"Heb jij ook een soort paasvakantie gehad?", komt er wel eens. Of "Qué tal la semana sancta?" En iedereen hoopt op een spectaculair antwoord: want een student in een ander land, die moet wel spectaculaire dingen doen.
Ik moet jullie ontgoochelen: mijn semana sancta (ik had enkel jullie eerste week vrij) was rustig. En studie-achtig. Op 11 april had ik een examen, dus heb ik bijna alle tijd daarin gestoken.
Terwijl vrienden hier ofwel op reis gingen (met Barcelona als absolute favoriet) ofwel thuis de mama een knuffel gingen geven, zat ik op mijn kamertje, omringd door boeken. Stapels boeken. Want er is het schrift waarin ik noteerde, en een boek dat op hetzelfde onderwerp openligt (tumoren van de dunne darm bvb. Want hoewel zeldzaam bestaan die ook). Dat boek vermeldt het "carcinoid syndroom" waardoor er nog een ander boek openligt op die ellende. Het medisch woordenboek wordt bijna vaker geraadpleegd dan de eigenlijke stof, en ook mijn Spaans-Nederlands prismaatje ligt niet ver weg.
Vreemd hoe je studerend in een eigen wereldje begint te leven. Je kamer wordt je leefruimte, waar je slechts heel zelden uitkomt... (Met je boeken als beste vrienden... -Bavolingers, jullie horen aan een leerkracht Nederlands te denken-)
Achteraf een goed examen gemaakt, dus 't was het wel waard...
woensdag, mei 09, 2007
donderdag, april 05, 2007
Eén dagje skiën (1e zaterdag vd paasvakantie)
Vóór de paasvakantie (één weekje maar, hier) wist ik het niet zo goed… Mijn enige moment op het jaar waarin ik een beetje kon reizen in dit vreemde land, maar anderzijds lag ook dit moment aan sterke banden: de woensdag na de vakantie een examen.
Mee met Valérie en Marie kon ik dus niet, hoewel hun project van een stuk Camino de Santiago de Compostela te stappen me wel aansprak.
Naar huis wilde ik ook niet: te kort, te veel stress (met dat examen dat erbij zat) en die ene kans om híer eens een beetje te reizen.
Het plan om met Siri een aantal dagen naar Andalucía te trekken, viel in het water door veranderende plannen van haar ouders.
Iedereen die ik kende ging naar huis of trok voor lang ver weg: acht dagen Barcelona bijvoorbeeld. Maar zoveel vrijheid kon ik me niet permitteren, met dat digestivo-examen voor de deur.
Mee met Valérie en Marie kon ik dus niet, hoewel hun project van een stuk Camino de Santiago de Compostela te stappen me wel aansprak.
Naar huis wilde ik ook niet: te kort, te veel stress (met dat examen dat erbij zat) en die ene kans om híer eens een beetje te reizen.
Het plan om met Siri een aantal dagen naar Andalucía te trekken, viel in het water door veranderende plannen van haar ouders.
Iedereen die ik kende ging naar huis of trok voor lang ver weg: acht dagen Barcelona bijvoorbeeld. Maar zoveel vrijheid kon ik me niet permitteren, met dat digestivo-examen voor de deur.
Tot Aurélie langskwam en bleek dat ook zij nog niet echt iets te doen had in het begin van de paasvakantie. We zouden dan samen een paar daagjes reizen. Eerst nog niet beslist waarheen, later bedacht dat we de prachtkans dat er nu nog sneeuw ligt niet mochten laten liggen. Want zowel zij als ik hadden daar eerder geen tijd voor gehad. Een Belgische geneeskunde erasmus, weet u wel. (In Duitsland kan je er heel gemakkelijk voor kiezen gewoon wat minder vakken te doen. Zo ook in Oostenrijk. En andere richtingen, die hebben buiten de examenperiodes geen examens) Maar dan kwam de paasvakantie daar zo snel aangehold. En realiseerden we allebei dat we eigenlijk wel eerst een rustige Oviedodag hadden (kwestie van ook eens lekker uit te kunnen gaan de avond ervoor) ipv het allemaal rush-rush voor te bereiden.
De driedaagse van vrijdag-zaterdag-zondag werd een ééndaagse van zaterdag, met de eventuele optie om er zondag bij te nemen.
Donderdag, de laatste dag van het tweede trimester, dus met z’n allen naar de Fiesta van Medicina. (Niet zonder eerst nog eens te gaan dansen in de Divino, superchulo. Ben daar zelfs de mensen van mijn dansles tegen ’t lijf gelopen. Eventjes mijn eigen vrienden ontvlucht en met hen mee andere kleine danscafeetjes ontdekt. Superleuk. Ik had het nooit kunnen denken, maar alle momenten die ik hier al gedanst heb, zijn supertof geweest…) Op vrijdag uitgeslapen, en met een fris hoofd alle mogelijkheden opgezocht. (verschillende skigebieden, de busuren,…) Guacamole gemaakt (ik word er goed in) voor het een-hapje-en-een-drankje bij Cristina die avond. Siri geholpen bij de grote boodschappen (Haar ouders zijn op bezoek deze week, en dat wilde ze een beetje voorbereiden). Kortom, een rustige allerlei-dag.
Om dan op zaterdag vroeg-vroeg op te staan, de bus vertrok al om kwart voor 8. (Het piekte toch een beetje. Het hapje-en-drankje was meer uitgelopen dan gepland, de avond ervoor.) Rond 9 uur al in Pájares, tegen half 10 klaar met latten en al om er helemaal voor te gaan. Met het typische oei-dit-is-lang-geleden-gevoel het heuveltje af naar beneden naar de skilift. Een stoeltjeslift… Kou-kou-kou. Ik heb nog nooit zo’n kou gehad tijdens het skiën. De liftjes zelf helemaal vol stukken ijs, vormgegeven door de snijdende wind. Hoe hoger we kwamen, hoe meer we in elkaar doken, en hoe minder we zagen. Witte mist, witte sneeuw, witte lucht. Vreemd is dat. Ineens is alles om je heen wit. Geen idee hoe diep de afgrond onder je is. Een zielige 2 meter? Of 10? Heel zeker iets ertussen, maar het doet raar. Er is een strip van Kiekeboe waarin Konstantinopel ineens in het complete ijle terechtkomt. Alles om hem heen wit. Ik heb aan hem moeten denken. (Eén van de Vantommekes zou moeten weten uit welke strip dat is. Niet?)
Waar ik op de lift vooral last had van de koude (doet echt pijn aan je vingers… Als ik nog eens ga, koop ik toch eens betere handschoenen dan die hele duntjes van een euro uit Bolivië), had ik op de piste zelf vooral last van de ontbrekende zichtbaarheid. Niet weten hoe steil de piste is, noch hoe steil ze wordt. Weten dat je een ijsplek pas zal zien als je met beide benen in de lucht ligt. Ik kon er echt niet mee om. Waar het Aurélie stoorde, maar niet écht hinderde in het genieten van het skiën, werd ik plots op momenten een bang vogeltje. (ja, ik! Voor mij was het ook vreemd, hoor) Al heb ik later die dag de link wel gelegd. Eén keer was ik nog in de bergen, zonder te kunnen zien waar ik mijn voeten zette. Zonder enige zekerheid over de ondergrond onder mijn voeten. Het was donker toen, niet mistig. Maar de essentie is dezelfde. Het is tweeënhalf jaar geleden, maar ik doe nu nog af en toe een dankgebedje dat ik er toen goed ben uitgekomen. Met niks van blijvende schade. Alleen een angst voor onbekende-ondergrond-op-hellingen. Maar daar kan ik mee leven.
We hoopten dat de dag klaarheid zou brengen, maar niets was minder waar. Het zichtbare stukje onderaan de piste werd steeds korter, tot we zelfs ter hoogte van het begin van de lift helemaal geen steek voor ogen zagen. Als het dan later ook begon te sneeuwen, was het helemaal ok: de striemende sneeuw in je gezicht, de mist… Een ervaring die ik niet snel vergeet…
Hoewel ik ook moeite had met die sneeuw in mijn gezicht –ondanks pogingen mijn sjaal voor mijn gezicht te slaan, voelde ik ze striemen. En zag ik steeds minder, door de sneeuw die tegen mijn zonnebril bleef kleven-, had ik deze keer minder moeite dan Aurélie: ik was op z’n minst zeker van de ondergrond: verse sneeuw! Daarop val je niet zo gemakkelijk… En áls je valt, is het toch lekker zacht… Mijn zelfvertrouwen teruggevonden, en Aurélie naar beneden geloodst.
Jammer dat de sneeuw zoveel mensen deed benedenblijven. Ik vond het niet verantwoord naar boven te trekken als we de enige waren én er was veel te veel mist én het sneeuwde doodhard. (Ik heb mezelf ooit beloofd niet meer in van die onverantwoorde situaties te komen J En hoewel ik niet zeker ben of dat wel altijd zal lukken, ik doe mijn best) We zijn dus wat beneden blijven skiën, op een kort pannenkoekenlift-pistetje. En ons superhard geamuseerd, nog. Hoewel dat niet écht skiën is, oefen je toch je vaardigheden op je latten, en krijg je eens de mogelijkheid het achteruitskiën onder de knie te krijgen.
Jammer dat de sneeuw zoveel mensen deed benedenblijven. Ik vond het niet verantwoord naar boven te trekken als we de enige waren én er was veel te veel mist én het sneeuwde doodhard. (Ik heb mezelf ooit beloofd niet meer in van die onverantwoorde situaties te komen J En hoewel ik niet zeker ben of dat wel altijd zal lukken, ik doe mijn best) We zijn dus wat beneden blijven skiën, op een kort pannenkoekenlift-pistetje. En ons superhard geamuseerd, nog. Hoewel dat niet écht skiën is, oefen je toch je vaardigheden op je latten, en krijg je eens de mogelijkheid het achteruitskiën onder de knie te krijgen.
Door de slechte weersomstandigheden al snel beslist dat één dagje wel voldoende was. We hebben genoten van onze dag, ik vermoed dat we er nog nu en dan eens naar gaan verwijzen, maar het was goed geweest. Nog een sneeuwman gemaakt in de verse sneeuw. (correctie: sneeuwvrouw. Ze had borsten), en dan terug de bus op. Tegen 6 uur waren we terug in Oviedo. Daar was ik blij om, want daarmee kon ik nog mee naar de cinema met Laura en Miguel…
Op de foto’s:
Aurelie op de piste, op een splitsing. Eén van de weinige plaatsen met iets van referentiepunten. Meestal was er niets in de aard van dat hekken te zien. Mensen waren niet zichtbaar als ze niet dichter dan 10 meter waren. Meestal voel je je helemaal alleen in de weidse sneeuwvlaktes, al merk je dan ineens dat er superdichtbij een groepje skiërs of snowboarders stond/zat uit te rusten
Ik, trots, met onze sneeuwvrouw. Leuk. De sneeuw plakte niet écht goed (want rollen ging niet) maar wel goed genoeg om veel plezier te beleven tijdens ons laatste uurtje in de sneeuw)
maandag, april 02, 2007
foto's bezoek
Mijn mama,
Langs de noordkust van Spanje...Leuk. Met de auto de langs de kust gereden, en ineens deze baai ontdekt... Genoten van het zonnetje. (Gelukkig maar, want nu is het al twee weken vooral regen)
Meter,
de kathedraal aan het observeren.
(maar die staat dus niet op de foto, he)
Veerle,
in het Parque San Francisco
(ook al een snelle madam)
Veel nieuws hoort daar niet bij:
het deed deugd Nederlands te spreken en bij mensen te zijn die me al langer kennen dan 6 maanden. Bij mensen die me hebben weten groeien, die niet alleen weten wie ik ben, maar ook wie ik was. En dat laatste heeft een grote invloed op het eerste.
dinsdag, maart 27, 2007
onverwachte vakantie
niet echt natuurlijk, maar het contrast is groot:
vorige week zware dagen. van 9 tot 6, meestal geen pauze. Eten tussen twee lessen door, snel naar binnen schrokken van een klein broodje (pincho) in de 5 minuten lerarenwissel.
Boeiend, dat wel. Stages psychiatrie, waar ik niet alleen bijleerde over de "speciale gevallen" (schizofrenie, mensen met een trastorno obsesivo-compulsivo), maar eigenlijk over het leven zelf.
Over wat een mens kan dragen, en wanneer het niet meer kan.
Over hoe scheven gezinssituaties jongeren onderuit kunnen helpen.
Over hoe sommige mensen sneller neigen tot barsten en echt minder kunnen dragen dan anderen.
Over hoe een depressie/drankprobleem niet alleen voor problemen zorgt voor de patiënte zelf, maar ook voor haar dochter, en kleinzoon... En dan vooral voor de onderlinge relatie... Wat dan weer het genezingsproces van de depressie eerder achteruit helpt...
(Maar zou jij je 5jarig kind nog eens achterlaten bij je moeder als je hem bij het ophalen hoort zeggen dat "oma op bed ligt en zegt dat ze dood wil"?)
Over kleine gevoeligheden van een moeder die eigenlijk niet meer wil dat haar 16jarige zoon terug bij haar komt wonen, maar haar toch niet gepasseerd wil voelen als het over die zoon gaat... Want ze is toch de moeder...
Over mensen. Over intermenselijke relaties.
Over wat kan en wat niet kan
Over wat lukt en wat niet lukt.
Mooi.
Deze week plotsklaps veel minder les. Geen stages in de voormiddag, geen verplichte seminaries in de namiddag. Zo'n abrupt en groot verschil dat ik in vakantiesfeer kom.
Veerle is hier, en ook dat helpt. Want zij is op reis, en zo voelt het ook een beetje voor mij.
Een dag naar zee gaan wandelen, en ondanks slechtgekozen strand (slechte aanrader van het toeristisch bureau) wel genoten. Van het zicht, de geur, de geluiden...
Geluk gehad, bleek achteraf, want in Oviedo was het uuuren eerder beginnen regenen.
Verder ook eens naar het theater geweest. Was amateurtheater en het was eraan te zien. Heel fel het typische "schooltoneelniveau". Maar ik heb genoten. Met momenten echt grappig, en 't is nog goed voor ons Spaans...
Nog leuk aan een stageloze week is dat ik eindelijk net als alle erasmussers me 's avonds geen zorgen hoor te maken over vroeg-opstaan (madrugar) en dat lang-babbelen iets "slechts" zou kunnen zijn. Veerle en ik babbelen en babbelen en babbelen... en genieten :-)
Deze avond een etentje met een aantal vrienden, bij mij thuis. Ik ben al een beetje zenuwachtig. Want het zou moeten lekker zijn. Maar de chocomousse was lekker gisteren, dus ik heb het volste vertrouwen dat veerle en ik er wel weer in slagen het eiwit en de room omhoog te krijgen.
Een boel mensen die niet kunnen komen door examens of andere aangelegenheden, maar ik heb bedacht dat wachten-tot-iedereen-kan utopisch is. En ik voel me echt een beetje vreemd tov Michal, Aurélie en Cristina (resp Duitsland, België-Wallonië, Madrid) dat ik daar al zo vaak meeat. En me realiserend dat het er bij mij nog nooit van kwam omdat ik steeds maar uitstelde tot een "beter moment"...
Bij deze dus: deze avond.
Tof.
En ik ben benieuwd.
vorige week zware dagen. van 9 tot 6, meestal geen pauze. Eten tussen twee lessen door, snel naar binnen schrokken van een klein broodje (pincho) in de 5 minuten lerarenwissel.
Boeiend, dat wel. Stages psychiatrie, waar ik niet alleen bijleerde over de "speciale gevallen" (schizofrenie, mensen met een trastorno obsesivo-compulsivo), maar eigenlijk over het leven zelf.
Over wat een mens kan dragen, en wanneer het niet meer kan.
Over hoe scheven gezinssituaties jongeren onderuit kunnen helpen.
Over hoe sommige mensen sneller neigen tot barsten en echt minder kunnen dragen dan anderen.
Over hoe een depressie/drankprobleem niet alleen voor problemen zorgt voor de patiënte zelf, maar ook voor haar dochter, en kleinzoon... En dan vooral voor de onderlinge relatie... Wat dan weer het genezingsproces van de depressie eerder achteruit helpt...
(Maar zou jij je 5jarig kind nog eens achterlaten bij je moeder als je hem bij het ophalen hoort zeggen dat "oma op bed ligt en zegt dat ze dood wil"?)
Over kleine gevoeligheden van een moeder die eigenlijk niet meer wil dat haar 16jarige zoon terug bij haar komt wonen, maar haar toch niet gepasseerd wil voelen als het over die zoon gaat... Want ze is toch de moeder...
Over mensen. Over intermenselijke relaties.
Over wat kan en wat niet kan
Over wat lukt en wat niet lukt.
Mooi.
Deze week plotsklaps veel minder les. Geen stages in de voormiddag, geen verplichte seminaries in de namiddag. Zo'n abrupt en groot verschil dat ik in vakantiesfeer kom.
Veerle is hier, en ook dat helpt. Want zij is op reis, en zo voelt het ook een beetje voor mij.
Een dag naar zee gaan wandelen, en ondanks slechtgekozen strand (slechte aanrader van het toeristisch bureau) wel genoten. Van het zicht, de geur, de geluiden...
Geluk gehad, bleek achteraf, want in Oviedo was het uuuren eerder beginnen regenen.
Verder ook eens naar het theater geweest. Was amateurtheater en het was eraan te zien. Heel fel het typische "schooltoneelniveau". Maar ik heb genoten. Met momenten echt grappig, en 't is nog goed voor ons Spaans...
Nog leuk aan een stageloze week is dat ik eindelijk net als alle erasmussers me 's avonds geen zorgen hoor te maken over vroeg-opstaan (madrugar) en dat lang-babbelen iets "slechts" zou kunnen zijn. Veerle en ik babbelen en babbelen en babbelen... en genieten :-)
Deze avond een etentje met een aantal vrienden, bij mij thuis. Ik ben al een beetje zenuwachtig. Want het zou moeten lekker zijn. Maar de chocomousse was lekker gisteren, dus ik heb het volste vertrouwen dat veerle en ik er wel weer in slagen het eiwit en de room omhoog te krijgen.
Een boel mensen die niet kunnen komen door examens of andere aangelegenheden, maar ik heb bedacht dat wachten-tot-iedereen-kan utopisch is. En ik voel me echt een beetje vreemd tov Michal, Aurélie en Cristina (resp Duitsland, België-Wallonië, Madrid) dat ik daar al zo vaak meeat. En me realiserend dat het er bij mij nog nooit van kwam omdat ik steeds maar uitstelde tot een "beter moment"...
Bij deze dus: deze avond.
Tof.
En ik ben benieuwd.
dinsdag, maart 13, 2007
update
Hm.
"Verhuisd" heet mijn laatste bericht... en ik woon al meer dan een maand in Calle Arturo Alvarez Buylla... Ben het hier hopeloos aan het verwaarlozen. 'k zou mijn best-wel-talrijke examens kunnen aanhalen, in combinatie met een internetloos kot... Maar 't is dat ik het nooit heb voorgenomen op andere internettijd, realiseer ik me eigenlijk.
Ok. In het kort:
- examen gehad op 26 februari van Oftalmologie. Had ik heel flink heel goed voorbereid, maar de laatste dagen niet meer echt de fut gevonden om me op de laatste details te storten. En dus ondanks een goed voorbereide blok, slecht voorbereid naar het examen gegaan... Ben geslaagd, maar niet echt schitterend. Een 5,0 op 10. Dat is maar heel net geslaagd. Soit. Oftalmologie heeft me nooit echt geroepen, en Diana was apetrots dat ze een 5,0 had, en zij spreekt spaans... Dus misschien nog niet zo extreem slecht. Maar ik was wel ontevreden. Over het resultaat, en over mijn blokwerk, dat er een causaal verband mee heeft.
- op 2 maart was er een partieel examen van farmacologie: als je dat deel slaagde, hoefde het niet opnieuw. Partieel klinkt klein, maar het was veel. En veel details (jah, farma)... Dus toen ik in januari een week ziek viel, besliste ik al er niet voor te gaan. Eind februari-begin maart was al heel druk vóór ik over het partieel examen hoorde praten. Dus jah...
Ik heb wel meegedaan. Op aanraden van de professor, die vond dat ik toch eens moest kijken hoe de vragen eruit zagen. -Vóór ik met haar ging praten, twijfelde ik een beetje: ik wilde ook geen slechte indruk geven. Maar met dat zij aandrong...-
Het was nog leuk, dat examen maken. Boeiende vragen, zo hier en daar, en van de twee hoofdstukken die ik grondig gelezen had, kon ik toch de meeste vragen beantwoorden. Uiteindelijk 25 van de 64 vragen beantwoordt... Wat uiteraard veel te weinig is om te slagen (We hadden 38,4 punten nodig om te slagen. +1 voor een goed antwoord, - weetikveel voor een slecht antwoord), maar ik heb er wel iets uit geleerd. En daar ben ik blij om...
-op 12 maart (gisteren!) examen nefro-urologie. Uro was te gemakkelijk (voelde me een beetje bekocht: ik had bijlange niet zoveel moeten blokken... En toch ga ik niet écht veel punten hebben, want bij die multiple choice steken ze ook af en toe een paar van die onmogelijke dingen...), Nefro was zoals verwacht moeilijk. Maar ben wel tevreden naar buiten gewandeld. 'k Weet niet of ik hier in Spanje misschien een beetje te snel tevreden ben, maar ik hoop maar dat het een goed teken is.
-vorig weekend zijn de italiaanse meisjes naar huis vertrokken (heel vroeg op 11 maart. Naar la lila normen eigenlijk nog 10 maart: 7uur) Voor altijd. Al komen ze waarschijnlijk wel ergens in mei eens terug op bezoek. Maar toch. Het was vreemd...
Ook ik was uiteraard uitgenodigd op de twee afscheidsmalen (op vrijdag en op zaterdag), en ondanks mijn pre-examenstatus ben ik wel geweest: 't was mooi. Zij hadden voor ons allemaal een roze T-shirt gekocht en er "100% italiana/o" op gestift... Want roze T-shirts voor jongens... dat is Italia! :-) (check en ik kregen een meisjesversie)
Wij op onze beurt: een vlag en een paraplu met het typische blauw-met-geel van Asturias... Met onze commentaar op, uiteraard...
En wenen, wenen, wenen... Vreemd, hoor. Hun kamers leeghalen enzo...
Hm. La Lila zal wel helemaal anders zijn zonder hen. (Al zeggen Check en Nico dat ook over het ontbreken van mijn persoontje)
Ik moet heel eerlijk zeggen dat, hoewel ik genoten heb van de oprechte gevoelens die daar waren, en dat ik wel een beetje in de war was, toen ik de deur uitwandelde (zij waren niet echt van plan te slapen de laatste nacht. Maar ik dus wel), ik niet echt droevig ben. Misschien omdat ze niet echt mijn type mensen zijn -hoe graag ik hen ondertussen ook zie- of omdat ik het me nog niet realiseer, of omdat ze sowieso door míjn vertrek steeds minder deel uit maakten van mijn dagelijks leven... Maar verdriet heb ik er niet om. Het was mooi. Tijd voor een andere tijd.
-verder: nu ik eindelijk van een reeksje examens verlost ben, ga ik de drukke-dagen-tijd in. Zoals vandaag: stage/les/seminarie gehad van 8u30 tot 6u00 zonder pauze. Eten was door tussen twee lessen door snel een pincho (klein broodje, hapje) te gaan halen en dat dan in de les op te eten. Te laat gekomen in de farma-les omdat ik te lang bleef hangen in de psychiatrie-stage. Al was dat ook wel mijn schuld: had me gewoon sneller moeten realiseren hoe laat het was en een consultatie minder horen te volgen. Maar interessant is het wel...
Gelukkig maar voor 2 weken zo druk, erna een stageloze week (dan begin ik pas om 13u, die weken... Heeeemels is dat. Dan kan je én uitslapen én studeren... Al zal er van dat studeren die bepaalde week wat minder in huis komen wegens de aanwezigheid van een aangenaam persoontje: veeeeerleee). Dan semana sancta (mijn 1week lange paasvakantie) en dan de woensdag erna alweer examen. En dan twee weken later alweer examen... Dat alles met stages en lessen en seminaries...
ppfff... de geneeskundestudenten hier hebben niet echt hetzelfde leventje als de andere erasmussers... Het ware mooi geweest.
Soit. Ik leer veel bij, heb een boel nieuwe vrienden, zie een hoop dingen in andere perspectieven, realiseer me dat "Europeaan zijn" misschien een eenheid is als je op reis bent in India, maar dat er toch nog een boel onderlinge verschillen zijn... Dat iedereen het een beetje belachelijk vindt dat er zo veel onderlinge verschillen zijn tussen omze verschillende landsdelen (en ze hebben wel een beetje gelijk, me dunkt), dat...
Boeiende dingen, dus.
-verder weinig nieuws...
volgend weekend komen mama en meter op bezoek, en ik vermoed dat mijn kotgenoten denken dat ik een enorm mamaskindje ben, zo hard kijk ik ernaar uit...
pom-pom-pom...
ik ga naar huis.
Een bad.
Een beetje eten (njammie)
en vroeg in bed
"Verhuisd" heet mijn laatste bericht... en ik woon al meer dan een maand in Calle Arturo Alvarez Buylla... Ben het hier hopeloos aan het verwaarlozen. 'k zou mijn best-wel-talrijke examens kunnen aanhalen, in combinatie met een internetloos kot... Maar 't is dat ik het nooit heb voorgenomen op andere internettijd, realiseer ik me eigenlijk.
Ok. In het kort:
- examen gehad op 26 februari van Oftalmologie. Had ik heel flink heel goed voorbereid, maar de laatste dagen niet meer echt de fut gevonden om me op de laatste details te storten. En dus ondanks een goed voorbereide blok, slecht voorbereid naar het examen gegaan... Ben geslaagd, maar niet echt schitterend. Een 5,0 op 10. Dat is maar heel net geslaagd. Soit. Oftalmologie heeft me nooit echt geroepen, en Diana was apetrots dat ze een 5,0 had, en zij spreekt spaans... Dus misschien nog niet zo extreem slecht. Maar ik was wel ontevreden. Over het resultaat, en over mijn blokwerk, dat er een causaal verband mee heeft.
- op 2 maart was er een partieel examen van farmacologie: als je dat deel slaagde, hoefde het niet opnieuw. Partieel klinkt klein, maar het was veel. En veel details (jah, farma)... Dus toen ik in januari een week ziek viel, besliste ik al er niet voor te gaan. Eind februari-begin maart was al heel druk vóór ik over het partieel examen hoorde praten. Dus jah...
Ik heb wel meegedaan. Op aanraden van de professor, die vond dat ik toch eens moest kijken hoe de vragen eruit zagen. -Vóór ik met haar ging praten, twijfelde ik een beetje: ik wilde ook geen slechte indruk geven. Maar met dat zij aandrong...-
Het was nog leuk, dat examen maken. Boeiende vragen, zo hier en daar, en van de twee hoofdstukken die ik grondig gelezen had, kon ik toch de meeste vragen beantwoorden. Uiteindelijk 25 van de 64 vragen beantwoordt... Wat uiteraard veel te weinig is om te slagen (We hadden 38,4 punten nodig om te slagen. +1 voor een goed antwoord, - weetikveel voor een slecht antwoord), maar ik heb er wel iets uit geleerd. En daar ben ik blij om...
-op 12 maart (gisteren!) examen nefro-urologie. Uro was te gemakkelijk (voelde me een beetje bekocht: ik had bijlange niet zoveel moeten blokken... En toch ga ik niet écht veel punten hebben, want bij die multiple choice steken ze ook af en toe een paar van die onmogelijke dingen...), Nefro was zoals verwacht moeilijk. Maar ben wel tevreden naar buiten gewandeld. 'k Weet niet of ik hier in Spanje misschien een beetje te snel tevreden ben, maar ik hoop maar dat het een goed teken is.
-vorig weekend zijn de italiaanse meisjes naar huis vertrokken (heel vroeg op 11 maart. Naar la lila normen eigenlijk nog 10 maart: 7uur) Voor altijd. Al komen ze waarschijnlijk wel ergens in mei eens terug op bezoek. Maar toch. Het was vreemd...
Ook ik was uiteraard uitgenodigd op de twee afscheidsmalen (op vrijdag en op zaterdag), en ondanks mijn pre-examenstatus ben ik wel geweest: 't was mooi. Zij hadden voor ons allemaal een roze T-shirt gekocht en er "100% italiana/o" op gestift... Want roze T-shirts voor jongens... dat is Italia! :-) (check en ik kregen een meisjesversie)
Wij op onze beurt: een vlag en een paraplu met het typische blauw-met-geel van Asturias... Met onze commentaar op, uiteraard...
En wenen, wenen, wenen... Vreemd, hoor. Hun kamers leeghalen enzo...
Hm. La Lila zal wel helemaal anders zijn zonder hen. (Al zeggen Check en Nico dat ook over het ontbreken van mijn persoontje)
Ik moet heel eerlijk zeggen dat, hoewel ik genoten heb van de oprechte gevoelens die daar waren, en dat ik wel een beetje in de war was, toen ik de deur uitwandelde (zij waren niet echt van plan te slapen de laatste nacht. Maar ik dus wel), ik niet echt droevig ben. Misschien omdat ze niet echt mijn type mensen zijn -hoe graag ik hen ondertussen ook zie- of omdat ik het me nog niet realiseer, of omdat ze sowieso door míjn vertrek steeds minder deel uit maakten van mijn dagelijks leven... Maar verdriet heb ik er niet om. Het was mooi. Tijd voor een andere tijd.
-verder: nu ik eindelijk van een reeksje examens verlost ben, ga ik de drukke-dagen-tijd in. Zoals vandaag: stage/les/seminarie gehad van 8u30 tot 6u00 zonder pauze. Eten was door tussen twee lessen door snel een pincho (klein broodje, hapje) te gaan halen en dat dan in de les op te eten. Te laat gekomen in de farma-les omdat ik te lang bleef hangen in de psychiatrie-stage. Al was dat ook wel mijn schuld: had me gewoon sneller moeten realiseren hoe laat het was en een consultatie minder horen te volgen. Maar interessant is het wel...
Gelukkig maar voor 2 weken zo druk, erna een stageloze week (dan begin ik pas om 13u, die weken... Heeeemels is dat. Dan kan je én uitslapen én studeren... Al zal er van dat studeren die bepaalde week wat minder in huis komen wegens de aanwezigheid van een aangenaam persoontje: veeeeerleee). Dan semana sancta (mijn 1week lange paasvakantie) en dan de woensdag erna alweer examen. En dan twee weken later alweer examen... Dat alles met stages en lessen en seminaries...
ppfff... de geneeskundestudenten hier hebben niet echt hetzelfde leventje als de andere erasmussers... Het ware mooi geweest.
Soit. Ik leer veel bij, heb een boel nieuwe vrienden, zie een hoop dingen in andere perspectieven, realiseer me dat "Europeaan zijn" misschien een eenheid is als je op reis bent in India, maar dat er toch nog een boel onderlinge verschillen zijn... Dat iedereen het een beetje belachelijk vindt dat er zo veel onderlinge verschillen zijn tussen omze verschillende landsdelen (en ze hebben wel een beetje gelijk, me dunkt), dat...
Boeiende dingen, dus.
-verder weinig nieuws...
volgend weekend komen mama en meter op bezoek, en ik vermoed dat mijn kotgenoten denken dat ik een enorm mamaskindje ben, zo hard kijk ik ernaar uit...
pom-pom-pom...
ik ga naar huis.
Een bad.
Een beetje eten (njammie)
en vroeg in bed
woensdag, februari 21, 2007
verhuisd
Twee weken woon ik er al, op de achtste verdieping... (vanaf nu ga ik ook naar beneden met de lift. Bij 5 verdiepingen werd ik niet draaiierig, maar bij 8 wel)
En ik ben het al ferm gewend. Het zou weer ferm aanpassen worden, als ik nu terug naar La Lila moest.
Het toekomen was hemels. Samen met Nico, want er was toch meer achtergebleven dan ik dacht. De deur van de kamer open: BALLONNEN! en chocolaatjes op de schappen. Leuk-leuk-leuk.
Ik voelde me direct welkom, en dat betekende heel wat voor me... (Ik was een beetje onzeker toegekomen, eigenlijk. Dat lazen jullie al in het vorige bericht)
Het appartement: twee badkamers, een keuken, een woonkamer, drie slaapkamers. Zoals het hoort op een 3persoonsappartement (Hoewel de twee badkamers een luxe zijn). Allemaal niet-rokers (dat was de enige voorwaarde waaraan ik moest voldoen... Want Siri en Aisling hadden een beetje moeite met de verslaving van Giulia, mijn voorgangster.) Dat betekent: je kleren gewoon in de woonkamer kunnen laten drogen, minder astma-opstoten, geen ontbijt met een doordringend geurtje dat erop wijst dat er dichtbij een volle asbak staat... Leuk!
In La Lila zijn de twee Italiaanse meisjes op dieet. Niet dat ze niet meer snoepen, hoor. Alleen veel bedekter, stiekemer. Uitkomen voor het feit dat je eet, dat hoort niet. Toekomen op het nieuwe appartement, waar zowel Siri als Aisling midden in de blok bijna leefden op chocolade -en daar ook voor uitkwamen- was een hele verademing... Ineens veel minder op de vingers gekeken als je eet. Een leuk gevoel.
Vorig weekend Nele en Hanne op bezoek. Ik voelde me opeens op reis in eigen stad... Leuk-leuk-leuk.
Blij dat zij zich nu iets kunnen inbeelden wanneer ik praat over de salsa-lessen bij Sebastiaan (al was er deze week wel extreem-weinig volk door het verjaardagsfeestje van Stephane in La Lila), blij dat zij weten hoe Siri lacht, en hoe Aisling eruit ziet als ze zich opdoet. Dat ze weten dat het hier fel kan regenen (tem gisteren nog regen gehad, vandaag komt de zon erdoor), dat er een boel standbeelden staan, dat de stad proper is, dat ik ook nog niet overal écht mijn weg ken maar wel bijna overal, dat de chocolate hier nogal varieert van kwaliteit, hoe LaLila eruit ziet, en hoe ik daar leefde... Welke kleur mijn kamer daar had, en hoe ze kettingroken...
Ineens zijn mijn twee werelden geen twee werelden, maar een beetje één grote wereld. Mijn leven in België en mijn leven in Spanje. Mijn vrienden hier zullen zich beter kunnen voorstellen wie Hanne en Nele zijn, en hoe het Nederlands klinkt. Cool.
Op zaterdagavond een verjaardagsfeestje. Of een moving-in-feestje. Of gewoon een excuus voor Aisling en Siri die al lang een feestje wilden geven. Soit. Een feestje, dus.
Het toonde prachtig de dualiteit van mijn leven hier aan: Ik heb twee groepen vrienden. En had dus twee feestjes na elkaar.
Eén groep kwam toe rond een uur of 10-11. Rustig bij elkaar, babbelen. Cadeautjes opendoen. Een drankje, geen sigaret. En nog babbelen. Leuk van sfeer.
Tegen 12-1 uur vertrokken ze naar huis: moe van net-uit-examens, of moe-van-tijdens-examens, of gewoon zin-om-naar-huis.
Tegen 1 uur kwam de tweede groep toe. In grote bende, een man of 20, denkik. La Lila. En aanhangsels. Grappig, allemaal. Een drankje, een knuffel, een babbel. Een sigaret, en lach, een cadeautje. En ook leuk van sfeer. Helemaal anders, maar ik genoot evenzeer.
Nele en Hanne hebben bewezen dat het slimme meiden zijn: ondanks nog een basisspaans, verstonden ze zowat alles (applaus) en gaven zelfs nu en dan een antwoord in het Spaans... Maar met dat mijn nieuwe kotgenoten allebei veel beter Engels spreken dan Spaans (hoewel hun Spaans gezien de erasmusnormen goed is), werd er vooral in het Engels gecommuniceerd... En ik was blij te zien dat ik er niet altijd tussen hoefde te staan om te babbelen... (met dank aan de sociale vaardigheden van hanne en nele. :-D)
Ondertussen is de rust weergekeerd... Heb een allergieopstoot overgehouden aan mijn ietwat slordig omgaan met het kuisprogramma, maar daar geraak ik wel weer door. En tussen het snotteren en niezen door, is het blokken geblazen: maandag examen met het vijfde jaar. Dat lijkt nog even, maar er zijn stages en lessen en werkzittingen... man-man-man...
Maar ik kan het, geloof ik. Zo hier en daar wat details aanvullen, en in de tweede helft van de cursus ook nog grotere gaten. Maar ik geloof dat ik er nu ongeveer genoeg van kan om te slagen... Hoewel dat nog niet zo evident zal zijn: ik heb een 7,5 (op 10) nodig om te slagen... Nog even op de tanden bijten, dus...
En ik ben het al ferm gewend. Het zou weer ferm aanpassen worden, als ik nu terug naar La Lila moest.
Het toekomen was hemels. Samen met Nico, want er was toch meer achtergebleven dan ik dacht. De deur van de kamer open: BALLONNEN! en chocolaatjes op de schappen. Leuk-leuk-leuk.
Ik voelde me direct welkom, en dat betekende heel wat voor me... (Ik was een beetje onzeker toegekomen, eigenlijk. Dat lazen jullie al in het vorige bericht)
Het appartement: twee badkamers, een keuken, een woonkamer, drie slaapkamers. Zoals het hoort op een 3persoonsappartement (Hoewel de twee badkamers een luxe zijn). Allemaal niet-rokers (dat was de enige voorwaarde waaraan ik moest voldoen... Want Siri en Aisling hadden een beetje moeite met de verslaving van Giulia, mijn voorgangster.) Dat betekent: je kleren gewoon in de woonkamer kunnen laten drogen, minder astma-opstoten, geen ontbijt met een doordringend geurtje dat erop wijst dat er dichtbij een volle asbak staat... Leuk!
In La Lila zijn de twee Italiaanse meisjes op dieet. Niet dat ze niet meer snoepen, hoor. Alleen veel bedekter, stiekemer. Uitkomen voor het feit dat je eet, dat hoort niet. Toekomen op het nieuwe appartement, waar zowel Siri als Aisling midden in de blok bijna leefden op chocolade -en daar ook voor uitkwamen- was een hele verademing... Ineens veel minder op de vingers gekeken als je eet. Een leuk gevoel.
Vorig weekend Nele en Hanne op bezoek. Ik voelde me opeens op reis in eigen stad... Leuk-leuk-leuk.
Blij dat zij zich nu iets kunnen inbeelden wanneer ik praat over de salsa-lessen bij Sebastiaan (al was er deze week wel extreem-weinig volk door het verjaardagsfeestje van Stephane in La Lila), blij dat zij weten hoe Siri lacht, en hoe Aisling eruit ziet als ze zich opdoet. Dat ze weten dat het hier fel kan regenen (tem gisteren nog regen gehad, vandaag komt de zon erdoor), dat er een boel standbeelden staan, dat de stad proper is, dat ik ook nog niet overal écht mijn weg ken maar wel bijna overal, dat de chocolate hier nogal varieert van kwaliteit, hoe LaLila eruit ziet, en hoe ik daar leefde... Welke kleur mijn kamer daar had, en hoe ze kettingroken...
Ineens zijn mijn twee werelden geen twee werelden, maar een beetje één grote wereld. Mijn leven in België en mijn leven in Spanje. Mijn vrienden hier zullen zich beter kunnen voorstellen wie Hanne en Nele zijn, en hoe het Nederlands klinkt. Cool.
Op zaterdagavond een verjaardagsfeestje. Of een moving-in-feestje. Of gewoon een excuus voor Aisling en Siri die al lang een feestje wilden geven. Soit. Een feestje, dus.
Het toonde prachtig de dualiteit van mijn leven hier aan: Ik heb twee groepen vrienden. En had dus twee feestjes na elkaar.
Eén groep kwam toe rond een uur of 10-11. Rustig bij elkaar, babbelen. Cadeautjes opendoen. Een drankje, geen sigaret. En nog babbelen. Leuk van sfeer.
Tegen 12-1 uur vertrokken ze naar huis: moe van net-uit-examens, of moe-van-tijdens-examens, of gewoon zin-om-naar-huis.
Tegen 1 uur kwam de tweede groep toe. In grote bende, een man of 20, denkik. La Lila. En aanhangsels. Grappig, allemaal. Een drankje, een knuffel, een babbel. Een sigaret, en lach, een cadeautje. En ook leuk van sfeer. Helemaal anders, maar ik genoot evenzeer.
Nele en Hanne hebben bewezen dat het slimme meiden zijn: ondanks nog een basisspaans, verstonden ze zowat alles (applaus) en gaven zelfs nu en dan een antwoord in het Spaans... Maar met dat mijn nieuwe kotgenoten allebei veel beter Engels spreken dan Spaans (hoewel hun Spaans gezien de erasmusnormen goed is), werd er vooral in het Engels gecommuniceerd... En ik was blij te zien dat ik er niet altijd tussen hoefde te staan om te babbelen... (met dank aan de sociale vaardigheden van hanne en nele. :-D)
Ondertussen is de rust weergekeerd... Heb een allergieopstoot overgehouden aan mijn ietwat slordig omgaan met het kuisprogramma, maar daar geraak ik wel weer door. En tussen het snotteren en niezen door, is het blokken geblazen: maandag examen met het vijfde jaar. Dat lijkt nog even, maar er zijn stages en lessen en werkzittingen... man-man-man...
Maar ik kan het, geloof ik. Zo hier en daar wat details aanvullen, en in de tweede helft van de cursus ook nog grotere gaten. Maar ik geloof dat ik er nu ongeveer genoeg van kan om te slagen... Hoewel dat nog niet zo evident zal zijn: ik heb een 7,5 (op 10) nodig om te slagen... Nog even op de tanden bijten, dus...
zaterdag, februari 03, 2007
verhuis!
deze middag verhuis ik mijn spullen. Of toch het overgrote deel.
Giulia veranderde het ik-geef-je-mijn-kamer-moment
wat ik niet erg vind,
maar 't had wel praktisch geweest als ze het me had gezegd...
Dus is het nu alleen nog maar dingen -boeken, en ander prut-
en volg ikzelf -met mijn donsdeken- dinsdag of woensdag.
het langverwachte adres
-papa geloofde al niet meer dat het nog zou komen-
Arturo Alvares Buylla 1, 8C
33005 Oviedo
(let op: ook de postcode is veranderd)
Post is altijd welkom! :-)
verder weinig nieuws onder de zon.
de weekdagen worden al langsom meer alleen school
(stages in voormiddag, daarna les, daarna seminaries, en daarna blokken.)
en dit weekend wordt vooral afscheid-nemen-van.
Het is vreemd,
want het is een keuze die ik zelf maak.
Mijn kotgenoten weten niet goed hoe zich te gedragen,
en ik ook niet.
Maar we amuseren ons, en weten dat we elkaar graag zien
-ondanks mijn keuze hen achter te laten-
Gisteren met z'n allen (behalve stephane die op één of andere manier erin geslaagd was om 9u 's avonds al zo dronken te zijn dat-ie niet meer op zijn benen kon staan) in een sidrería gaan eten, en ons echt geamuseerd.
Piso La Lila... 't is me er ééntje... :-)
Ik kom hier zeker nog vaak langs...
Maar tegelijk kijk ik uit naar een plek hebben om rust te zoeken. En plek waar je weet dat je in je bed kan, als je dat graag wil. Een plek waar het niet normaal is dat er overal bloem ligt na een bloemgevecht van vier dagen terug (is echt een vuiligheid). Waar de afwas wordt gedaan, waar er minder vaak schimmel op appelsienen-in-de-kast staat... Waar er geen schimmel in de douche hangt, waar je maar met 3 een wasmachine moet delen...
ik verhuis,
en voel me een beetje verloren.
gevangen tussen twee werelden.
want siri is nog niet mijn kotgenote,
maar ook la lila is niet meer echt mijn thuis...
Giulia veranderde het ik-geef-je-mijn-kamer-moment
wat ik niet erg vind,
maar 't had wel praktisch geweest als ze het me had gezegd...
Dus is het nu alleen nog maar dingen -boeken, en ander prut-
en volg ikzelf -met mijn donsdeken- dinsdag of woensdag.
het langverwachte adres
-papa geloofde al niet meer dat het nog zou komen-
Arturo Alvares Buylla 1, 8C
33005 Oviedo
(let op: ook de postcode is veranderd)
Post is altijd welkom! :-)
verder weinig nieuws onder de zon.
de weekdagen worden al langsom meer alleen school
(stages in voormiddag, daarna les, daarna seminaries, en daarna blokken.)
en dit weekend wordt vooral afscheid-nemen-van.
Het is vreemd,
want het is een keuze die ik zelf maak.
Mijn kotgenoten weten niet goed hoe zich te gedragen,
en ik ook niet.
Maar we amuseren ons, en weten dat we elkaar graag zien
-ondanks mijn keuze hen achter te laten-
Gisteren met z'n allen (behalve stephane die op één of andere manier erin geslaagd was om 9u 's avonds al zo dronken te zijn dat-ie niet meer op zijn benen kon staan) in een sidrería gaan eten, en ons echt geamuseerd.
Piso La Lila... 't is me er ééntje... :-)
Ik kom hier zeker nog vaak langs...
Maar tegelijk kijk ik uit naar een plek hebben om rust te zoeken. En plek waar je weet dat je in je bed kan, als je dat graag wil. Een plek waar het niet normaal is dat er overal bloem ligt na een bloemgevecht van vier dagen terug (is echt een vuiligheid). Waar de afwas wordt gedaan, waar er minder vaak schimmel op appelsienen-in-de-kast staat... Waar er geen schimmel in de douche hangt, waar je maar met 3 een wasmachine moet delen...
ik verhuis,
en voel me een beetje verloren.
gevangen tussen twee werelden.
want siri is nog niet mijn kotgenote,
maar ook la lila is niet meer echt mijn thuis...
Abonneren op:
Posts (Atom)
