Beste Belgen

Jullie zijn het vergeten, naar ik hoor.
Maar ik niet. Asturias heeft een microklimaat en ik zal het geweten hebben.

Het leven in de regen.

Of hoe het voelt om altijd een paraplu bij te hebben (en te vloeken als je hem eens vergat)
Hoe het voelt 's ochtends toch weer je natte schoenen aan te trekken.
Hoe een stad druilerig wordt, en saai.

In het lange weekend van 1 mei (nou, officieel hadden we de maandag wel les, maar maar heel weinig, en ik bedacht dat ik wel eens wat vakantie verdiend had) trokken Aurélie en ik naar Galicië. Vigo en de Cíes-eilanden; Santiago de Compostella; A Coruña.
Op de eilanden hadden we geluk. Hoewel een beetje koud op de boot tijdens de heenrit, is het later opgeklaard en hebben we zelfs heel even kunnen zwemmen in de oceaan. (Binnenkort probeer ik foto's te posten, want ze zijn indrukwekkend). Maar bij het inschepen voor de terug-naar-het-platteland-rit, begon het te regenen. En eigenlijk is het dan niet meer gestopt voor de rest van onze reis. Zo nu en dan wel eens, hoor. Er zijn momenten geweest waarop we onze kaart konden uithalen zonder ze kapot te maken, maar zo ongelooflijk veel keren heeft de regen haar weeral om zeep geholpen...

-het is 13u, de zaal sluit. Later vervolg-