over de aap en de mouw

ik loop al enkele dagen wat minder... Hoewel ik eigenlijk niet echt iets anders gedaan heb, heb ik vorig weekend op twee dagen evenveel geblokt als ik op één dag zou willen blokken. Vorige week ook zonder veel fut naar de les. De eerste dansles van het nieuwe semester gemist wegens “geen fut om ernaartoe te gaan”. (De volgende door een nefrologie-seminarie)
Ik liep er vervelend door: mijn dagelijks leven kostte me veel te veel energie, en ik was niet tevreden met wat ik gedaan kreeg... Maakte me zorgen over de periode die komt -veel examens, man. In combinatie met dagen van 's ochtends vroeg stage tot 's avonds laat seminaries, en ertussen les-, maar slaagde er niet in mezelf te motiveren vooruit te blokken voor die examens.
Hoopte gisterenavond stiekem dat ik de volgende ochtend niet meer zou wakker worden, dat er heel eventjes pauze was in mijn leven. Want je kan alles even opzij schuiven: een paar uren blokken, maar daarna ook zitten babbelen met kotgenoten. Of fietsen, maar even pauze nemen bij een drinkfonteintje. Of les volgen en weten dat het erna wel weer over is… Maar leven is daar zo’n uitzondering op. Je kán niet even op de pauzeknop duwen…

Tot ik vandaag om 5 uur besliste dat ik ziek was. Het gevecht opgegeven. Ervoor dacht ik echt dat ik alleen moe en lui liep...
Bij het toekomen in mijn kamer, merkte ik nochtans dat het klopte: een paar kousen in mijn bed -ik slaap nooit met kousen, maar die nacht dus belijkbaar wel-, de paracetamol op het nachtkastje, naast de puffers.
Ineens een plaats gegeven aan de buikpijn die me zo nu en dan overviel vorig weekend...
“Nu komt de aap uit de mouw”, dacht ik. Vandáár het verlies van levenslust, vandáár de futloosheid…

Ergens wel blij dat het nu een plaats heeft, mijn niet-lekker-voelen. Het moment dat je ziek bent, weet je dat het weer overgaat.
Maar in mijn bed daarnet gemerkt dat ik echt ziek ben: De koortsthermometer geeft 38,6 aan. Zal er dus nog wel een paar dagen aan hangen.

Nou, mijn pauze heb ik in ieder geval. Of ik nu echt blij ben dat ik de interessantste week stages mis (De arts stelt ons vragen, geeft ons opdrachten, en doet ons oefenen. We leren veel bij), weet ik nog zo niet. En dat verplichte seminarie van morgen… Er zijn maar twee urologie-seminaries, en ik mis er al één… Daar gaat mijn haal-je-punten-wat-op. (dat is enkel het geval als je àlle seminaries gevolgd hebt). En het farmacologieseminarie van donderdag had ik zelfs al voorbereid. Hoe ga ik weten of mijn oplossingen volledig zijn?
-nou. Nu alleen maar ziek. Oplossen van problemen is voor erna-