op. Je kán niet even op de pauzeknop duwen…

Tot ik vandaag om 5 uur besliste dat ik ziek was. Het gevecht opgegeven. Ervoor dacht ik echt dat ik alleen moe en lui liep...
Bij het toekomen in mijn kamer, merkte ik nochtans dat het klopte: een paar kousen in mijn bed -ik slaap nooit met kousen, maar die nacht dus belijkbaar wel-, de paracetamol op het nachtkastje, naast de puffers.
Ineens een plaats gegeven aan de buikpijn die me zo nu en dan overviel vorig weekend...
“Nu komt de aap uit de mouw”, dacht ik. Vandáár het verlies van levenslust, vandáár de futloosheid…

Ergens wel blij dat het nu een plaats heeft, mijn niet-lekker-voelen. Het moment dat je ziek bent, weet je dat het weer overgaat.
Maar in mijn bed daarnet gemerkt dat ik echt ziek ben: De koortsthermometer geeft 38,6 aan. Zal er dus nog wel een paar dagen aan hangen.

Nou, mijn pauze heb ik in ieder geval. Of ik nu echt blij ben dat ik de interessantste week stages mis (De arts stelt ons vragen, geeft ons opdrachten, en doet ons oefenen. We leren veel bij), weet ik nog zo niet. En dat verplichte seminarie van morgen… Er zijn maar twee urologie-seminaries, en ik mis er al één… Daar gaat mijn haal-je-punten-wat-op. (dat is enkel het geval als je àlle seminaries gevolgd hebt). En het farmacologieseminarie van donderdag had ik zelfs al voorbereid. Hoe ga ik weten of mijn oplossingen volledig zijn?
-nou. Nu alleen maar ziek. Oplossen van problemen is voor erna-

terug!

Ben dus terug, hier in Spanje, en ook terug in blog-land.

Het leven is hier snel weer normaal.
De eerste dagen wat vreemd
(niet meer echt gewend in zo'n vuil huis te wonen,
of de hele tijd andere talen te spreken,
en het sociaal-leven had toch ook een dag of 2 nodig om terug op gang te geraken)
maar nu weer als-altijd.

Al is er één ding echt anders:
ik heb beslist te veranderen van kot, ergens in februari.
Het leven hier is wervelend, en ik zie mijn kotgenoten echt graag.
maar het is niet compatibel met slagen-voor-examens
of een goede gezondheid...
En beslist dat dat wel belangrijke dingen zijn.
(Temeer dat mijn punten voor de examens nu
bepalend gaan zijn of ik later al dan niet een specialisme mag kiezen.
En dat geen-herexamens een voorwaarde zijn om in het zesde jaar in Latijns-Amerika 3 maanden stage te mogen lopen)
Sommige van mijn kotgenoten zijn nog aan het lobbyen om te blijven,
maar ik doe mijn best het been stijf te houden.
(wel een voordeel dat ik al een kamer op het oog heb bij een vriendin.
zij studeert burgelijk ingenieur - optie chemie, en heeft dus ook een boel werk,
en ze wonen maar met 3, en feesten wel, maar dan vooral buitenshuis)

verder:
gelukkig nieuwjaar voor iedereen

aan de mensen die ik gezien heb: tof! heb ik echt van genoten, al was het soms een beetje kort...
aan de mensen die ik niet gezien heb: een dikke zoen (en hele dikke) en tot in de zomer, he!


zoenen
karen

penisprothese

ik weet het, een minder-proper onderwerp
maar ik kan het niet laten
Interpreteer het maar als gebeten-door-mijn-vak

Deze week prácticas Urología
Tijdens de consultaties
komt een man langs.
En vertelt dat hij last heeft met plassen
-niet zo zeldzaam op urologie-
en dat hij al 10 jaar die prothese heeft.

Ik, stilletjes op mijn stoeltje,
vraag me af welke prothese invloed zou kunnen hebben op plassen.
Want een heupprothese zit daar écht te ver van.
Tot verder in het gesprek blijkt dat het over een penisprothese gaat.

Sommige mensen vinden het misschien gek dat ik niet wist dat dat bestond
maar ik ben zeker dat er ook nog andere zijn die en nog nooit van hoorden.
Dus: bij deze de uitleg:

in de penis zitten twee cilindertjes,
die verbonden zijn met een pompje dat in het scrotum zit,
wat op zijn beurt verbonden is met een reservoir dat naast je urineblaas zit.
Van buitenuit zie je niet rechtstreeks iets van de prothese
-de penis heeft misschien een beetje een rigiedere vorm-
maar: een doorgedreven impotentieprobleem wordt met stijl opgelost:
door een paar keer het scrotum samen te duwen,
krijgt de man in kwestie een erectie.
Via een ander duwsysteempje kan die ook weer ongedaan gemaakt worden.

Fantastisch, toch?