espicha

ondertussen alweer twee weken geleden (op vrijdag), maar ik wil er toch even iets over kwijt...
De Spaanse "cultuur"
of misschien eerder: de Spaanse studentengewenten

Een botellón is samenkomst op een openbare plaats van een boel mensen met veel drank, die ze dan samen opdrinken. Illegaal, maar toch behoorlijk populair, hier in Spanje. Ben nog nooit naar een botellón geweest, voel er ook niet echt de behoefte toe. Overmaat aan drank is eens grappig zo nu en dan, maar ik heb mijn portie zo wel gehad, voor dit jaar... Dat ik bvb ook nu aan het waken ben bij een slapende zieke -nouja, noemt dat dan zieke?- helpt niet echt bij het zin-hebben-in...

Maar. Twee weken geleden sprak ik af met Siri om op vrijdagmiddag samen te eten in de buurt van onze campus (fac química is naast die van medicina). Toen een aantal van haar Spaanse klasgenoten haar uitnodigden om naar een "espicha" te gaan, hebben we die uitnodiging wel met beide handen aangenomen: alles wat ons een beetje helpt om meer Spaanse mensen te leren kennen, wordt nogal gretig aangenomen. Het is niet zo gemakkelijk om Spaanse vrienden te maken. Ze babbelen rap, hebben niet altijd zin om dingen te herhalen, hebben hier al hun eigen vriendenkring. Erasmussers spreken bijna allemaal een pierespaans, en zijn bijna allemaal quasi alleen gekomen: vrienden maken onder erasmussers is dan ook veel gemakkelijker.
Wij dus mee, naar die "espicha". Hadden geen idee waaraan ons te verwachten. Het enige wat we wisten is dat we daar ook konden eten en drinken... Dus, daar gingen we voor...

Komen we daar toe, en zien we: BOINK. Ineens 3000 feestende studenten




Om drie uur in de namiddag, wij komen rechtstreeks van de les... Echt impressionant.









siri (noorwegen. Noors lijkt trouwens best wel een boel op Nederlands):

(bij deze ook het bewijs dat wij rechtstreeks van de les kwamen)


Wij zijn gebleven tot een beetje voor 7, want om 7 uur hadden we de laatste Spaanse les: uitdeling van de punten (95% alsjeblieft. Applaus. Nou, heb niks bijgeleerd dat ik niet deze zomer al leerde van Cecilia in Córdoba, Argentinië, dus zoveel eer is er niet aan, maar 't is toch een cijfer dat sjiek klinkt, he... En bij deze ook het bewijs dat het hier niet alleen feestjes en reisjes is. Er wordt gewerkt)
Toen we na de Spaanse les nog een kijkje gingen nemen (hadden daar in de buurt dansles om 22u, en het was een beetje idioot om voor een half uurtje helemaal naar huis te gaan) was bijna alles opgeruimd. Dat vond ik wel knap om te zien... Dat die studenten er ook wel echt voor gaan om erna alles weer min of meer in orde achter te laten.

nog sprokkelhout

de picknick van de zaterdag-in-gijon...
op de voorgrond mathieu, op de achtergrond stephane-met-de-bal. (dat de meisjes hier af en toe zeggen dat onze jongens kinderen zijn, is niet echt uit de lucht gegrepen... Al moet ik zeggen dat die voetbal geen goed voorbeeld is, want daar hou ik ook van) :-D




SIDRA
de overpopulaire drank hier... Misschien ook wel omdat ze zo goedkoop is. De eerste keer dat ik Sidra dronk, hadden we met drie een fles leeggedronken... toen de camarero vertelde dat we twee euro moesten betalen, geloofden we het bijna niet, en gingen we ervanuit dat het 12 was... (dos en doce lijken nogal op elkaar)
Ik vind ze lekker, de Sidra... En het hele ritueel dat erbij hoort, daar hou ik ook best van. Je hoort de fles zo hoog mogelijk boven je hoofd te houden, en het glas zo laag mogelijk, en dan maar mikken... Niet de fles, maar het glas moet bewegen, wil je wat bijsturen...
Een foto van ons eigen probeersel. En Nico is er best goed in. (Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik andere kwaliteiten heb. Al is het echt niet waar dat bijna alles op de grond was: er zat een boel in mijn glas, en de fles was nog niet leeg...)




Martina en Federica in onze keuken. Veel anecdote is daar niet aan :-) maar een mooie foto is het wel




Check, ook al in onze keuken

sprokkelfoto's en anecdotes

Een sfeerbeeld van het Alonso-feest (jaja, ik weet het, ik ben ze hier allemaal door elkaar aan het posten. 't is dat het niet altijd lukt)
Gek, dat wel. Al die mensen in de fontein. Vooral omdat het die dag helemaal niet echt warm was... (Was dezelfde dag als de bergendag, en wij hadden verdomd koud gehad het moment we stopten met bewegen)


Nicolas in Gijon
Twee weken geleden, op een heeeeeeeel zonnige zaterdag beslisten we niet -zoals gepland- naar het standbeeld van Jezus te klimmen, maar te gaan surfen in Gijon... Want zoveel zon zouden we niet meer hebben voor lang...
Oviedo: meer dan 25°, prachtig zonnetje, geen wolkje aan de lucht.
Wij dus op naar Gijon, want daar is het strand... Met de bus 45 minuten ofzo... De Grote Ontgoocheling: grauw, mist (je zag het einde van zelfs een korte straat niet) en zeker 5 of zelfs 10 graden kouder... En de golven: identieke kopieën van onze noordzeegolven. Kan je dus niet op surfen, he... Nou, we hebben gepicknickt (zie een verdere foto) en de meeste van ons zijn toch even gaan zwemmen (jaja, tuurlijk ook ondergetekende)


Ons terras. dat van Mathieu en ikke. Nou, de rest mag er ook van genieten... :-) Zo zitten we nogal vaak te ontbijten op het terras, in het zonnetje (in het weekend, dan vooral, want in de week is het vroeg-op voor de stages) Tof-tof-tof. Nu is vandaag wel het weer omgeslaan en begint het echt koud te worden, dus ik denk dat het gedaan is met het buiten-ontbijten. (maar: jaja, dit weekend nog zat ik buiten...)
Ik hoop wel dat we nog een eindje onze kleren buiten kunnen drogen (af en toe wel rennen voor de regen, maar soit), want binnen hebben ze meer dan 48 uur nodig om te drogen... en nee, dan ruiken ze niet meer fris.

Foto's allerlei

Miguel op de Plaza de America. Als rasechte Asturianen (= de provincie waarin Oviedo ligt, en tevens de provincie van tweevoudig wereldkampioen formule één Alonso) zijn we op 22 oktober de overwinning van Alonso gaan vieren... Gek gedoe. De me al zo bekende fontein van de Plaza de America (vooral omdat de bus er passeert, onderweg naar den unief, en ik met mijn fietsje ook) ineens vól feestende mensen. Langs alle kanten de blauwe vlag met het gele kruis. En ook wij trots, op Alonso... Gek hoe snel dat gaat, je verbonden voelen met de stad waar je woont.





De dag in Arriondes. Er mogen dan meer dan 100 verdomd goeie foto's gedeleted zijn, ook ik heb enkele foto's getrokken... Dus we hebben wel gewone foto's van onze dag... (maar ojee, nog steeds veel te jammer, dat die hele goeie weg zijn)
Van links naar rechts: Aurelie (BE), Siri (Noorwegen) en Virginie (ook BE). Siri en Aurélie zijn twee van mijn beste vriendinnen hier ondertussen. Echt toffe meiden, beetje gek zo nu en dan, en daar geniet ik van. Hoewel landgenoten, communiceer ik in het Spaans met Virginie en Aurelie. Behalve als Aurelie en ik tandem aan het doen zijn: zij schaaft mijn Frans bij en ik haar Nederlands. Heerlijk is dat.






Begin oktober mama en papa op bezoek... De noordkust van Spanje is heel wat anders dan de o-zo-bekende costa brava, costa blanca enzo, maar zeker even mooi.







Ik en Britta op tocht in de bergen, twee weken geleden (of al drie? geen idee. Een heel eind, in ieder geval. 22 oktober, denkik...)
Ben in mijn leven nog zo nat niet geweest. Ongelooflijk. Detaillisten: onze wasmachine werkt duidelijk niet helemaal perfect. Thv mijn knieën ontdekte ik wat schuim, tegen het eind van de wandeling.

kotgenoten - mét foto's

Federica. Italiaanse van Pescara (zuiden) maar studeert in Milaan. Compleet gek, maar ik zie ze wel graag. Ze is stapel op Nicolas en kan dan ook soms echt flauw doen tegen elk mogelijk meisje dat over de vloer komt en een beetje van zijn aandacht krijgt. Politiek links, en gelooft dat Berlusconi zware maffia is. Is 21 jaar, studeert rechten en houdt (net als Martina) van roddelen, chocolade met amandelen en italiaanse pasta. Ze leert ons een boel Pescarisch, waar we zelfs in het grootste deel van Italië niks mee zijn, maar leuk is het wel: daarmee hebben we ons eigen kottaaltje. (En ik kan me niet meer inbeelden dat ik "vabu" kwijtgeraak... Bereid jullie maar voor)
Zij houdt niet van deze foto, maar ik vind hem wel leuk: al babbelend lijkt me typerend...(echt waar, ik heb hier moeite om er soms een speld tussen te krijgen. Ja, ik!)




Martina. Kan ongelooflijk attent zijn. Toen ik een dag een beetje droef was, ontdekte ik ineens een pakje ferero rocher op mijn deurklink. Heb er een halve dag van gestraald. Studeert net als Fede rechten en zal net als Fede in februari ons al verlaten. Dat zal raar zijn. Want al zijn zij de hoofdreden waarom ik soms blij ben af en toe het huis te verlaten, zij zijn misschien ook de hoofdreden waarom ik blij ben thuis te komen. Ze zijn een beetje raar af en toe, maar ook de max.
Martina houdt van italiaanse koffie (toen ze een weekje haar mama ging bezoeken omdat die een operatie onderging, hebben we een week geen koffie gedronken, want het is per definitie zij die voorstelt koffie te maken), Nutella, Ferero Rocher, Italiaanse pasta, tiramisu, chocomousse, slagroom...
Heeft politiek linkse ideeën, maar stemt rechts omdat die (in Italië) tenminste iets doen. Gelooft dat Berlusconi met een imagoprobleem te kampen heeft.




Check. Ofte Francesca. Maar zo noemen we haar nooit. Een hele toffe Engelse meid. Woont in Oxford, maar studeert in Leeds. (Oxford en Camebridge mogen dan van de beroemdste universiteiten zijn, daar binnengeraken is zelfs voor mensen die daar wonen niet evident) Zij is heel zeker de meid van het kot waar ik het meest mee gemeen heb. Niet dat we zo veel samen doen, maar als we elkaar tegenkomen zitten we snel op dezelfde lijn. Echt tof. Reisde door zuid-India in haar gap-year. Studeert talen (Spaans-Frans) en is dus net als ik behoorlijk bekwaam in het babbelen van alle mogelijke talen (nouja, toch een aantal. Mijn Duits is nog altijd ondermaats, en -hoewel ik er een boel van versta- ik spreek nog altijd geen woord Italiaans) Zij is de enige die op de campus "Milan" studeert (alle andere 5 studeren net als ik op campus "Cristo") en kent daardoor andere mensen dan ik. Al zal dat wel wat minderen als de Spaanse lessen eindelijk gedaan zijn. (Elke avond van 7 tot 9. Behoorlijk belastend op je dag, maar uitstekend om andere erasmussers te ontmoeten)
Maar dus in het kort: Check is de max.




Mathieu. Van Toulouse. Studeert ook al rechten. Heeft een eindje een relatie gehad met Annika (Een Duitse vriendin van mij, echt een hele toffe), en er dan een beetje vreemd een eind aan gemaakt, waardoor er wel een boel spanningen waren. Wij stonden met zijn vieren (de 4 meisjes van ons kot) achter Annika, maar moesten wel samenleven met Mathieu... Ondertussen is dat uitgeklaard, en leven we weer harmonisch samen. Daar ben ik echt blij om, want Mathieu kan echt een hele toffe kerel zijn. (Als hij niet te veel overdrijft met zijn grapjes die geen grapjes zijn) Maar ik kom er wel goed mee overeen.





Stephane. Ook al een Fransman (alledrie onze jongens... Je kan je voorstellen dat dat situaties geeft als: je zit met z'n allen te eten, en ineens begint er één van de drie een tv-spotje na te doen, en liggen ze met z'n drieën plat van het lachen. En wij zitten er maar een beetje voor spek en bonen bij), van Tours. Studeert empresiariaat (of zoiets, vind dat nu een echt moeilijk woord, zeg... Iets economie-achtig) Echt sympathieke kerel. Soms compleet geschift, maar zal wel zijn verantwoordelijkheden opnemen als het erop aan komt. En daar hou ik wel van. Heeft ondertussen een officiële relatie met Katarina, vriendin van Annika. Heel fijn.





Nicolas. Van Bordeaux, maar studeert in Lille (je moet goed gek zijn) Studeert hetzelfde als Stephane. Toffe kerel. Ik kom er goed mee overeen, we zijn goeie maten, zoals ze in Gent zeggen... Heeft het zielige kamertje van het kot... Want de kotbaas had een fout gemaakt en de kamer van Mathieu zowel aan Nicolas als aan Mathieu verhuurd... En Nicolas wilde zo graag bij ons wonen dat hij het kleine donkere logeerkamertje verkoos boven een ander kot te zoeken. (Als dat geen compliment is) En echt erg is het niet: we zijn meestal beneden (keuken, salon, gang...) en sinds hij er een tafel in gewurmd heeft, lijkt het meer op een kamer dan op een schoendoos... Een hele verbetering.


Vwalla, dat waren ze zowat.
Ons kot. We zijn een hechte bende, ondanks dat het er ook af en toe eens hevig aan toe kan gaan. We eten bijna altijd samen (en nogal vaak met gasten, maar die voorstellen zou me te ver leiden) en dat is echt fijn. Geniet ik met volle teugen van.


oja: voor de goeie opletters: ik was van plan foto's te posten zodra ik internet op kot had, dus jullie (de goede opletters dus) zouden kunnen veronderstellen dat ik ondertussen internet heb. Niet het geval dus. En sinds mijn zware ruzie met de kotbazin (ondertussen twee dagen geleden, maar ben er nog niet goed van) durf ik er niet meer echt naar te vragen. Ik weet niet of het nog komt. Zij blijft maar beweren van wel, en ik... ik weet dat ik nu toch helemaal geen zin meer heb om een ander kot te zoeken: de goeie koten zijn weg, mijn kot is geschilderd en mijn kotgenoten zijn me genegen...
Ik kan wel met mijn laptop op het netwerk van het cybercafé recht tegenover mijn deur, en dat is nog eens gratis ook. Nadelen: niet open in het weekend of op feestdagen, en hier in de zaal kan ik niet skypen (maakt duidelijk te veel lawaai). Als het niet regent, kan ik me misschien wel buiten zetten... Volgende week is de laatste week Spaanse les, dus vanaf de week erna ben ik thuis voor 9 uur (cibercentro sluit om 9u)... skypen lijkt me vanaf dan mogelijk, zo nu en dan... (maar ik blijf hopen op internet op kot... 'k Probeer alleen me niet meer zo ongelukkig te maken dat het er nog niet is)

samenleven met vier nationaliteiten en zeven persoonlijkheden

het kot van calle la lila is beroemd, of eerder... berucht. Veruit het grootste kot van alle erasmuskoten. De meeste mensen leven met drie-vier personen samen, wij met zeven... En dat dat soms voor vuurwerk zorgt, kan wel duidelijk zijn.

Ik heb altijd geweten dat Italianen fel zijn, maar er samen mee leven toonde me dat fel soms een beetje radicaal is. En hevig zijn, ze, dat is zeker. Federica en Martina. Ik zie hen graag, en zij mij. We doen dat goed, samenleven, maar af en toe... Ben ik blij dat ik hier ook andere vrienden heb. Meer mijn-soort-mensen.
Federica is stapelgek op Nicolas (ook een kotgenoot) en kan dus heel smerig doen tegen elk meisje dat ook maar in de buurt komt. Dat is heel jammer, want bvb Margaux zagen we veel, enkele weken geleden. Maar dat ze gestopt is met langskomen is niet helemaal toevallig... De Italianen kijken echt vies naar haar, elke keer dat ze langskomt. Ze kunnen het niet laten lelijke dingen over haar te zeggen (soms wilde ik dat ik minder Italiaans verstond... Want ik versta al een boel, na een maand.) Hen graag zien is een beetje dubieus, dus. Want ik durfde bijna niet zeggen dat ik deze avond met Margaux ga voetballen (meisjesteam, yeah. Eerste keer, dus ik weet nog niet hoe dat zal uitdraaien. Normaal gezien twee keer per week) en dat lijkt me niet echt een goeie basis voor een vriendschap. Temeer dat hun grapjes meestal niet grappig zijn, ook die tegen mij zijn er soms een beetje over...

Ander verhaal is Mathieu. Hoewel de drie jongens knap zijn, heeft Mathieu de mooiste ogen. Is nog een toffe kerel ook, dus ik kwam er nog goed mee overeen. Hij had 3 (?) weken een relatie met Annika. (een Duitse vriendin van mij, ik zie ze niet zo heel vaak, één keer per week ofzo, maar ´t is een heeeele toffe. We weten altijd direct wat verteld. Ze lijkt echt op mij.) Die twee hadden echt iets moois. Of ik er altijd gelukkig mee was, was wat anders, want als zij samen waren kreeg ik noch aandacht van de één, noch van de ander. Maar het was wel iets moois om te zitten observeren. Tot een dag of vier geleden. Mathieu beslist dat hij hier geen novia (lief) wil, en zet er een punt achter. Dat tot daar, maar nu gedraagt hij zich echt als een varken. Hele avonden zit hij allerlei meisjes te kussen voor de ogen van Annika... Zelfs Fede en Marty, de stommerikken, hebben hem gekust. Hoe flauw kan je zijn. Want zij zijn zich er toch ten zeerste van bewust dat dat pijn moet doen voor Annika... Ik zit dat dus een beetje met lede ogen te observeren en verbaas me erover dat Mathieu vindt dat hij niks misdoet... Want hij heeft het toch eerst uitgemaakt vooraleer hij andere meisjes begon te kussen? Dezelfde dag al, maar toch... :-S

Ons harmonisch samenwonen van weleer wordt dus al langsom vaker eens door elkaar geschud... Al doen we het nog altijd goed: we kopen bijna alles samen (wat ook wel eens voor discussies zorgt, maar dat is altijd heel open, en zorgt niet voor wrange gevoelens) en koken quasi elke avond samen. Altijd is er wel iemand die kookt, en samen eten is één van de gezelligste dingen die bestaan. Heel vaak hebben we bezoek, zodat we meestal met acht of negen zijn voor het eten. Maar da´s gezellig. Geniet ik echt van... Ook op andere momenten doen we veel dingen samen. Toen het zaterdag een prachtige dag was (nouja, namiddag, want van de voormiddag hebben we niet veel gezien) zijn we samen naar Gijon geweest (Stad-met-strand. op 45 minuten van oviedo, denkik) en hebben we gepicknickt op het strand. (kleine ontgoocheling wel toen bleek dat het in Gijon 10 graden kouder was en heel bewolkt. Maar dat heeft de meerderheid niet tegengehouden van te zwemmen -tof, joh-) En zondag hebben we lekker niks gedaan (geslapen tot drie uur ´s middags ofzo, en dan ontbeten in het zonnetje op het terras, en de keuken opgekuist) Ook dat doen we samen. We zitten in de living of de keuken en zitten te babbelen, koken,...

Ben er eens vandoor. Het internetpoint van de fac geneeskunde sluit om 13u. Internet op kot komt, stapje voor stapje, maar ik (en jullie) zullen toch nog even wat geduld moeten hebben... Ik schrijf zeker een joepie-mail, dan weten jullie meteen wanneer ik kan skypen... En dan kunnen er eindelijk ook foto's op de blog...

tot de volgende!
karen

za 14 okt: nog een prachtige dag zonder foto's

Arriondas... bekend om alle kayakmogelijkheden... Toen we in de trotter/guide du routard zaten te bladeren op zoek naar een plek om te bezoeken, dat weekend, kwamen we in beide talen op dezelfde plek terecht: we gaan kayakken!
we, dat is aurélie, virginie, siri en ik. Aurelie en Virginie zijn zowat de enige Belgen die ik ken (er is er nog ééntje, heb er al 4 woorden mee gewisseld!), uiteraard van Wallonië (iemand daarboven bedacht dat het belangrijk was dat ik mijn talen oefende). Siri is van Noorwegen (ondertussen kan ik de kleuren van de regenboog in het Noors... Iemand die me nadoet? :-) )

Supervroeg vertrekken, geen goed plan als je gewend bent rond 2u te gaan slapen en rond 11u op te staan... Het was dus een behoorlijk slaapdronken karen die op de rest stond te wachten aan het station om 8u30... (had drie uur geslapen) Grootste voordeel: in het doregaan is het me nooit opgevallen dat het anderhalf uur ver was... Heb bijna de hele trip geslapen.

Aangekomen in Arriondas is het koud, grijs, donker... We geven het al op te kunnen kayakken... Een wandelingetje door het stadje doet ons besluiten dat er niks te zien is, en dat het lelijk is... We gaan al op zoek naar de trein naar Ribadesella om dan verder te trekken naar Villaviciosa, waar we die avond zouden logeren... De trein reed echter enkel op weekdagen, en rond een uur of 12 merkten we dus dat we nog heel wat uren te wachten hadden eer we naar Ribadesella & Villaviciosa konden. Ondertussen was het wat opgeklaard, en omdat meer dan 4 uur wachten erg saai is, (we hadden ons al anderhalf uur moeten bezighouden) beslisten we er toch voor te gaan... Een juiste keuze, zo bleek. Hoewel de rivier op zich niet zo veel anders was dan de vele rivieren die ik in België al afkayakte, hebben we een pracht van een dag gehad. Blauwe lucht, groene bergen, vrolijke meisjes... Siri had het lef haar toestel (in 3 plastic zakjes) mee te nemen in de ton van de kayak, en we maakten prachtige foto's... De twee meiden met zonnebril en oranje haarband... Fijn, echt knap... We genoten met volle teugen...

Terug in Arriondas bleek dat er geen trein of bus meer was die ons tot in Villaviciosa kon brengen (de bus naar Ribadesella kwam aan om 10 na 8, en die naar Villaviciosa vertrok al om 5 na 8) Altenatieven werden gezocht, en er zijn duidelijk nog veel boeiende plekken te ontdekken in Asturias... Maar voor de ene heb je meer tijd nodig, op andere plekken waren de goedkoperen slaapplaatsen gesloten... Moe en voldaan als we waren, beslisten we naar Oviedo terug te keren. we hadden een prachtdag gehad, maar het was niet per sé nodig er nog iets aan te breien...

Op de trein terug bekeken we Siri's foto's. Prachtig. Knap, die kleuren. Veel foto's met echt gelukkige gezichten, mooie composities. Mooie foto's van samen, mooie foto's van elk apart... Ik beeldde me al in hoe ze op A4formaat eruit zouden zien... Tot Siri haar camera (onbewust) herformatteerde... En we dus al die prachtige foto's kwijt zijn. Sneu-sneu-sneu...
Klein beetje in mineur geëindigd, dus, onze prachtige dag... Maar de herinneringen zijn er, en die pakt niemand ons af.