onverwachte vakantie

niet echt natuurlijk, maar het contrast is groot:
vorige week zware dagen. van 9 tot 6, meestal geen pauze. Eten tussen twee lessen door, snel naar binnen schrokken van een klein broodje (pincho) in de 5 minuten lerarenwissel.
Boeiend, dat wel. Stages psychiatrie, waar ik niet alleen bijleerde over de "speciale gevallen" (schizofrenie, mensen met een trastorno obsesivo-compulsivo), maar eigenlijk over het leven zelf.
Over wat een mens kan dragen, en wanneer het niet meer kan.
Over hoe scheven gezinssituaties jongeren onderuit kunnen helpen.
Over hoe sommige mensen sneller neigen tot barsten en echt minder kunnen dragen dan anderen.
Over hoe een depressie/drankprobleem niet alleen voor problemen zorgt voor de patiënte zelf, maar ook voor haar dochter, en kleinzoon... En dan vooral voor de onderlinge relatie... Wat dan weer het genezingsproces van de depressie eerder achteruit helpt...
(Maar zou jij je 5jarig kind nog eens achterlaten bij je moeder als je hem bij het ophalen hoort zeggen dat "oma op bed ligt en zegt dat ze dood wil"?)
Over kleine gevoeligheden van een moeder die eigenlijk niet meer wil dat haar 16jarige zoon terug bij haar komt wonen, maar haar toch niet gepasseerd wil voelen als het over die zoon gaat... Want ze is toch de moeder...
Over mensen. Over intermenselijke relaties.
Over wat kan en wat niet kan
Over wat lukt en wat niet lukt.

Mooi.


Deze week plotsklaps veel minder les. Geen stages in de voormiddag, geen verplichte seminaries in de namiddag. Zo'n abrupt en groot verschil dat ik in vakantiesfeer kom.
Veerle is hier, en ook dat helpt. Want zij is op reis, en zo voelt het ook een beetje voor mij.
Een dag naar zee gaan wandelen, en ondanks slechtgekozen strand (slechte aanrader van het toeristisch bureau) wel genoten. Van het zicht, de geur, de geluiden...
Geluk gehad, bleek achteraf, want in Oviedo was het uuuren eerder beginnen regenen.

Verder ook eens naar het theater geweest. Was amateurtheater en het was eraan te zien. Heel fel het typische "schooltoneelniveau". Maar ik heb genoten. Met momenten echt grappig, en 't is nog goed voor ons Spaans...

Nog leuk aan een stageloze week is dat ik eindelijk net als alle erasmussers me 's avonds geen zorgen hoor te maken over vroeg-opstaan (madrugar) en dat lang-babbelen iets "slechts" zou kunnen zijn. Veerle en ik babbelen en babbelen en babbelen... en genieten :-)

Deze avond een etentje met een aantal vrienden, bij mij thuis. Ik ben al een beetje zenuwachtig. Want het zou moeten lekker zijn. Maar de chocomousse was lekker gisteren, dus ik heb het volste vertrouwen dat veerle en ik er wel weer in slagen het eiwit en de room omhoog te krijgen.
Een boel mensen die niet kunnen komen door examens of andere aangelegenheden, maar ik heb bedacht dat wachten-tot-iedereen-kan utopisch is. En ik voel me echt een beetje vreemd tov Michal, Aurélie en Cristina (resp Duitsland, België-Wallonië, Madrid) dat ik daar al zo vaak meeat. En me realiserend dat het er bij mij nog nooit van kwam omdat ik steeds maar uitstelde tot een "beter moment"...
Bij deze dus: deze avond.
Tof.
En ik ben benieuwd.