Twee weken woon ik er al, op de achtste verdieping... (vanaf nu ga ik ook naar beneden met de lift. Bij 5 verdiepingen werd ik niet draaiierig, maar bij 8 wel)
En ik ben het al ferm gewend. Het zou weer ferm aanpassen worden, als ik nu terug naar La Lila moest.
Het toekomen was hemels. Samen met Nico, want er was toch meer achtergebleven dan ik dacht. De deur van de kamer open: BALLONNEN! en chocolaatjes op de schappen. Leuk-leuk-leuk.
Ik voelde me direct welkom, en dat betekende heel wat voor me... (Ik was een beetje onzeker toegekomen, eigenlijk. Dat lazen jullie al in het vorige bericht)
Het appartement: twee badkamers, een keuken, een woonkamer, drie slaapkamers. Zoals het hoort op een 3persoonsappartement (Hoewel de twee badkamers een luxe zijn). Allemaal niet-rokers (dat was de enige voorwaarde waaraan ik moest voldoen... Want Siri en Aisling hadden een beetje moeite met de verslaving van Giulia, mijn voorgangster.) Dat betekent: je kleren gewoon in de woonkamer kunnen laten drogen, minder astma-opstoten, geen ontbijt met een doordringend geurtje dat erop wijst dat er dichtbij een volle asbak staat... Leuk!
In La Lila zijn de twee Italiaanse meisjes op dieet. Niet dat ze niet meer snoepen, hoor. Alleen veel bedekter, stiekemer. Uitkomen voor het feit dat je eet, dat hoort niet. Toekomen op het nieuwe appartement, waar zowel Siri als Aisling midden in de blok bijna leefden op chocolade -en daar ook voor uitkwamen- was een hele verademing... Ineens veel minder op de vingers gekeken als je eet. Een leuk gevoel.
Vorig weekend Nele en Hanne op bezoek. Ik voelde me opeens op reis in eigen stad... Leuk-leuk-leuk.
Blij dat zij zich nu iets kunnen inbeelden wanneer ik praat over de salsa-lessen bij Sebastiaan (al was er deze week wel extreem-weinig volk door het verjaardagsfeestje van Stephane in La Lila), blij dat zij weten hoe Siri lacht, en hoe Aisling eruit ziet als ze zich opdoet. Dat ze weten dat het hier fel kan regenen (tem gisteren nog regen gehad, vandaag komt de zon erdoor), dat er een boel standbeelden staan, dat de stad proper is, dat ik ook nog niet overal écht mijn weg ken maar wel bijna overal, dat de chocolate hier nogal varieert van kwaliteit, hoe LaLila eruit ziet, en hoe ik daar leefde... Welke kleur mijn kamer daar had, en hoe ze kettingroken...
Ineens zijn mijn twee werelden geen twee werelden, maar een beetje één grote wereld. Mijn leven in België en mijn leven in Spanje. Mijn vrienden hier zullen zich beter kunnen voorstellen wie Hanne en Nele zijn, en hoe het Nederlands klinkt. Cool.
Op zaterdagavond een verjaardagsfeestje. Of een moving-in-feestje. Of gewoon een excuus voor Aisling en Siri die al lang een feestje wilden geven. Soit. Een feestje, dus.
Het toonde prachtig de dualiteit van mijn leven hier aan: Ik heb twee groepen vrienden. En had dus twee feestjes na elkaar.
Eén groep kwam toe rond een uur of 10-11. Rustig bij elkaar, babbelen. Cadeautjes opendoen. Een drankje, geen sigaret. En nog babbelen. Leuk van sfeer.
Tegen 12-1 uur vertrokken ze naar huis: moe van net-uit-examens, of moe-van-tijdens-examens, of gewoon zin-om-naar-huis.
Tegen 1 uur kwam de tweede groep toe. In grote bende, een man of 20, denkik. La Lila. En aanhangsels. Grappig, allemaal. Een drankje, een knuffel, een babbel. Een sigaret, en lach, een cadeautje. En ook leuk van sfeer. Helemaal anders, maar ik genoot evenzeer.
Nele en Hanne hebben bewezen dat het slimme meiden zijn: ondanks nog een basisspaans, verstonden ze zowat alles (applaus) en gaven zelfs nu en dan een antwoord in het Spaans... Maar met dat mijn nieuwe kotgenoten allebei veel beter Engels spreken dan Spaans (hoewel hun Spaans gezien de erasmusnormen goed is), werd er vooral in het Engels gecommuniceerd... En ik was blij te zien dat ik er niet altijd tussen hoefde te staan om te babbelen... (met dank aan de sociale vaardigheden van hanne en nele. :-D)
Ondertussen is de rust weergekeerd... Heb een allergieopstoot overgehouden aan mijn ietwat slordig omgaan met het kuisprogramma, maar daar geraak ik wel weer door. En tussen het snotteren en niezen door, is het blokken geblazen: maandag examen met het vijfde jaar. Dat lijkt nog even, maar er zijn stages en lessen en werkzittingen... man-man-man...
Maar ik kan het, geloof ik. Zo hier en daar wat details aanvullen, en in de tweede helft van de cursus ook nog grotere gaten. Maar ik geloof dat ik er nu ongeveer genoeg van kan om te slagen... Hoewel dat nog niet zo evident zal zijn: ik heb een 7,5 (op 10) nodig om te slagen... Nog even op de tanden bijten, dus...
woensdag, februari 21, 2007
zaterdag, februari 03, 2007
verhuis!
deze middag verhuis ik mijn spullen. Of toch het overgrote deel.
Giulia veranderde het ik-geef-je-mijn-kamer-moment
wat ik niet erg vind,
maar 't had wel praktisch geweest als ze het me had gezegd...
Dus is het nu alleen nog maar dingen -boeken, en ander prut-
en volg ikzelf -met mijn donsdeken- dinsdag of woensdag.
het langverwachte adres
-papa geloofde al niet meer dat het nog zou komen-
Arturo Alvares Buylla 1, 8C
33005 Oviedo
(let op: ook de postcode is veranderd)
Post is altijd welkom! :-)
verder weinig nieuws onder de zon.
de weekdagen worden al langsom meer alleen school
(stages in voormiddag, daarna les, daarna seminaries, en daarna blokken.)
en dit weekend wordt vooral afscheid-nemen-van.
Het is vreemd,
want het is een keuze die ik zelf maak.
Mijn kotgenoten weten niet goed hoe zich te gedragen,
en ik ook niet.
Maar we amuseren ons, en weten dat we elkaar graag zien
-ondanks mijn keuze hen achter te laten-
Gisteren met z'n allen (behalve stephane die op één of andere manier erin geslaagd was om 9u 's avonds al zo dronken te zijn dat-ie niet meer op zijn benen kon staan) in een sidrería gaan eten, en ons echt geamuseerd.
Piso La Lila... 't is me er ééntje... :-)
Ik kom hier zeker nog vaak langs...
Maar tegelijk kijk ik uit naar een plek hebben om rust te zoeken. En plek waar je weet dat je in je bed kan, als je dat graag wil. Een plek waar het niet normaal is dat er overal bloem ligt na een bloemgevecht van vier dagen terug (is echt een vuiligheid). Waar de afwas wordt gedaan, waar er minder vaak schimmel op appelsienen-in-de-kast staat... Waar er geen schimmel in de douche hangt, waar je maar met 3 een wasmachine moet delen...
ik verhuis,
en voel me een beetje verloren.
gevangen tussen twee werelden.
want siri is nog niet mijn kotgenote,
maar ook la lila is niet meer echt mijn thuis...
Giulia veranderde het ik-geef-je-mijn-kamer-moment
wat ik niet erg vind,
maar 't had wel praktisch geweest als ze het me had gezegd...
Dus is het nu alleen nog maar dingen -boeken, en ander prut-
en volg ikzelf -met mijn donsdeken- dinsdag of woensdag.
het langverwachte adres
-papa geloofde al niet meer dat het nog zou komen-
Arturo Alvares Buylla 1, 8C
33005 Oviedo
(let op: ook de postcode is veranderd)
Post is altijd welkom! :-)
verder weinig nieuws onder de zon.
de weekdagen worden al langsom meer alleen school
(stages in voormiddag, daarna les, daarna seminaries, en daarna blokken.)
en dit weekend wordt vooral afscheid-nemen-van.
Het is vreemd,
want het is een keuze die ik zelf maak.
Mijn kotgenoten weten niet goed hoe zich te gedragen,
en ik ook niet.
Maar we amuseren ons, en weten dat we elkaar graag zien
-ondanks mijn keuze hen achter te laten-
Gisteren met z'n allen (behalve stephane die op één of andere manier erin geslaagd was om 9u 's avonds al zo dronken te zijn dat-ie niet meer op zijn benen kon staan) in een sidrería gaan eten, en ons echt geamuseerd.
Piso La Lila... 't is me er ééntje... :-)
Ik kom hier zeker nog vaak langs...
Maar tegelijk kijk ik uit naar een plek hebben om rust te zoeken. En plek waar je weet dat je in je bed kan, als je dat graag wil. Een plek waar het niet normaal is dat er overal bloem ligt na een bloemgevecht van vier dagen terug (is echt een vuiligheid). Waar de afwas wordt gedaan, waar er minder vaak schimmel op appelsienen-in-de-kast staat... Waar er geen schimmel in de douche hangt, waar je maar met 3 een wasmachine moet delen...
ik verhuis,
en voel me een beetje verloren.
gevangen tussen twee werelden.
want siri is nog niet mijn kotgenote,
maar ook la lila is niet meer echt mijn thuis...
woensdag, januari 24, 2007
over de aap en de mouw
ik loop al enkele dagen wat minder... Hoewel ik eigenlijk niet echt iets anders gedaan heb, heb ik vorig weekend op twee dagen evenveel geblokt als ik op één dag zou willen blokken. Vorige week ook zonder veel fut naar de les. De eerste dansles van het nieuwe semester gemist wegens “geen fut om ernaartoe te gaan”. (De volgende door een nefrologie-seminarie)
Ik liep er vervelend door: mijn dagelijks leven kostte me veel te veel energie, en ik was niet tevreden met wat ik gedaan kreeg... Maakte me zorgen over de periode die komt -veel examens, man. In combinatie met dagen van 's ochtends vroeg stage tot 's avonds laat seminaries, en ertussen les-, maar slaagde er niet in mezelf te motiveren vooruit te blokken voor die examens.
Hoopte gisterenavond stiekem dat ik de volgende ochtend niet meer zou wakker worden, dat er heel eventjes pauze was in mijn leven. Want je kan alles even opzij schuiven: een paar uren blokken, maar daarna ook zitten babbelen met kotgenoten. Of fietsen, maar even pauze nemen bij een drinkfonteintje. Of les volgen en weten dat het erna wel weer over is… Maar leven is daar zo’n uitzondering op. Je kán niet even op de pauzeknop duwen…
Tot ik vandaag om 5 uur besliste dat ik ziek was. Het gevecht opgegeven. Ervoor dacht ik echt dat ik alleen moe en lui liep...
Bij het toekomen in mijn kamer, merkte ik nochtans dat het klopte: een paar kousen in mijn bed -ik slaap nooit met kousen, maar die nacht dus belijkbaar wel-, de paracetamol op het nachtkastje, naast de puffers.
Ineens een plaats gegeven aan de buikpijn die me zo nu en dan overviel vorig weekend...
“Nu komt de aap uit de mouw”, dacht ik. Vandáár het verlies van levenslust, vandáár de futloosheid…
Ergens wel blij dat het nu een plaats heeft, mijn niet-lekker-voelen. Het moment dat je ziek bent, weet je dat het weer overgaat.
Maar in mijn bed daarnet gemerkt dat ik echt ziek ben: De koortsthermometer geeft 38,6 aan. Zal er dus nog wel een paar dagen aan hangen.
Nou, mijn pauze heb ik in ieder geval. Of ik nu echt blij ben dat ik de interessantste week stages mis (De arts stelt ons vragen, geeft ons opdrachten, en doet ons oefenen. We leren veel bij), weet ik nog zo niet. En dat verplichte seminarie van morgen… Er zijn maar twee urologie-seminaries, en ik mis er al één… Daar gaat mijn haal-je-punten-wat-op. (dat is enkel het geval als je àlle seminaries gevolgd hebt). En het farmacologieseminarie van donderdag had ik zelfs al voorbereid. Hoe ga ik weten of mijn oplossingen volledig zijn?
-nou. Nu alleen maar ziek. Oplossen van problemen is voor erna-
Ik liep er vervelend door: mijn dagelijks leven kostte me veel te veel energie, en ik was niet tevreden met wat ik gedaan kreeg... Maakte me zorgen over de periode die komt -veel examens, man. In combinatie met dagen van 's ochtends vroeg stage tot 's avonds laat seminaries, en ertussen les-, maar slaagde er niet in mezelf te motiveren vooruit te blokken voor die examens.
Hoopte gisterenavond stiekem dat ik de volgende ochtend niet meer zou wakker worden, dat er heel eventjes pauze was in mijn leven. Want je kan alles even opzij schuiven: een paar uren blokken, maar daarna ook zitten babbelen met kotgenoten. Of fietsen, maar even pauze nemen bij een drinkfonteintje. Of les volgen en weten dat het erna wel weer over is… Maar leven is daar zo’n uitzondering op. Je kán niet even op de pauzeknop duwen…
Tot ik vandaag om 5 uur besliste dat ik ziek was. Het gevecht opgegeven. Ervoor dacht ik echt dat ik alleen moe en lui liep...
Bij het toekomen in mijn kamer, merkte ik nochtans dat het klopte: een paar kousen in mijn bed -ik slaap nooit met kousen, maar die nacht dus belijkbaar wel-, de paracetamol op het nachtkastje, naast de puffers.
Ineens een plaats gegeven aan de buikpijn die me zo nu en dan overviel vorig weekend...
“Nu komt de aap uit de mouw”, dacht ik. Vandáár het verlies van levenslust, vandáár de futloosheid…
Ergens wel blij dat het nu een plaats heeft, mijn niet-lekker-voelen. Het moment dat je ziek bent, weet je dat het weer overgaat.
Maar in mijn bed daarnet gemerkt dat ik echt ziek ben: De koortsthermometer geeft 38,6 aan. Zal er dus nog wel een paar dagen aan hangen.
Nou, mijn pauze heb ik in ieder geval. Of ik nu echt blij ben dat ik de interessantste week stages mis (De arts stelt ons vragen, geeft ons opdrachten, en doet ons oefenen. We leren veel bij), weet ik nog zo niet. En dat verplichte seminarie van morgen… Er zijn maar twee urologie-seminaries, en ik mis er al één… Daar gaat mijn haal-je-punten-wat-op. (dat is enkel het geval als je àlle seminaries gevolgd hebt). En het farmacologieseminarie van donderdag had ik zelfs al voorbereid. Hoe ga ik weten of mijn oplossingen volledig zijn?
-nou. Nu alleen maar ziek. Oplossen van problemen is voor erna-
vrijdag, januari 12, 2007
terug!
Ben dus terug, hier in Spanje, en ook terug in blog-land.
Het leven is hier snel weer normaal.
De eerste dagen wat vreemd
(niet meer echt gewend in zo'n vuil huis te wonen,
of de hele tijd andere talen te spreken,
en het sociaal-leven had toch ook een dag of 2 nodig om terug op gang te geraken)
maar nu weer als-altijd.
Al is er één ding echt anders:
ik heb beslist te veranderen van kot, ergens in februari.
Het leven hier is wervelend, en ik zie mijn kotgenoten echt graag.
maar het is niet compatibel met slagen-voor-examens
of een goede gezondheid...
En beslist dat dat wel belangrijke dingen zijn.
(Temeer dat mijn punten voor de examens nu
bepalend gaan zijn of ik later al dan niet een specialisme mag kiezen.
En dat geen-herexamens een voorwaarde zijn om in het zesde jaar in Latijns-Amerika 3 maanden stage te mogen lopen)
Sommige van mijn kotgenoten zijn nog aan het lobbyen om te blijven,
maar ik doe mijn best het been stijf te houden.
(wel een voordeel dat ik al een kamer op het oog heb bij een vriendin.
zij studeert burgelijk ingenieur - optie chemie, en heeft dus ook een boel werk,
en ze wonen maar met 3, en feesten wel, maar dan vooral buitenshuis)
verder:
gelukkig nieuwjaar voor iedereen
aan de mensen die ik gezien heb: tof! heb ik echt van genoten, al was het soms een beetje kort...
aan de mensen die ik niet gezien heb: een dikke zoen (en hele dikke) en tot in de zomer, he!
zoenen
karen
Het leven is hier snel weer normaal.
De eerste dagen wat vreemd
(niet meer echt gewend in zo'n vuil huis te wonen,
of de hele tijd andere talen te spreken,
en het sociaal-leven had toch ook een dag of 2 nodig om terug op gang te geraken)
maar nu weer als-altijd.
Al is er één ding echt anders:
ik heb beslist te veranderen van kot, ergens in februari.
Het leven hier is wervelend, en ik zie mijn kotgenoten echt graag.
maar het is niet compatibel met slagen-voor-examens
of een goede gezondheid...
En beslist dat dat wel belangrijke dingen zijn.
(Temeer dat mijn punten voor de examens nu
bepalend gaan zijn of ik later al dan niet een specialisme mag kiezen.
En dat geen-herexamens een voorwaarde zijn om in het zesde jaar in Latijns-Amerika 3 maanden stage te mogen lopen)
Sommige van mijn kotgenoten zijn nog aan het lobbyen om te blijven,
maar ik doe mijn best het been stijf te houden.
(wel een voordeel dat ik al een kamer op het oog heb bij een vriendin.
zij studeert burgelijk ingenieur - optie chemie, en heeft dus ook een boel werk,
en ze wonen maar met 3, en feesten wel, maar dan vooral buitenshuis)
verder:
gelukkig nieuwjaar voor iedereen
aan de mensen die ik gezien heb: tof! heb ik echt van genoten, al was het soms een beetje kort...
aan de mensen die ik niet gezien heb: een dikke zoen (en hele dikke) en tot in de zomer, he!
zoenen
karen
penisprothese
ik weet het, een minder-proper onderwerp
maar ik kan het niet laten
Interpreteer het maar als gebeten-door-mijn-vak
Deze week prácticas Urología
Tijdens de consultaties
komt een man langs.
En vertelt dat hij last heeft met plassen
-niet zo zeldzaam op urologie-
en dat hij al 10 jaar die prothese heeft.
Ik, stilletjes op mijn stoeltje,
vraag me af welke prothese invloed zou kunnen hebben op plassen.
Want een heupprothese zit daar écht te ver van.
Tot verder in het gesprek blijkt dat het over een penisprothese gaat.
Sommige mensen vinden het misschien gek dat ik niet wist dat dat bestond
maar ik ben zeker dat er ook nog andere zijn die en nog nooit van hoorden.
Dus: bij deze de uitleg:
in de penis zitten twee cilindertjes,
die verbonden zijn met een pompje dat in het scrotum zit,
wat op zijn beurt verbonden is met een reservoir dat naast je urineblaas zit.
Van buitenuit zie je niet rechtstreeks iets van de prothese
-de penis heeft misschien een beetje een rigiedere vorm-
maar: een doorgedreven impotentieprobleem wordt met stijl opgelost:
door een paar keer het scrotum samen te duwen,
krijgt de man in kwestie een erectie.
Via een ander duwsysteempje kan die ook weer ongedaan gemaakt worden.
Fantastisch, toch?
maar ik kan het niet laten
Interpreteer het maar als gebeten-door-mijn-vak
Deze week prácticas Urología
Tijdens de consultaties
komt een man langs.
En vertelt dat hij last heeft met plassen
-niet zo zeldzaam op urologie-
en dat hij al 10 jaar die prothese heeft.
Ik, stilletjes op mijn stoeltje,
vraag me af welke prothese invloed zou kunnen hebben op plassen.
Want een heupprothese zit daar écht te ver van.
Tot verder in het gesprek blijkt dat het over een penisprothese gaat.
Sommige mensen vinden het misschien gek dat ik niet wist dat dat bestond
maar ik ben zeker dat er ook nog andere zijn die en nog nooit van hoorden.
Dus: bij deze de uitleg:
in de penis zitten twee cilindertjes,
die verbonden zijn met een pompje dat in het scrotum zit,
wat op zijn beurt verbonden is met een reservoir dat naast je urineblaas zit.
Van buitenuit zie je niet rechtstreeks iets van de prothese
-de penis heeft misschien een beetje een rigiedere vorm-
maar: een doorgedreven impotentieprobleem wordt met stijl opgelost:
door een paar keer het scrotum samen te duwen,
krijgt de man in kwestie een erectie.
Via een ander duwsysteempje kan die ook weer ongedaan gemaakt worden.
Fantastisch, toch?
woensdag, december 20, 2006
Over afscheid nemen
Kerstmis is familie,
dus gaan we terug
Naar Frankrijk. Naar Italië. Naar Engeland
Noorwegen, Oostenrijk, Portugal.
Duitsland, Zweden, België.
Twee weken terug even thuis
in je moedertaal
Leven met mensen die je al langer kent
dan drie maanden
Uitkijken-naar, ja.
Want oma maakt tongskes op kerstavond,
En zou Elien nu al groter zijn dan ik?
Vrienden omhelzen en steunen in de blok
Verjaardagen vieren.
Twee weken is kort.
En toch. Nu, hier in Oviedo
Laatste dagen -voor even toch-
We zijn ervan in de war.
Check vertrok als een dief in de nacht
zonder iets na te laten
Twee dagen lang bleef ik verwachten
dat ze de keuken binnen zou komen wandelen
terug van haar werk, terug van de universiteit,
terug van koffie-drinken-met-Hannah.
Gisterenavond afscheid van de Italianen
-vreemd, zeg-
Ik ben maar vlug naar bed gegaan
Lang afscheid nemen doet raar.
Deze ochtend, een mooie brief
En binnen twee weken zijn ze terug.
Dat is niet lang. Echt niet.
-of probeer ik mezelf te overtuigen?-
Deze voormiddag
afscheid van Nico.
Plots, want ik wist niet dat hij vandaag vertrok.
Ik zie hem binnen twee weken terug.
Waarom prikten mijn ogen dan even?
Eén voor één "vallen we af"
Vandaag Nico. Gisteren Fede en Marty.
Morgen Mathieu. Overmorgen ik.
Stephane blijft alleen achter.
Sloeg het aanbod af,
om naar Frankrijk, Engeland of Duitsland te gaan.
Wil echt hier Nochevieja vieren...
Al zal het ook voor hem raar doen.
Geen Katarina om bij te gaan slapen,
geen "hola tio, qué tal" van de compañeros de piso,
geen playstation-tegenspelers
-Favoriete bezigheid van onze jongens: wereldbeker!-
Benieuwd hoe hij het stelt.
Benieuwd hoe wij het stellen.
Maar vreemd doet het wel,
dat afscheid-voor-even
al zo'n groot iets is.
Even een stukje van een hersenhelft
de toelating gegeven
vooruit te denken naar juni.
En bedacht dat dat maar vreemd wordt.
dus gaan we terug
Naar Frankrijk. Naar Italië. Naar Engeland
Noorwegen, Oostenrijk, Portugal.
Duitsland, Zweden, België.
Twee weken terug even thuis
in je moedertaal
Leven met mensen die je al langer kent
dan drie maanden
Uitkijken-naar, ja.
Want oma maakt tongskes op kerstavond,
En zou Elien nu al groter zijn dan ik?
Vrienden omhelzen en steunen in de blok
Verjaardagen vieren.
Twee weken is kort.
En toch. Nu, hier in Oviedo
Laatste dagen -voor even toch-
We zijn ervan in de war.
Check vertrok als een dief in de nacht
zonder iets na te laten
Twee dagen lang bleef ik verwachten
dat ze de keuken binnen zou komen wandelen
terug van haar werk, terug van de universiteit,
terug van koffie-drinken-met-Hannah.
Gisterenavond afscheid van de Italianen
-vreemd, zeg-
Ik ben maar vlug naar bed gegaan
Lang afscheid nemen doet raar.
Deze ochtend, een mooie brief
En binnen twee weken zijn ze terug.
Dat is niet lang. Echt niet.
-of probeer ik mezelf te overtuigen?-
Deze voormiddag
afscheid van Nico.
Plots, want ik wist niet dat hij vandaag vertrok.
Ik zie hem binnen twee weken terug.
Waarom prikten mijn ogen dan even?
Eén voor één "vallen we af"
Vandaag Nico. Gisteren Fede en Marty.
Morgen Mathieu. Overmorgen ik.
Stephane blijft alleen achter.
Sloeg het aanbod af,
om naar Frankrijk, Engeland of Duitsland te gaan.
Wil echt hier Nochevieja vieren...
Al zal het ook voor hem raar doen.
Geen Katarina om bij te gaan slapen,
geen "hola tio, qué tal" van de compañeros de piso,
geen playstation-tegenspelers
-Favoriete bezigheid van onze jongens: wereldbeker!-
Benieuwd hoe hij het stelt.
Benieuwd hoe wij het stellen.
Maar vreemd doet het wel,
dat afscheid-voor-even
al zo'n groot iets is.
Even een stukje van een hersenhelft
de toelating gegeven
vooruit te denken naar juni.
En bedacht dat dat maar vreemd wordt.
dinsdag, december 19, 2006
Kerstmis
laat de foto's voor zich spreken...
Een kerstboom, met lichtjes
en versieringen op de ramen...
een kerstmaal, vorige week,
samen zingen -het hoeven niet altijd kerstliedjes te zijn-
samen koken, samen eten.
Samen blij, en samen trots op ons kot.
Want het mag dan af en toe een zottekot zijn
-meer dan eens heb ik al gedacht dat ik hier niet blijf-
die zes persoonlijkheden hebben me voor zich gewonnen
En als er één met een lief snoetje naar me kijkt,
of er is één of ander vreemd trekje dat ik herken,
dan weet ik dat áls ik ooit zou vertrekken,
ik het toch zou missen,
het zottekot van La Lila.
"La casa de locos" (het huis van de gekken, of dus zottekot)
is de Spaanse vertaling van "l' auberge espagnole"
maar slaat véél meer op ons kot
dan op het wervelende filmwereldje in Barcelona...
Abonneren op:
Posts (Atom)
