ik loop al enkele dagen wat minder... Hoewel ik eigenlijk niet echt iets anders gedaan heb, heb ik vorig weekend op twee dagen evenveel geblokt als ik op één dag zou willen blokken. Vorige week ook zonder veel fut naar de les. De eerste dansles van het nieuwe semester gemist wegens “geen fut om ernaartoe te gaan”. (De volgende door een nefrologie-seminarie)
Ik liep er vervelend door: mijn dagelijks leven kostte me veel te veel energie, en ik was niet tevreden met wat ik gedaan kreeg... Maakte me zorgen over de periode die komt -veel examens, man. In combinatie met dagen van 's ochtends vroeg stage tot 's avonds laat seminaries, en ertussen les-, maar slaagde er niet in mezelf te motiveren vooruit te blokken voor die examens.
Hoopte gisterenavond stiekem dat ik de volgende ochtend niet meer zou wakker worden, dat er heel eventjes pauze was in mijn leven. Want je kan alles even opzij schuiven: een paar uren blokken, maar daarna ook zitten babbelen met kotgenoten. Of fietsen, maar even pauze nemen bij een drinkfonteintje. Of les volgen en weten dat het erna wel weer over is… Maar leven is daar zo’n uitzondering op. Je kán niet even op de pauzeknop duwen…
Tot ik vandaag om 5 uur besliste dat ik ziek was. Het gevecht opgegeven. Ervoor dacht ik echt dat ik alleen moe en lui liep...
Bij het toekomen in mijn kamer, merkte ik nochtans dat het klopte: een paar kousen in mijn bed -ik slaap nooit met kousen, maar die nacht dus belijkbaar wel-, de paracetamol op het nachtkastje, naast de puffers.
Ineens een plaats gegeven aan de buikpijn die me zo nu en dan overviel vorig weekend...
“Nu komt de aap uit de mouw”, dacht ik. Vandáár het verlies van levenslust, vandáár de futloosheid…
Ergens wel blij dat het nu een plaats heeft, mijn niet-lekker-voelen. Het moment dat je ziek bent, weet je dat het weer overgaat.
Maar in mijn bed daarnet gemerkt dat ik echt ziek ben: De koortsthermometer geeft 38,6 aan. Zal er dus nog wel een paar dagen aan hangen.
Nou, mijn pauze heb ik in ieder geval. Of ik nu echt blij ben dat ik de interessantste week stages mis (De arts stelt ons vragen, geeft ons opdrachten, en doet ons oefenen. We leren veel bij), weet ik nog zo niet. En dat verplichte seminarie van morgen… Er zijn maar twee urologie-seminaries, en ik mis er al één… Daar gaat mijn haal-je-punten-wat-op. (dat is enkel het geval als je àlle seminaries gevolgd hebt). En het farmacologieseminarie van donderdag had ik zelfs al voorbereid. Hoe ga ik weten of mijn oplossingen volledig zijn?
-nou. Nu alleen maar ziek. Oplossen van problemen is voor erna-
woensdag, januari 24, 2007
vrijdag, januari 12, 2007
terug!
Ben dus terug, hier in Spanje, en ook terug in blog-land.
Het leven is hier snel weer normaal.
De eerste dagen wat vreemd
(niet meer echt gewend in zo'n vuil huis te wonen,
of de hele tijd andere talen te spreken,
en het sociaal-leven had toch ook een dag of 2 nodig om terug op gang te geraken)
maar nu weer als-altijd.
Al is er één ding echt anders:
ik heb beslist te veranderen van kot, ergens in februari.
Het leven hier is wervelend, en ik zie mijn kotgenoten echt graag.
maar het is niet compatibel met slagen-voor-examens
of een goede gezondheid...
En beslist dat dat wel belangrijke dingen zijn.
(Temeer dat mijn punten voor de examens nu
bepalend gaan zijn of ik later al dan niet een specialisme mag kiezen.
En dat geen-herexamens een voorwaarde zijn om in het zesde jaar in Latijns-Amerika 3 maanden stage te mogen lopen)
Sommige van mijn kotgenoten zijn nog aan het lobbyen om te blijven,
maar ik doe mijn best het been stijf te houden.
(wel een voordeel dat ik al een kamer op het oog heb bij een vriendin.
zij studeert burgelijk ingenieur - optie chemie, en heeft dus ook een boel werk,
en ze wonen maar met 3, en feesten wel, maar dan vooral buitenshuis)
verder:
gelukkig nieuwjaar voor iedereen
aan de mensen die ik gezien heb: tof! heb ik echt van genoten, al was het soms een beetje kort...
aan de mensen die ik niet gezien heb: een dikke zoen (en hele dikke) en tot in de zomer, he!
zoenen
karen
Het leven is hier snel weer normaal.
De eerste dagen wat vreemd
(niet meer echt gewend in zo'n vuil huis te wonen,
of de hele tijd andere talen te spreken,
en het sociaal-leven had toch ook een dag of 2 nodig om terug op gang te geraken)
maar nu weer als-altijd.
Al is er één ding echt anders:
ik heb beslist te veranderen van kot, ergens in februari.
Het leven hier is wervelend, en ik zie mijn kotgenoten echt graag.
maar het is niet compatibel met slagen-voor-examens
of een goede gezondheid...
En beslist dat dat wel belangrijke dingen zijn.
(Temeer dat mijn punten voor de examens nu
bepalend gaan zijn of ik later al dan niet een specialisme mag kiezen.
En dat geen-herexamens een voorwaarde zijn om in het zesde jaar in Latijns-Amerika 3 maanden stage te mogen lopen)
Sommige van mijn kotgenoten zijn nog aan het lobbyen om te blijven,
maar ik doe mijn best het been stijf te houden.
(wel een voordeel dat ik al een kamer op het oog heb bij een vriendin.
zij studeert burgelijk ingenieur - optie chemie, en heeft dus ook een boel werk,
en ze wonen maar met 3, en feesten wel, maar dan vooral buitenshuis)
verder:
gelukkig nieuwjaar voor iedereen
aan de mensen die ik gezien heb: tof! heb ik echt van genoten, al was het soms een beetje kort...
aan de mensen die ik niet gezien heb: een dikke zoen (en hele dikke) en tot in de zomer, he!
zoenen
karen
penisprothese
ik weet het, een minder-proper onderwerp
maar ik kan het niet laten
Interpreteer het maar als gebeten-door-mijn-vak
Deze week prácticas Urología
Tijdens de consultaties
komt een man langs.
En vertelt dat hij last heeft met plassen
-niet zo zeldzaam op urologie-
en dat hij al 10 jaar die prothese heeft.
Ik, stilletjes op mijn stoeltje,
vraag me af welke prothese invloed zou kunnen hebben op plassen.
Want een heupprothese zit daar écht te ver van.
Tot verder in het gesprek blijkt dat het over een penisprothese gaat.
Sommige mensen vinden het misschien gek dat ik niet wist dat dat bestond
maar ik ben zeker dat er ook nog andere zijn die en nog nooit van hoorden.
Dus: bij deze de uitleg:
in de penis zitten twee cilindertjes,
die verbonden zijn met een pompje dat in het scrotum zit,
wat op zijn beurt verbonden is met een reservoir dat naast je urineblaas zit.
Van buitenuit zie je niet rechtstreeks iets van de prothese
-de penis heeft misschien een beetje een rigiedere vorm-
maar: een doorgedreven impotentieprobleem wordt met stijl opgelost:
door een paar keer het scrotum samen te duwen,
krijgt de man in kwestie een erectie.
Via een ander duwsysteempje kan die ook weer ongedaan gemaakt worden.
Fantastisch, toch?
maar ik kan het niet laten
Interpreteer het maar als gebeten-door-mijn-vak
Deze week prácticas Urología
Tijdens de consultaties
komt een man langs.
En vertelt dat hij last heeft met plassen
-niet zo zeldzaam op urologie-
en dat hij al 10 jaar die prothese heeft.
Ik, stilletjes op mijn stoeltje,
vraag me af welke prothese invloed zou kunnen hebben op plassen.
Want een heupprothese zit daar écht te ver van.
Tot verder in het gesprek blijkt dat het over een penisprothese gaat.
Sommige mensen vinden het misschien gek dat ik niet wist dat dat bestond
maar ik ben zeker dat er ook nog andere zijn die en nog nooit van hoorden.
Dus: bij deze de uitleg:
in de penis zitten twee cilindertjes,
die verbonden zijn met een pompje dat in het scrotum zit,
wat op zijn beurt verbonden is met een reservoir dat naast je urineblaas zit.
Van buitenuit zie je niet rechtstreeks iets van de prothese
-de penis heeft misschien een beetje een rigiedere vorm-
maar: een doorgedreven impotentieprobleem wordt met stijl opgelost:
door een paar keer het scrotum samen te duwen,
krijgt de man in kwestie een erectie.
Via een ander duwsysteempje kan die ook weer ongedaan gemaakt worden.
Fantastisch, toch?
woensdag, december 20, 2006
Over afscheid nemen
Kerstmis is familie,
dus gaan we terug
Naar Frankrijk. Naar Italië. Naar Engeland
Noorwegen, Oostenrijk, Portugal.
Duitsland, Zweden, België.
Twee weken terug even thuis
in je moedertaal
Leven met mensen die je al langer kent
dan drie maanden
Uitkijken-naar, ja.
Want oma maakt tongskes op kerstavond,
En zou Elien nu al groter zijn dan ik?
Vrienden omhelzen en steunen in de blok
Verjaardagen vieren.
Twee weken is kort.
En toch. Nu, hier in Oviedo
Laatste dagen -voor even toch-
We zijn ervan in de war.
Check vertrok als een dief in de nacht
zonder iets na te laten
Twee dagen lang bleef ik verwachten
dat ze de keuken binnen zou komen wandelen
terug van haar werk, terug van de universiteit,
terug van koffie-drinken-met-Hannah.
Gisterenavond afscheid van de Italianen
-vreemd, zeg-
Ik ben maar vlug naar bed gegaan
Lang afscheid nemen doet raar.
Deze ochtend, een mooie brief
En binnen twee weken zijn ze terug.
Dat is niet lang. Echt niet.
-of probeer ik mezelf te overtuigen?-
Deze voormiddag
afscheid van Nico.
Plots, want ik wist niet dat hij vandaag vertrok.
Ik zie hem binnen twee weken terug.
Waarom prikten mijn ogen dan even?
Eén voor één "vallen we af"
Vandaag Nico. Gisteren Fede en Marty.
Morgen Mathieu. Overmorgen ik.
Stephane blijft alleen achter.
Sloeg het aanbod af,
om naar Frankrijk, Engeland of Duitsland te gaan.
Wil echt hier Nochevieja vieren...
Al zal het ook voor hem raar doen.
Geen Katarina om bij te gaan slapen,
geen "hola tio, qué tal" van de compañeros de piso,
geen playstation-tegenspelers
-Favoriete bezigheid van onze jongens: wereldbeker!-
Benieuwd hoe hij het stelt.
Benieuwd hoe wij het stellen.
Maar vreemd doet het wel,
dat afscheid-voor-even
al zo'n groot iets is.
Even een stukje van een hersenhelft
de toelating gegeven
vooruit te denken naar juni.
En bedacht dat dat maar vreemd wordt.
dus gaan we terug
Naar Frankrijk. Naar Italië. Naar Engeland
Noorwegen, Oostenrijk, Portugal.
Duitsland, Zweden, België.
Twee weken terug even thuis
in je moedertaal
Leven met mensen die je al langer kent
dan drie maanden
Uitkijken-naar, ja.
Want oma maakt tongskes op kerstavond,
En zou Elien nu al groter zijn dan ik?
Vrienden omhelzen en steunen in de blok
Verjaardagen vieren.
Twee weken is kort.
En toch. Nu, hier in Oviedo
Laatste dagen -voor even toch-
We zijn ervan in de war.
Check vertrok als een dief in de nacht
zonder iets na te laten
Twee dagen lang bleef ik verwachten
dat ze de keuken binnen zou komen wandelen
terug van haar werk, terug van de universiteit,
terug van koffie-drinken-met-Hannah.
Gisterenavond afscheid van de Italianen
-vreemd, zeg-
Ik ben maar vlug naar bed gegaan
Lang afscheid nemen doet raar.
Deze ochtend, een mooie brief
En binnen twee weken zijn ze terug.
Dat is niet lang. Echt niet.
-of probeer ik mezelf te overtuigen?-
Deze voormiddag
afscheid van Nico.
Plots, want ik wist niet dat hij vandaag vertrok.
Ik zie hem binnen twee weken terug.
Waarom prikten mijn ogen dan even?
Eén voor één "vallen we af"
Vandaag Nico. Gisteren Fede en Marty.
Morgen Mathieu. Overmorgen ik.
Stephane blijft alleen achter.
Sloeg het aanbod af,
om naar Frankrijk, Engeland of Duitsland te gaan.
Wil echt hier Nochevieja vieren...
Al zal het ook voor hem raar doen.
Geen Katarina om bij te gaan slapen,
geen "hola tio, qué tal" van de compañeros de piso,
geen playstation-tegenspelers
-Favoriete bezigheid van onze jongens: wereldbeker!-
Benieuwd hoe hij het stelt.
Benieuwd hoe wij het stellen.
Maar vreemd doet het wel,
dat afscheid-voor-even
al zo'n groot iets is.
Even een stukje van een hersenhelft
de toelating gegeven
vooruit te denken naar juni.
En bedacht dat dat maar vreemd wordt.
dinsdag, december 19, 2006
Kerstmis
laat de foto's voor zich spreken...
Een kerstboom, met lichtjes
en versieringen op de ramen...
een kerstmaal, vorige week,
samen zingen -het hoeven niet altijd kerstliedjes te zijn-
samen koken, samen eten.
Samen blij, en samen trots op ons kot.
Want het mag dan af en toe een zottekot zijn
-meer dan eens heb ik al gedacht dat ik hier niet blijf-
die zes persoonlijkheden hebben me voor zich gewonnen
En als er één met een lief snoetje naar me kijkt,
of er is één of ander vreemd trekje dat ik herken,
dan weet ik dat áls ik ooit zou vertrekken,
ik het toch zou missen,
het zottekot van La Lila.
"La casa de locos" (het huis van de gekken, of dus zottekot)
is de Spaanse vertaling van "l' auberge espagnole"
maar slaat véél meer op ons kot
dan op het wervelende filmwereldje in Barcelona...
handschriften
Vandaag kon ik voor het eerst mijn eigen handschrift niet meer lezen.
Bedacht de Spanjaarden van wie ik cursussen kopieer/leen meer krediet te geven, de volgende keer dat ik mijn blad omdraai in de hoop dat ik het omgekeerd misschien wel ontcijferd krijg...
Bedacht de Spanjaarden van wie ik cursussen kopieer/leen meer krediet te geven, de volgende keer dat ik mijn blad omdraai in de hoop dat ik het omgekeerd misschien wel ontcijferd krijg...
zondag, december 10, 2006
technische problemen :-)
ben mijn fotootje van mijn profiel kwijt, fileshack host het niet meer... vandaar dus hieronder nog eens mijn foto, kwestie dat ik hem terug in mijn profiel kan zetten. (komt wel een beetje narcistisch over, nee? een foto van jezelf en alleen jezelf. soit)
Abonneren op:
Posts (Atom)
