Over afscheid nemen

Kerstmis is familie,
dus gaan we terug
Naar Frankrijk. Naar Italië. Naar Engeland
Noorwegen, Oostenrijk, Portugal.
Duitsland, Zweden, België.

Twee weken terug even thuis
in je moedertaal
Leven met mensen die je al langer kent
dan drie maanden

Uitkijken-naar, ja.
Want oma maakt tongskes op kerstavond,
En zou Elien nu al groter zijn dan ik?
Vrienden omhelzen en steunen in de blok
Verjaardagen vieren.
Twee weken is kort.

En toch. Nu, hier in Oviedo
Laatste dagen -voor even toch-
We zijn ervan in de war.

Check vertrok als een dief in de nacht
zonder iets na te laten
Twee dagen lang bleef ik verwachten
dat ze de keuken binnen zou komen wandelen
terug van haar werk, terug van de universiteit,
terug van koffie-drinken-met-Hannah.

Gisterenavond afscheid van de Italianen
-vreemd, zeg-
Ik ben maar vlug naar bed gegaan
Lang afscheid nemen doet raar.
Deze ochtend, een mooie brief
En binnen twee weken zijn ze terug.
Dat is niet lang. Echt niet.
-of probeer ik mezelf te overtuigen?-

Deze voormiddag
afscheid van Nico.
Plots, want ik wist niet dat hij vandaag vertrok.
Ik zie hem binnen twee weken terug.
Waarom prikten mijn ogen dan even?

Eén voor één "vallen we af"
Vandaag Nico. Gisteren Fede en Marty.
Morgen Mathieu. Overmorgen ik.
Stephane blijft alleen achter.
Sloeg het aanbod af,
om naar Frankrijk, Engeland of Duitsland te gaan.
Wil echt hier Nochevieja vieren...
Al zal het ook voor hem raar doen.
Geen Katarina om bij te gaan slapen,
geen "hola tio, qué tal" van de compañeros de piso,
geen playstation-tegenspelers
-Favoriete bezigheid van onze jongens: wereldbeker!-
Benieuwd hoe hij het stelt.

Benieuwd hoe wij het stellen.
Maar vreemd doet het wel,
dat afscheid-voor-even
al zo'n groot iets is.

Even een stukje van een hersenhelft
de toelating gegeven
vooruit te denken naar juni.

En bedacht dat dat maar vreemd wordt.